- Odsłony: 91
Sławomir Abramowicz był bez wątpienia najlepszym zawodnikiem reprezentacji Polski w meczu ze Szwecją. Debiutant z Jagiellonii Białystok bronił w tym meczu, jak w transie, a po spotkaniu uklęknął na murawie, by podziękować za mecz Bogu. Takie zdjęcie umieścił na swoim IG i opatrzył komentarzem: „Wszelka chwała Bogu”. Jakiś czas temu golkiper w wywiadzie dla Foot Truck mówił: „Tuż przed rozpoczęciem każdego spotkania czytam Pismo Święte. Do tego dochodzi modlitwa. Staram się tę głowę wyciszyć, jak tylko mogę, bo mimo wszystko jest dużo bodźców dookoła ciebie...”. Z kolei w rozmowie z Przeglądem Sportowym mówił: „Wywodzę się z rodziny chrześcijańskiej, nie tylko z tego, ale i z poprzedniego pokolenia. Miałem to szczęście, że mogłem wychować się w takiej rodzinie. Rodzice bardzo zwracali uwagę na aspekt religijny i ja w świadomym życiu sam to widzę, czuję i to daje mi ogromną siłę w życiu codziennym”. Cieszę się, że dla młodych, rozpoznawalnych ludzi, wiara nie jest tematem tabu. Brawo! To buduje i pozwala uwierzyć, że ten kraj, ale i świat można jeszcze zbudować na ludziach z odpowiednimi zasadami. Sebastian Czapliński: „Szanowni Państwo. Widzę jak wiele osób, które do tej pory mnie nie obserwują, skomentowało, podało dalej lub polubiło ten post. Jestem Wam za to ogromnie wdzięczny. Jeżeli podobnie jak ja stawiacie w swoim życiu na hasło: Bóg, Honor, Ojczyzna, to serdecznie zapraszam Was do obserwowania moich poczynań…”
- Odsłony: 21
Wierzę, że każdy z nas zgodzi się z tezą, że nie każdy mężczyzna może lub powinien być ojcem. Mowa nie tylko o ojcostwie w kontekście rodziny, ale – jak doskonale wiemy – można być ojcem w wielu wymiarach i aspektach, choćby: ojciec sukcesu, ojciec duchowy, ojciec wspólnoty, ojciec Kościoła itp. Ojcostwo nie jest czymś, co robią doskonali mężczyźni, lecz czymś, co doskonali mężczyznę. Ci, którzy zostali ojcami i to w jakiejś kategorii, doskonale wiedzą, jaka to jest cena. Bycie ojcem to nie obowiązek. To przywilej. Na zagadnienie ojcostwa, powołanie do ojcostwa, które jest pięknym darem, możemy patrzeć przez wiele form życia człowieka. Wyższa szkoła Społeczno-Gospodarcza w Przeworsku wraz z Fundacją Campus w Stalowej Woli zaplanowała na dzień 08 grudnia 2026 roku (wtorek, godz. 9:00, Międzynarodową Konferencję Naukową na temat: „Współczesny model ojcostwa na dziś i jutro”. Zgłoszenia na konferencję można przesyłać poprzez adres strony internetowej https://pedkat.pl/konferencje/karta-zgloszenia Jednocześnie informujemy, iż konferencja będzie miała charakter zdalny. W razie niejasności, pytań, wątpliwości proszę kontaktować się z nami mailem Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. Zgłoszenia na konferencję przyjmujemy do dnia 07 grudnia 2026 roku do godz. 24:00.
