- Odsłony: 20
Trzy wartości i zadania: edukacja, wychowanie i formacja to komplementarne procesy kształtujące człowieka. Edukacja przekazuje wiedzę i umiejętności, wychowanie kształtuje charakter i wartości, a formacja jest głębszym, często duchowym procesem rozwoju sumienia i osobowości. Razem tworzą integralny rozwój osoby, przygotowując do funkcjonowania w społeczeństwie. Tak więc edukacja (kształcenie), to proces nastawiony na zdobywanie wiedzy, kompetencji społecznych i umiejętności praktycznych (intelektualnych i fizycznych). Obejmuje formalne nauczanie oraz kształtowanie zdolności życiowych. Natomiast wychowanie – to świadoma działalność społeczna mająca na celu wywołanie zmian w osobowości i postawach człowieka. Koncentruje się na przekazywaniu wartości, norm moralnych i charakteru. Z kolei formacja, to głębszy proces kształtowania wnętrza człowieka, często rozumiany jako formacja duchowa lub moralna. Inspirowanie do harmonijnego rozwoju, pielęgnowania wartości i odpowiedzialnego stylu życia. Uwzględniając potrzebę zgłębienia owych zadań Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Stalowej Woli i Fundacja Campus w Stalowej Woli zapraszają do czynnego udziału w Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat: „Edukacja, wychowanie, formacja”, która odbędzie się 19 maja 2026 roku (wtorek). Początek konferencji: o godz. 9.00. Konferencja zostanie przeprowadzona metodą zdalną. Osoby zainteresowane winny przesłać zgłoszenie poprzez stronę internetową www.pedkat.pl zakładka Konferencje, najpóźniej do dnia 17 maja 2026 roku.
- Odsłony: 53
Międzynarodowa Rada Naukowa Pedagogów Katolickich, której idea powstała 28 października 2008 roku, formalnie zainagurowana została przez naukowców Europy pod patronatem pasterzy Kościoła Katolickiego z Węgier, Słowacji, Czech, Ukrainy i Polski. Rada prowadzi nadzór merytoryczny nad stroną internetową i wydawaniem czasopisma pod tym samym tytułem, czyli „Pedagogika Katolicka”. Trzeba jednak zaznaczyć, że prowadzenie strony internetowej i wydawanie czasopisma, to dwie różne inicjatywy wzajemnie się uzupełniające lecz nie tożsame. W dniu 15 czerwca 2016 roku w siedzibie Sekretariatu Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie nastąpiło powołanie Międzynarodowej Rady Naukowej Pedagogów Katolickich – oddział Polska. Tak więc w tym roku mija 10 lat działalności Rady – oddział Polska. Warto przypomnieć, że w dniu 19 marca 2012 roku powołano Międzynarodową Radę Pedagogiki Katolickiej, na czele której jako przewodniczący stanął Jego Eminencja Péter kard. Erdő – Prymas Węgier, który w tamtym czasie był Przewodniczącym Konferencji Episkopatów Europy. Ze strony Czech Radę reprezentował Abp Jan Graubner, ze strony Polski – Abp prof. Andrzej Dzięga, ze strony Ukrainy – Bp Marcjan Trofimiak, zaś ze strony Słowacji – Bp prof. Stanisław Stolarik. Międzynarodowa Rada Pedagogiki Katolickiej, która skupia osoby z tychże krajów, prowadzi nadzór merytoryczny nad wydawaniem czasopismem „Pedagogika Katolicka”, pracuje też nad rozwojem pedagogiki katolickiej jako kierunku studiów, a także stara się lansować model wychowania katolickiego na wszystkich poziomach kształcenia młodego pokolenia, poprzez organizowanie i realizację różnych projektów. Radę reprezentuje ks. Jan Zimny, którego zadaniem jest koordynacja działań zespołu w zakresie badań naukowych i opracowań koncepcyjnych pedagogii katolickiej.
