- Odsłony: 3566
Wkroczyliśmy w Wielki Tydzień. Z okresem tym w sposób szczególny wiąże się krzyż. Kiedy rozważamy to, co stało się na tym Krzyżu z Jezusem, zobaczmy wielu stojących pod nim ludzi. Niemal każdy z nich miał w sercu jakąś intencję. Z intencji wynikały konkretne działania, zachowania, postawy, uczucia. Niektóre dały świadectwo prawdy, przyjaźni, miłości, szacunku, łączności, jedności. Inne były przeciwieństwem i zaprzeczeniem tych wartości. W minionym tygodniu przeżyłem i byłem świadkiem dość ważnych trzech wydarzeń, które związane były z krzyżem. Pierwsze z nich miało miejsce w gronie osób, które jednoznacznie dały wyraz pomocy, zrozumienia, jedności nie tylko w słowie, lecz w działaniu. To grupa naukowców, która oceniając po ludzku, ale w duchu sprawiedliwości, pewne zdarzenia naukowe, zachowała się jak Bóg przykazał. Okazała wobec konkretnej sytuacji i konkretnego człowieka pełne zrozumienie, otwartość, życzliwość nie zapominając przy tym o sprawiedliwości. Jakże budujące. I osoba ta czując i przeżywając ową życzliwość uroniła wiele łez radości. Miała też miejsce druga sytuacja.
- Odsłony: 2434
Jest wiele zadań, wyzwań, potrzeb wymagających wspólnych i konsolidacyjnych działań. Szczególnie są one potrzebne na wielu odcinkach codziennego życia. By je zrealizować potrzeba jedności ducha i serca, działania. Na szczęście można spotkać wielu wspaniałych i pełnych zrozumienia, życzliwości i otwartości ludzi, którzy doskonale odczytali swoją misję, swoje powołanie służby na rzecz innych w duchu sprawiedliwości. Budowanie tylko w takim duchu pozwala kroczyć do przodu i wypełniać misję służby innym. Jest faktem, że pojawia się wielu z nieco odmiennymi intencjami wynikającymi z ducha egoizmu, to jednak pełna integracja myśli, troski pozwala na właściwe działania i decyzje. W tym celu powstało wiele zespołów w duchu przyjacielskim, rodzinnym, które doskonale rozumieją i wypełniają swoje zadania.
- Odsłony: 2649
Godzina południowa. Słoneczny dzień. Początek tygodnia. Wokół zimowa aura. Trwa czas metanoi, ale też i trwa radość emanująca z Wiecznego Miasta. Tym razem czeka kolejna droga. Na jej trasie spotkania, rozmowy i inne ważne wydarzenia. Klimat niemal wiosenno-świąteczny zaczyna bić rytmem nowej teraźniejszości. Poczekajmy jeszcze chwilę. To jeszcze nie ten czas na pełną zewnętrzną radość. Kolejne godziny przyniosą wiele pięknych zdarzeń, przeżyć. Za kilka godzin rozpocznie się inauguracja pontyfikatu. Do pokonania setki kilometrów do celu. No to czas ruszać - W imię Boże. Mijają pierwsze kilometry. Czuje się nowy oddech życia wynikający z ostatnich wydarzeń. Dlaczego? Za tym kryje się wiele tajemnic, faktów i wydarzeń. Ostatnie dni wzbogaciły naszą świadomość w fakty, które poruszyły niejedno serce i ducha, dały wiele nadziei i odwagi. Pamiętajmy! Prawda zwycięży. Czekajmy... Czas zmienia...
- Odsłony: 3225
W czasie ziemskiego życia człowiek pokonuje wiele dróg. Każda z nich jest inna. Wiele z nich stanowi przeciwieństwo wobec siebie. Są drogi na które chętnie sami wkraczamy, są też i takie, które chcemy ominąć. Są drogi, które sami wybieramy, ale są drogi, które zostały nam naznaczone. Każda wędrówka drogą przynosi wiele doświadczenia, spotykamy na niej to, czego poza nią nigdy nie spotkamy. Zazwyczaj, życie podobne jest do drogi pełnej zakrętów. Widzimy tylko odcinek do kolejnego zakrętu. Ale wiemy, że Bóg ogarnia wzrokiem całą naszą drogę. Z każdej dobrej drogi można zbłądzić. Z każdej złej drogi można zawrócić. I tak jak nie ma szans bez ryzyka, życia bez napięć tak nie ma drogi bez niebezpieczeństw. Niezbadane są szczególnie te drogi, na których Bóg odnajduje człowieka, często na zakręcie drogi. I każdy z nas zapewne doświadczył takiej drogi, gdy Bóg znalazł nas i dał się poznać, jako ktoś bliski, kochający, ale też wymagający i sprawiedliwy.