- Odsłony: 43
W Kraju Kwitnącej Wiśni słyszał o nim każdy. Docenił go sam cesarz. W Polsce milczano na jego temat wiele lat. zanim włożył habit zakonu franciszkanów, dorastał w rodzinnej wsi Surowe koło Myszyńca. Wychowany w wielodzietnej rodzinie chłopskiej, zdobył tylko elementarne wyksztalcenie. Jego głównym zajęciem stało się pilnowanie gęsi, bydła i koni na pastwisku. Z pastucha stał się rycerzem. Gdy w 1918 roku Polska odzyskała niepodległość, został powołany do I Pułku Piechoty Legionów. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po powrocie z wojennej tułaczki nie chciał siedzieć na garnuszku rodziców, więc podejmował różne zajęcia. Kopał torf na Pomorzu, uczył się rzemiosła u szewca, krawca, ślusarza i kowala. Wreszcie, po wysłuchaniu żarliwego kazania pewnego zakonnika, postanowił pójść w jego ślady. Zgłosił się do klasztoru franciszkanów i tu przybrał imię Zenon. Miał opinię buntownika i raptusa, ale swój impulsywny temperament potrafił przekuć w pozytywne cechy: zaradność, operatywność, pomysłowość i upór. Te zalety docenił jego przełożony w zakonie, ojciec Maksymilian Kolbe. Zatrudnił go najpierw przy wydawaniu pisma „Rycerz Niepokalanej", a później do budowy klasztoru w Niepokalanowie koło Warszawy, dziś znanego sanktuarium maryjnego. Brat Zenon sprawdził się przy tym zadaniu do tego stopnia, że znalazł się wraz z Kolbem w kilkuosobowej grupce zakonników, którzy w 1930 roku ruszyli na wyprawę misyjną do Japonii. Franciszkanie chcieli w Nagasaki drukować i rozprowadzać „Rycerza Niepokalanej". A także zbudować swój nowy klasztor. Pierwsze zadanie udało się zrealizować w miarę szybko. Kolportażem zajmował się przede wszystkim brat Zenon. Rozdawał czasopismo w pociągach, tramwajach i w podmiejskich osadach. Docierał nawet do odległych wysp i zakątków wielkich miast, zamieszkałych przez biedocie. Mimo braku znajomości języka, świetnie porozumiewał się z Japończykami. Swoim przyjaznym podejściem do ludzi zdobywał ich zaufanie i sympatie. Sami misjonarze z dalekiej Polski również żyli w warunkach niemal żebraczych. Spali w drukarni na słomianych matach, przy ogniu rozpalanym wilgotnym drewnem. Często żywili się tylko plackami z maki kupowanej w pobliskich sklepach. Nie poddawali się jednak.
- Odsłony: 169
Nie ma lepszego czasu niż teraźniejszość i nic nie zastąpi bycia obecnym. Obecność to jeden z najcenniejszych darów, jaki człowiek może ofiarować Bogu, drugiemu człowiekowi i samemu sobie. Często wystarczy fakt bycia, bycia z kimś, kto jest obecny. Warto też pamiętać, że obecność nie jest synonimem bliskości. Podobnie jak można słuchać i nie słyszeć, można być obecnym, ale nie być blisko. Jeśli rzeczywiście kogoś kochamy, szanujemy, czujemy to w duszy, nawet wtedy, gdy tej osoby nie ma obok nas. Dotyczy to zarówno relacji względem Boga jako Osoby, jak również względem drugiego człowieka. I tak jak czasem nie czujemy bliskości człowieka, jego obecności, tak również nie zawsze wszyscy odczuwają obecność Boga. Do tych obecności potrzeba czegoś więcej, aniżeli tylko zwykłej pamięci. Potrzeba serca, miłości, otwartości. Jakże wielu z nas wtedy dopiero zaczyna sobie uświadamiać brak danej osoby, gdy zabranie jej obecności. Warto podjąć w tym krótkim rozważaniu tezę, że w naszym życiu realizujemy dwie drogi obecności, pierwsza, która prowadzi do Boga, a druga do człowieka. Zapewne łatwiej nam przychodzi nawiązać bliskość z człowiekiem jak z Bogiem. Wynika to z faktu, że jako ludzie fizyczni, oczekujemy obecności fizycznej, a ta, w odniesieniu do Boga w sposób fizyczny jest nie możliwa. Doskonale zdajemy sobie też sprawę z tego, – o ile ktoś racjonalnie myśli - że bliskość z człowiekiem jest w znacznym stopniu pochodną od bliskości z Bogiem. Biskość z Bogiem jest o tyle trudniejsza, że człowieka doświadczamy naszymi zewnętrznymi zmysłami, zaś Boga doświadczamy w nieco inny sposób, doświadczamy wiarą, sercem rozumem i wolą. Ku temu również służą wartości, które wspomagają budowani tej obecności.