- Odsłony: 162
„No i jak ogłosił miesiąc temu w Liście Episkopatu w sprawie judaizmu, tak też uczynił. Kardynał Ryś cały dzisiejszy dzień poświęcił żydom, czy to na wspólnych konferencjach, czy też w synagodze. Cały dzień był podporządkowany żydom, i tylko do jednego miejsca kardynał swoich starszych braci nie zaprosił – do kościoła. Ale przyjrzyjmy się też temu, co Ksiądz Profesor Chrostowski mówi o tym dialogu katolicko – żydowskim, i w jaki sposób biskupi manipulują słowami Świętego Jana Pawła II w kwestii judaizmu. Ks. Waldemar Chrostowski: „Żydów nie interesuje dialog teologiczny. Mało tego, mają zakaz teologicznych debat z chrześcijanami. Jeżeli nawiązują kontakty, to czynią to z przesłanek politycznych i społecznych szukając wśród chrześcijan sojuszników do zwalczania antysemityzmu”. 13 kwietnia 2026 rok zapisze się jako smutny dzień w historii polskiego Kościoła. Bo z inicjatywy krakowskiego kardynała, mojego metropolity Grzegorza Rysia, był on w całości poświęcony tak zwanemu dialogowi chrześcijańsko-żydowskiemu. Przy czym, no jak zwykle bywa, trudno było to nazwać dialogiem, bo chodziło znów o to, aby w sposób niezwykle uniżony pokazać, jak to bardzo Kościołowi zależy na tym, aby rozmawiać z Żydami, podczas gdy druga strona te awanse przyjmuje, no w najlepszym przypadku –z obojętnością. I doskonałym przykładem tej postawy jest organizowana przez kard. Rysia całodniowa konferencja dzisiaj w Krakowie. Konferencja naukowa pod tytułem: „Przekroczyć próg”.
- Odsłony: 135
Dobrze widzi się tylko sercem, a słuchanie jego głosu prowadzi do autentycznego życia. Tak!!! To cała prawda o tym, czego jestem świadkiem od pewnego czasu. Kasię i jej męża poznałem przed wielu laty, jeszcze jako członków jednego z oddziałów Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej, którego asystentem diecezjalnym byłem przez dziesięć lat. Wprawdzie dzisiaj rodzina Kasi mieszka w Chicago wychowującz mężem jedenaścioro dzieci, to gdy jej Mama znalazła się w trudnej sytuacji zdrowotnej, wraz z mężem podjęli decyzję, że ona przyjedzie do Polski, aby opiekować się w tej sytuacji swoją kochaną Mamą, a mąż pozostał z dziećmi za Oceanem, sprawując nad nimi opiekę. Wyrażam wielki podziw i uznanie za tak szlachetną postawę, za okazywane swojej Mamie tak wielkie serce, miłość, opiekę, a przy tym wielką wdzięczność. Wszystkie rzeczy liczą się mniej niż to, co ma się w sercu. Kasia w sercu nosi wielką miłość i wdzięczność, szacunek i troskę dla swojej najdroższej Mamy. Niemal każdego dnia dzieli się ze znajomymi tym, co przeżywa w danym dniu wraz z Mamą, będąc przy jej łóżku szpitalnym. Przecież nie można zmusić serca, aby wybierało rozsądnie, jej serce samo podejmuje takie decyzje. Ona każdego dnia skoro świt czuje: Idź tam, gdzie prowadzi Cię serce, inaczej utracisz wszystko. I idzie, do swojej Kochanej Mamusi.Serce wygrywa z rozumem. Chyli się do jej policzków i całuje je, jako wyraz swojej ku niej miłości. Dobre serce córki, upiększa twarz Kochanej Mamy.
- Odsłony: 48
„Wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat. A zwycięstwem, które odnosimy nad światem, jest wiara nasza. Któż jest, który zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym? Jest to ten sam Jezus Chrystus, który przeszedł przez wodę i przez krew; nie w wodzie tylko, ale w wodzie i we krwi. A Duch świadczy, że Chrystus jest Prawdą” (1 J 5,4-10). Biskupi całej Polski przybyli tu z Gniezna, poprzedzani przez Matkę Słowa Wcielonego, Bogurodzicę Dziewicę, Bogiem sławioną Maryję, aby w wielkim jubileuszowym dniu Tysiąclecia Chrztu Polski, złożyć wraz z Matką Pięknej Miłości, na waszych braterskich dłoniach i czołach, pocałunek pokoju, znak miłości. Wielki to bowiem dzień, gdy naród ochrzczony, świadom swej wiekowej drogi, głosi dzisiaj Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu, przez Maryję Wspomożycielkę i przez świętych patronów polskich, swoje wielkie „Te Deum”.
- Odsłony: 67
Bracia i siostry, Chrystus zmartwychwstał!