- Odsłony: 3036
Trwający okres Wielkiego Postu w tak ważnym roku – Roku Wiary, dla nas chrześcijan jest czasem szczególnym. To czas spokoju, milczenia, ciszy, refleksji nad sobą, nad Jezusem Chrystusem, refleksji nad Bogiem Ojcem. To czas szczególnego skupienia i rozmyślania nad istotą życia chrześcijańskiego – nad miłością, którą zostaliśmy obdarowani i którą sami powinniśmy ofiarowywać innym. To swoista i jakże istotna odnowa w wierze, miłości oraz nadziei. To także czas modlitwy osobistej, ale i wspólnotowej, czas postu, jałmużny, pokuty, wstrzemięźliwości, szczególnej troski o bliźniego, która przejawia się poprzez pragnienie i czynienie dla niego dobra w każdym wymiarze człowieczeństwa. A dobrem jest zawsze to, co rodzi, chroni i promuje życie chrześcijańskie, co wspiera człowieka, rodzinę i wspólnotę w codziennym funkcjonowaniu. Ale również Wielki Post kojarzy się nam często, jako czas przygotowania do przeżycia najważniejszych świąt w roku, Świąt Wielkanocnych. Co najistotniejsze przypomina nam o zbawczym dziele Jezusa Chrystusa, który oddał życie za nasze grzechy, dla naszego odkupienia i zbawienia. Ukazuje nam wielką miłość Boga do człowieka. Ważne jest jego godne i dobre przeżycie. Co nam w tym pomoże? Podzielę się z Wami czymś bardzo szczególnym, choć bardzo prostym i oczywistym.
- Odsłony: 5059
W życiu człowieka liczą się trzy wartości: miłość kochająca, miłość pomagająca i miłość przebaczająca. Każda z nich ma swoje oblicze, swój wymiar, swoje znaczenie i wartość. Każda z nich ma wielkie znaczenie w życiu człowieka. Chyba nie ma potrzeby dyskutowania z takim twierdzeniem. Jednak, gdybyśmy się zapytali, która z nich jest najważniejsza, najwartościowsza, najpiękniejsza, to wielu z nas odpowie: miłość przebaczająca. Przebaczyć, to znaczy otworzyć sobie i drugiemu drogę do nowego życia, otworzyć drogę ku nowej rzeczywistości. Nie bez znaczenia poruszają nas różne gesty przebaczenia, ich wymiary, okoliczności, które wielokrotnie dotyczą także i nas. Pamiętamy dobrze tekst: „Czy mam przebaczyć aż siedem razy? Mistrz odpowiada: Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt siedem razy – czyli zawsze”. Wielu zapewne powie, ale jak to trudno, gdy na ciele, na duszy, w pamięci są głęboko zadane rany, gdy zostaliśmy obdarci z godności, z szacunku, dobrego imienia. Jak trudno przebaczyć, gdy strumień czy rzeka nienawiści, zazdrości, zawiści czy głupoty zadała nam wiele ran, bólu, cierpienia. Czy w takiej sytuacji miłość przebaczająca jest także łatwa i piękna?
- Odsłony: 3080
W okresie jaki obecnie przeżywamy nasuwa się nam wiele pytań, treści, wiele myśli czy wątpliwości, które stają się osobistą refleksją każdego człowieka. Nakłada się na nie wiele elementów przeżyciowych, towarzyszących choćby z racji pory roku, okresu liturgicznego, odbywających się w tym czasie praktyk religijnych, nabożeństw, rekolekcji. Częstym odniesieniem w tych duchowych, religijnych czy ascetycznych praktykach i przeżyciach jest nawiązanie do wydarzenia ewangelicznego: zdrady Jezusa przez Judasza. Powstało już wiele tomów rozważań na ten temat. W kontekście tego wydarzenia postawiono wiele pytań, ale jedno z najbardziej powtarzających się jest pytanie: dlaczego? Dlaczego Judasz zdradził Jezusa? Czy tylko chodziło o marne srebrniki?, czy w tej zdradzie kryła się głębsza tajemnica, motywacja? Zapewne nie możemy tylko poprzestać na samych srebrnikach jako motywacji popełnionego czynu przez Judasza. Nie poznamy też do końca pełnej odpowiedzi na wiele pytań dotyczących postawy Judasza, celu, motywacji, uwarunkowań działania. Jedno jest pewne, że nastąpiła zdrada człowieka wobec Jezusa, będącego dla niego przyjacielem. „Przyjacielu, po coś przyszedł?”