- Odsłony: 370
W życiu człowieka bywają chwile, kiedy zastanawiamy się nad powstałym dylematem: mówić czy milczeć? Skąd bierze się taki dylemat? Gdy zaczniemy mówić, zwykle towarzyszyć nam będzie myśl, czy wszystko i dobrze powiedzieliśmy na dany temat. Gdy zaś wybieramy opcję milczenia, zapewne mamy wtedy wewnętrzną wątpliwość, czy postąpiliśmy słusznie, należycie, zgodnie z naszą wolą. Bywają bowiem takie chwile, sytuacje, kiedy – owszem – milczenie jest złotem, ale bywają i takie chwile, że konieczna jest mowa, nie można wtedy milczeć. Tego rodzaju dylematy są wpisane w naszą ziemską rzeczywistość, naszą egzystencję. W dniu 16 listopada 2026 roku o godz. 14:00 w Dubiecku, odbył się pogrzeb Śp. Wandy Grzech, która przeżywszy 84 lata odeszła do wieczności. W ostatniej drodze towarzyszyło jej trzy rodziny. Pierwsza, to ta naturalna. A więc ci, którzy razem z nią dzielili los na tym padole, których łączyły więzy krwi, gdy razem przeżywali codzienność, niejednokrotnie wypełnioną radością, nadzieją, ale także smutkiem, boleścią, doświadczeniem. Drugą rodziną, jaka była obecna, to szeroko rozumiana wspólnota parafialna, gdzie Śp. Wanda, była dobrze znaną, szanowaną parafianką, choćby z racji na jej żywą wiarę, piękno świadectwo życia, prostotę, a jednocześnie cieszącą się uznaniem i szacunkiem. Trzecią rodziną, zgromadzoną wokół jej trumny, na ostatnim odcinku jej ziemskiej obecności, to dawni członkowie Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej (KSM AP), którym Śp. Wanda, służyła przez wiele lat poprzez pracę w Ośrodku Młodzieżowym „Nadzieja” na Wybrzeżu, prowadząc kuchnię. Dziś członkowie KSM, rozproszeni nie tylko po Polsce, ale po całym świecie, piastując niejednokrotnie różne stanowiska, wykonując różne funkcje i zadania, wciąż nie tylko pamiętają jej posługę, ale – jak powtarzają – pełniła i była dla wielu z nich szefową, matką, przyjaciółką, mistrzynią, pedagogiem, autorytetem. Kimś, kto w jednej osobie dzierżył wiele funkcji, wypełniał wiele zadań, w tym pedagogiczne, formacyjne, mistrzowskie od strony kuchennej. Bywało też wielokrotnie, iż w Ośrodku zamieszkiwały młode osoby, dla których nie zawsze było miejsce w swojej rodzinie, z racji na różne sytuacje, wtedy Pani Wanda stawała się dla nich „Matką, Szefową”, a przede wszystkim oparciem, ostoją, ratunkiem i opiekunką duchową.
- Odsłony: 143
Widzimy te podziały, te problemy, budowania Polski na przemocy słownej, na kłamstwie, na pomówieniach. Nawet teraz, kiedy przeżywamy tragedię w Krakowie. I widzimy przy tym jaka jest sytuacja demograficzna. Bardzo zła. A są takie siły w Polsce, które na przekór temu, ciągle na nowo podburzają Sejm, podejmują inicjatywy ustawodawcze co jakiś czas. Bo to jest wolność według nich. Ale może być też zaskoczenie przynoszące radość, bo przychodzi coś, czego się nie spodziewali. I tak trzeba pewno interpretować nieco żartobliwe powiedzenie Józefa Piłsudskiego. „Bo ni z tego, ni z owego mamy Polskę na pierwszego”. Inna wersja: "mamy Polskę na jedenastego". Z tych słów wynika jedno. Trzeba było czuwać nad Polską. Trzeba było czuwać nad jej przyszłością. Bo było przecież przekonanie wśród zdecydowanej większości narodu, że przyjdzie dzień jej zmartwychwstania. Cały wiek XIX i początek XX było oczekiwanie na cud, na cud Polski zmartwychwstałej. I to czuwanie przyjmowało różne kształty, m.in. powstań narodowych. Tragicznie kończących się niestety. Ale, to czuwanie było także czymś, do czego wzywała nas Matka Najświętsza. Miało to miejsce w Gietrzwałdzie podczas objawień Matki Bożej wobec trzynastoletniej Justyny Szafryńskiej i dwunastoletniej Barbary Samulowskiej. Te objawienia trwały od 27 czerwca do 16 września 1877 roku. W przyszłym roku będzie 150. rocznica tych objawień, podczas których Matka Boża poprzez te dzieci, przez te dziewczynki, gdzieś na krańcach dawnej Polski, na Warmii, wzywała do odmawiania przez Polaków różańca, do pokuty, do nawrócenia, do zachowania trzeźwości, w obliczu ówczesnej polityki państw zaborczych zmierzającej do tego, żeby Polaków upijać.
- Odsłony: 183
Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie.
- Odsłony: 187
Warto na początku zaznaczyć, że samotność to obiektywny stan fizycznego przebywania w pojedynkę, podczas gdy osamotnienie to subiektywne, bolesne uczucie odizolowania i braku głębokich więzi emocjonalnych, które może wystąpić nawet w tłumie. Samotność to sytuacja, w której wokół nas nie ma innych ludzi lub przebywamy sami z wyboru. Jej charakter bywa często neutralny lub pozytywny. Daje przestrzeń do życia w pojedynkę, do odpoczynku, refleksji, samorozwoju i budowania relacji z samym sobą. Natomiast osamotnienie to poczucie opuszczenia, niezrozumienia i braku bliskiej więzi z drugą osobą. Zawsze ma charakter pejoratywny i bolesny. Wiąże się z cierpieniem psychicznym, ma wymiar emocjonalny i subiektywny – można go doświadczać, siedząc w grupie znajomych lub w rodzinie. Biorą pod uwagę skalę zjawiska samotności i osamotnienia Wyższa Szkoła Społeczno-Gospodarcza w Przeworsku i Fundacja Campus w Stalowej Woli zaplanowali na dzień 17 listopada 2026 roku (wtorek), od godz. 9:00 zorganizowanie Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat: „Samotność i osamotnienie nie jedno mają imię”. Uczestnikami konferencji może być każdy, któremu bliska jest tematyka konferencji. Zgłoszenia na konferencję może przesyłam poprzez stronę internetową www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE. Ostateczny termin zgłoszeń upływa w dniu 15.11.2026 roku. Serdecznie zapraszamy.