Od wieków Kościół z radością śpiewa o wydarzeniu, które jest źródłem i fundamentem jego wiary: „Choć poległ Wódz życia, / króluje dziś żywy. / (…) Wiemy, żeś zmartwychwstał, / że ten cud prawdziwy, / O Królu Zwycięzco, / bądź nam miłościwy” (Sekwencja wielkanocna).Wielkanoc to zwycięstwo – zwycięstwo życia nad śmiercią, światła nad ciemnością, miłości nad nienawiścią. Zwycięstwo okupione najwyższą ceną: Chrystus-Mesjasz, Syn Boga żywego (por. Mt 16, 16), musiał umrzeć, i to umrzeć na krzyżu, po tym jak został niesprawiedliwie skazany, wyśmiewany i umęczony, i przelał całą swoją krew. Jako prawdziwy Baranek ofiarny wziął na siebie grzechy świata (por. J 1, 29; 1 P 1, 18-19) i w ten sposób uwolnił nas wszystkich, a wraz z nami także stworzenie, od panowania zła.W jaki sposób zatem zwyciężył Jezus? Jaką siłą pokonał raz na zawsze starożytnego Przeciwnika, Księcia tego świata (por. J 12, 31)? Jaką mocą zmartwychwstał, nie powracając do poprzedniego życia, lecz wkraczając w życie wieczne i otwierając w ten sposób w swoim ciele przejście z tego świata do Ojca? Tą siłą, tą mocą jest sam Bóg, Miłość, która tworzy i rodzi, Miłość wierna aż do końca, Miłość, która przebacza i odkupuje. Chrystus, nasz „zwycięski Król”, stoczył i wygrał swoją bitwę poprzez ufne poddanie się woli Ojca, Jego planowi zbawienia (por. Mt 26, 42). W ten sposób przeszedł do końca drogę dialogu, nie słowami, ale czynami: aby odnaleźć nas, zagubionych – stał się Ciałem, aby wyzwolić nas, niewolników – stał się niewolnikiem, aby dać życie nam, śmiertelnym – dał się zabić na krzyżu.
- Odsłony: 69
O niepojęte i niezgłębione Miłosierdzie Boże, Kto Cię godnie uwielbić i wysławić może, Największy przymiocie Boga Wszechmocnego, Tyś słodka nadzieja dla człowieka grzesznego.
1. Umiłowani Bracia i Siostry! Powtarzam dzisiaj te proste i szczere słowa św. Faustyny, by wraz z nią i z wami wszystkimi wielbić niepojętą i niezgłębioną tajemnicę Bożego miłosierdzia. Podobnie jak ona, chcemy wyznać, że nie ma dla człowieka innego źródła nadziei, jak miłosierdzie Boga. Pragniemy z wiarą powtarzać: Jezu, ufam Tobie! To wyznanie, w którym wyraża się ufność we wszechmocną miłość Boga, jest szczególnie potrzebne w naszych czasach, w których człowiek doznaje zagubienia w obliczu wielorakich przejawów zła. Trzeba, aby wołanie o Boże miłosierdzie płynęło z głębi ludzkich serc, pełnych cierpienia, niepokoju i zwątpienia, poszukujących niezawodnego źródła nadziei. Dlatego przychodzimy dziś tu, do łagiewnickiego sanktuarium, aby na nowo odkrywać w Chrystusie oblicze Ojca, który jest „Ojcem miłosierdzia oraz Bogiem wszelkiej pociechy" (por. 2 Kor 1, 3). Pragniemy oczyma duszy wpatrywać się w oczy miłosiernego Jezusa, aby w głębi Jego spojrzenia znaleźć odbicie własnego życia oraz światło łaski, którą już po wielokroć otrzymaliśmy i którą Bóg zachowuje dla nas na każdy dzień i na dzień ostateczny.
- Odsłony: 100
Zapewne każdy z nas przyzna, że bezpieczeństwo to fundament życia, często niedoceniany, dopóki go nie zabraknie. Nie jest ono towarem, lecz bezcenną wartością, wymagającą często uwagi i przywództwa, a największą sztuką nie jest zdobycie szczytu, lecz bezpieczny powrót. Bezpieczeństwo to także wewnętrzny spokój, miłość i odpowiedzialność za siebie oraz innych. Człowiek nie jest skłonny do ciągłego życia w strachu i nienawiści. Potrzebuje bezpieczeństwa. Jakże często bywa tak, że jesteśmy bezpieczni do czasu, gdy nasze tajemnice są tajemnicami. Jedną z formacji zapewniającej bezpieczeństwo jest służba wojskowa. Pierwszym zadaniem żołnierza i podstawą jego istnienia nie jest walka. Do walki ludzie cywilizowani uciekają się tylko w ostateczności. Pierwszym zadaniem żołnierza jest stać między swoim narodem a tymi, którzy mogą chcieć go skrzywdzić, czyli zapewnić bezpieczeństwo. Zaplanowana na 14 kwietnia 2026 roku (wtorek) Międzynarodowa Konferencja Naukowa pod tytułem „Bezpieczeństwo fundamentem ludzkiego szczęścia” będzie okazja nieco głębiej i szerzej pochylić się nad tą wartością, jaką jest bezpieczeństwo pojęte w wielu aspektach. Tradycyjnie organizatorem konferencji jest Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Stalowej Woli i Fundacja Campus w Stalowej Woli. Konferencja będzie prowadzona zdalnie. Każdy, kto zgłosi swój akces poprzez stronę internetową https://pedkat.pl/konferencje/karta-zgloszenia będzie mógł wziąć w niej czynny udział. Ostateczny termin zgłoszeń mija: 12.04.2026 roku.