- Odsłony: 3453
Wraz z rozwojem nauki, społeczeństwa wydawać by się mogło, że ilość zagrożeń stopniowo powinna maleć. Niestety jest wręcz przeciwnie, wraz z rozwojem technologicznym oprócz już znanych pojawiają się nowe, często groźniejsze. Zagrożenia, które znamy niejednokrotnie w zetknięciu z postępem technologicznym przeobrażają się i przyjmują całkowicie inny charakter, przez co bardzo ciężko im przeciwdziałać. Poważnym problemem jest również to, że wiele osób nie widzi w wielu zjawiskach niczego szkodliwego, nie dostrzega własnych uzależnień czy swoich dzieci. Dlatego tak ważne jest to, by rozpowszechniać wiedzę na temat współczesnych zagrożeń. Katedra Pedagogiki Katolickiej i Interdyscyplinarne Koło Naukowe Studentów KUL „Nowoczesne Kształcenie” zorganizowały w dniu 6 marca 2013 roku w Stalowej Woli, ul. Ofiar Katynia 6, międzynarodową konferencję naukową na temat: „Współczesne zagrożenia: formy i skutki”. Miała ona na celu wzmagać czujność oraz zainspirować potrzebę rozmowy na ten temat wśród dużej liczby osób. W sesji plenarnej ks. prof. Dr hab. Jan Zimny wyraził zapewnienie, że odbywać się ona będzie rokrocznie.
- Odsłony: 4904
Cieszy fakt, że młodzi naukowcy reprezentujący niemal wszystkie środowiska akademickie z całej Polski poraz kolejny zgromadzili się w Stalowej Woli na Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat „Współczesne zagrożenia: formy i skutki” zorganizowanej 06 marca 2013 roku przez Katedrę Pedagogiki Katolickiej i Interdyscyplinarne Koło Naukowe Studentów KUL „Nowoczesne Kształcenie”. Trzeba nam pamiętać, że aby nauka mogła się rozwijać potrzebuje nowych, świeżych umysłów, nowych spojrzeń, aktualnych ocen i spostrzeżeń, a tym samym nowych zastępów kadr. Trzeba dziś młodym stwarzać szansę na ich rozwój, by mogli przygotować się do przyszłej pracy naukowej. Katedra Pedagogiki Katolickiej jest tego w pełni świadoma, stąd rozpoczęła realizację pomocy młodym naukowcom m.in. poprzez organizację konferencji i wydawanie publikacji naukowych. Obecna konferencja także wpisuje się w ten program pomocowy i otwartości na młode pokolenie. Po wstępnym słowie powitania miłych uczestników przez ks. Jan Zimnego - w imieniu gospodarzy - rozpoczęła się pierwsza część konferencji: Panel główny. Pod tekstem galeria foto z konferencji.
- Odsłony: 3348
W ciągu każdej sekundy ludzie na świecie wysyłają do siebie miliony smsów i maili, nawiązują połączenia za pomocą telefonu czy poprzez programy typu „Skype”. Już ponad miliard ludzi loguje się na portalach społecznościowych, a programy do komunikowania się w sieci pomnażane są z dnia na dzień. Media przenoszą się do „wirtualnego świata”. Określenie sytuacji społeczeństwa jako globalnej wioski, które początkowo było nic nieznaczącym, pustym terminem, stało się rzeczywistością. W ciągu ostatnich trzydziestu lat jesteśmy świadkami ciągłego postępu technologicznego. Pojęcia, które zostały użyte po raz pierwszy w latach ’70 jako określenie (wtedy) często przypuszczalnych zjawisk oraz możliwości, teraz na stałe weszły do obiegu. Ostatnio byliśmy również świadkami videotransmisji, w której papież Benedykt XVI połączył się z astronautami w przestrzeni kosmicznej. Komunikacja przekracza bariery przestrzenne i czasowe. Następuje proces globalizacji. Ludzie nigdy nie byli tak blisko i tak daleko od siebie jednocześnie.