- Odsłony: 104
Wszystko czyń, abyś nigdy nie był gwiazdą spadającą, lecz by to gwiazdy spadały ci do nóg. To jedno z marzeń wielu z nas. Gwiazdy od zawsze fascynowały ludzi swoim pięknem i tajemniczą naturą. Nie chodzi tu tylko o gwiazdy z ludzkiej rzeczywistości, ale również o te, które mają różne barwy, kształty i są odzwierciedleniem wielu innych odniesień. Iluż to z nas marzy bycie gwiazdą, iluż też pragnie spotkać jedną z nich. Wielokrotnie trzymamy wzrok utkwiony w gwiazdach, ale stopy są wciąż na ziemi. Jak się okazuje, każda gwiazda jest inna. Zapewne każdy z nas szukał w swoim życiu jakiejś gwiazdy. Każda z nich ma pewien swój blask, którym nas oświeca. Zazwyczaj, gdy mówimy o gwiazdach nasz wzrok unosimy ku górze. Są jednak gwiazdy, które świecą obok nas, które nas prowadzą. Tymi gwizdami są lub byli nasi rodzice, wychowawcy, znajomi, przyjaciele, a często spotkanie osoby. Ich blask życia nas zauroczył. Wielu uważa, że bycie gwiazdą nie jest czymś prostym i łatwym. W świecie kina czy teatru, był czas, gdy aktorki chciały zostać gwiazdami, teraz mamy coraz więcej gwiazd, które chciałyby zostać aktorkami. A iluż to z nas chodzi podziwiać szczyty gór i wzdęte fale morza, i szerokie nurty rzek, i przestwór oceanu, i kręgi gwiezdne, a przy tym o sobie zapominając.
- Odsłony: 90
Z głębokim niepokojem przyjmujemy doniesienia o przemocy wśród dzieci i młodzieży. Szczególnie boli fakt, że do dramatycznych wydarzeń dochodzi w szkołach, czyli w miejscach, które mają chronić młodych ludzi i pomagać im bezpiecznie wchodzić w dorosłość. Nie sposób też pozostać obojętnym wobec tragedii dotykających całe rodziny i cierpienia, które często pozostaje ukryte za drzwiami naszych domów. Myślimy o zagubionych i zranionych uczniach, przerażonych rodzicach, dramatach rodzinnych oraz często bezsilnych nauczycielach. Pytanie, które stawia sobie wielu z nas, brzmi po prostu: co stało się z naszym społeczeństwem i młodym człowiekiem? Młode pokolenie dorasta dziś w realiach zupełnie innych niż te, które pamiętamy z własnego dzieciństwa. Cyfrowy świat, samotność przed ekranem, presja rówieśnicza i nowe formy agresji to wyzwania, z którymi szkoła i dom muszą mierzyć się każdego dnia. W tym pędzie nie możemy jednak stracić z oczu spraw fundamentalnych: szacunku dla ludzkiego życia, godności drugiego człowieka, prawdy i odpowiedzialności. Jako biskupi, zatroskani o sprawy wychowania młodego człowieka, pytamy wprost: czy dbając o oceny i wyniki egzaminów, nie zapominamy o kształtowaniu sumień? Czy szkoła i dom pamiętają jeszcze, że edukacja pozbawiona formacji moralnej traci swój głębszy sens? Dostrzegamy ogromny trud, jaki każdego dnia podejmują rodzice, nauczyciele i wychowawcy. Wobec niepokojących wydarzeń wszyscy potrzebujemy jednak stanąć do rachunku sumienia. Naszym pierwszym zadaniem i powołaniem jest przecież miłość, a każdy grzech i krzywda są konsekwencją jej braku. Warto więc zapytać z perspektywy miłości: gdzie jej zabrakło? Kogo przegapiliśmy w codziennym pędzie? Czyich łez nie potrafiliśmy zobaczyć, czyjego wołania nie potrafiliśmy usłyszeć? Dopiero odpowiadając na te pytania, możemy nazwać po imieniu to, co stało się złem. Te pytania stawiamy również sobie i całej wspólnocie Kościoła.