- Odsłony: 208
W dobie sekularyzacji coraz częściej spotykamy się z różnymi, skomplikowanymi sytuacjami człowieka pod względem religijności. Laicyzacja życia duchowego postępuje dzisiaj w wielu wymiarach i dotyka ludzi na różnych etapach codzienności. Wydawać by się mogło, że taka rzeczywistość, to chleb powszedni, że młodzież polska i świata zagubiła się. A przecież na tym pokoleniu miano budować odnowienie wiary. Jednak, jak się okazuje, są środowiska, gdzie nie tylko dorośli, ale także ludzie młodzi żyją duchem wiary. Niezależnie od wieku rozwojowego, trwają przy wartościach, jakie im zostały przekazane. Noszą w sercu pragnienie bycia przy Chrystusie, bowiem czują, uważają i są przekonani, że tylko droga z Chrystusem jest drogą właściwą, bezpieczną, prowadzącą do celu zbawienia. Będąc pomocnikiem w duszpasterstwie i zarazem uczestnikiem w wielu wydarzeniach w Parafii Świętego Brata Alberta w Kolbuszowej, przekonałem się jeszcze bardziej, że mamy wielu wspaniałych młodych ludzi, którzy mają pełną świadomość, jaką drogą i z Kim kroczyć przez życie. Wspaniały zastęp lektorów i ministrantów skupionych przy tej parafii, daje piękne, szlachetne świadectwo swojej wiary poprzez gorliwą służbę przy ołtarzu. To są rzeczywiście młodzi, odważni, wierni rycerze, których stać na dawanie świadectwo o Bogu nie tylko przy ołtarzu. Jestem przekonany, że stanowią oni także zachętę do życia wiarą nie tylko dla swoich rówieśników, ale dla poszukujących sensu życia, zagubionych życiowo, a być może, dla pozbawionych sensu życia.
- Odsłony: 204
Trzeba nam pośród współczesnego szumu słów, tego jazgotu, tego zakrzykiwania prawdy, tym mocniej, stanowczo sięgać po Słowo Boże, które pozwala nam żyć. Żyjemy na śmietniku. To jest, o istotnych sprawach po prostu się nie mówi, natomiast zasypuje się wszystko nic nie znaczącymi detalami. Z tym się wiążą nasze emocje, eskaluje, i my potem przegrywamy spór o istotę. Można by powiedzieć, że ten największy sekret człowieka, gdzie obrazem i podobieństwem do Boga, zostało podstępnie zaatakowanie przez media. I właśnie w tym najgłębszym punkcie, miejscu, tej przestrzeni ducha, toczy się podstawowy spór o rodzaj człowieczeństwa, o sposób życia, o przynależność, o pewne modele, można by powiedzieć również. I widzimy, jak media przejmują nam obraz, tajemnicę obrazu, jak można by powiedzieć, upodabniają do świata, do siebie, do doczesności, jak wypierają Boży obraz, by w to miejsce wstawić swój, doczesny, bardzo ograniczony. I podobnie jest ze słowem. Obraz i słowo. Człowiek jest stworzony również jako słowo. Stworzony, by swoją obecnością mówić, jest komunikatywny, jest skłonny do relacji, jest otwarty. To są wszystko tajemnice, w którym pojawia się słowo i dzięki temu możemy właśnie zobaczyć również jak słowo zostaje zagospodarowane przez media. I znów tutaj należy sobie uświadomić, że mamy do czynienia z dramatycznym niebezpieczeństwem, ponieważ Słowo Boże, które daje nam życie, które jest słowem żywym, jest zagłuszane, jest wypierane przez ten jazgot, przez to to, przez ten wielki krzyk współczesności. I trzeba sobie uświadomić to, co, o czym już mówił święty Augustyn u początku chrześcijaństwa, kiedy przyglądał się temu ze swoim jasnym, filozoficznym rozumem i zobaczył spór dwóch królestw, królestwa doczesnego i królestwa Bożego. I media w tym kontekście, można by powiedzieć, stanowią wielki krzyk świata, który chce zakrzyczeć słowo Boże i zamazać nasz obraz, obraz Boży. I dlatego jest Eucharystia po to, by człowiek mógł odzyskiwać, spotykać się z żywym Bogiem, odzyskiwać obraz i podobieństwo.