- Odsłony: 0
Dzieci to niekończący się temat rozważań pisarzy, poetów, filozofów i psychologów. Świat oczami dziecka wydaje się dużo piękniejszy, radośniejszy. No po prostu: lepszy. Obchodząc święto bądź uroczystości związane z dzieckiem, dziećmi, niemal z automatu każdy z nas wraca do własnego dzieciństwa. Jedni mniej, inni nieco bardziej zapamiętali go, a wielu wprost z żalem bądź rozrzewnieniem wspomina ten miniony czas. Warto jednak sobie uświadomić, iż nie ważne ile mamy lat, ale jedno jest istotne, że dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił – tego, czego pragnie. Zbliżający się Dzień Dziecka uświadamia nam jego wartość i znaczenie dla Boga i człowieka. Znana perykopa biblijna przypomina nam choćby w jednej ważnej sprawie odnosząc się do osoby dziecka: „Jeśli nie staniecie się jak dzieci nie wejdziecie do Królestwa Bożego” (Mt 18,3). Podobieństwo do dziecka jest zatem zapewnieniem naszej wieczności. Mądrym i ze wszech miar słusznym jest powiedzenie, że rodzice trzymają ręce dziecka tylko przez chwilę, ale jego serce – na zawsze. Z drugiej strony, dziecko trzyma się rodziców w nadziei na otrzymanie dobrego wychowania, troski o jego dziś i jutro. Nie bez znaczenia to właśnie dzieci wielokrotnie dla nas stają się inspiracją do kreowania czegoś pięknego, prostego. Ich pedagogia zachowania odznaczająca się prostotą, szczerością, zwyczajnością często jest dla dorosłych zawstydzeniem. Dla wielu dorosłych, spontaniczność dziecka staje się wzorem i nauką. Edukacja płynąca z codziennej postawy dziecka jest dla dorosłych zawstydzeniem bądź wyzwaniem. Nie bez znaczenia powtarzamy, że ilekroć na świat przychodzi dziecko, świat jest tworzony od nowa.
- Odsłony: 88
Jest jedna miłość, która nie liczy na wzajemność, nie szczędzi ofiar, płacze a przebacza, odepchnięta wraca – to miłość macierzyńska. Ta miłość którą nosi każda matka, jest miłością nie do ogarnięcia przez nas. Każdy z nas miał to szczęście, że miał lub ma matkę, która stała się drogą naszego zrodzenia, wychowania, istnienia. W takim dniu jak dzisiejszy – Dzień Matki – nasze myśli, naszą wdzięczność, pamięć kierujemy w jej stronę. Zapewne wielu z nas swoimi myślami pobiegnie dziś do jej stóp, do jej obecności, do jej miłości, do jej serca i wyrozumiałości, by powiedzieć słowo: dziękuję. Ileż by można w tym miejscu przywołać pięknych określeń, wzniosłych słów, które razem wzięte i tak nigdy nie odzwierciedlą, czym była, czym jest i czym pozostanie nasza matka. Bo kiedy matka odwróci oczy od swojego dziecka, dziecko zaczyna błądzić i ginie w świecie pozbawionym miłości i ciepła. Być może w życiu niejednego z nas były takie chwile. I może wiele razy cały świat rzucał w nas kamieniami, to jeżeli mama stała po naszej stronie, nic nam się nie stało. Zapytamy może, dlaczego tak się działo? Otóż pamiętajmy, że każdą inną ludzką miłość trzeba zdobywać, trzeba na nią zasługiwać pokonując stojące na jej drodze przeszkody, tylko miłość matki ma się bez zdobywania i bez zasług, ona jest zawsze żywa, obecna, szczera i kochająca. Matka – to słowo, które oznacza miłość, miłość prawdziwą, która nie zdradza, to słowo, które oznacza wierność, które oznacza wielką ofiarę, nawet do śmierci, dla dobra dziecka.
- Odsłony: 222
Uczestnicy Międzynarodowej Konferencji Naukowej w Terezinie - 15.05.2026
Każdy przeżyty rok to bezcenny dar, który przynosi doświadczenie, mądrość i wspomnienia. Warto doceniać ten czas. Często myślimy, że „wiek to tylko liczba” – to nasze nastawienie i pasje definiują to, jak młodo się czujemy. Warto być aktywnym społecznie niezależnie od metryki. Czynienie dobra i docenianie każdego poranka to najpiękniejszy sposób na wykorzystanie daru, jakim jest życie. Starzenie się każdego człowieka to dar, którego wartości rzadko doceniamy w młodości. Kiedy jesteśmy młodzi, boimy się zmarszczek, siwych włosów i kroków, które stają się wolniejsze. Rzadko jednak zastanawiamy się, co tak naprawdę one oznaczają. Każda linia na twarzy to nie wada, lecz historia - ślad śmiechu, łez, siły i przeżytych doświadczeń. Siwe włosy nie są czymś, co trzeba ukrywać. To cicha korona zdobyta latami nauki, przeżyć i wewnętrznego wzrostu. A wolniejsze kroki nie świadczą o słabości. Przypominają raczej, że przeszliśmy już wystarczająco długą drogę, by zrozumieć, że życie nie jest po to, by się spieszyć - lecz by przeżywać je świadomie. W dniu 15 maja 2026 roku w Terezinie (Czechy) odbyła się Międzynarodowa Konferencja Naukowa na temat: „Wiek życia to dar”. Konferencja zgromadziła ponad 300 osób, w tym ponad 20. osobową grupę z Polski. Program wydarzenia oprócz wymiaru naukowego, składał się z wielu towarzyszących wydarzeń kulturowych.
- Odsłony: 269
Trzy wartości i zadania: edukacja, wychowanie i formacja to komplementarne procesy kształtujące człowieka. Edukacja przekazuje wiedzę i umiejętności, wychowanie kształtuje charakter i wartości, a formacja jest głębszym, często duchowym procesem rozwoju sumienia i osobowości. Razem tworzą integralny rozwój osoby, przygotowując do funkcjonowania w społeczeństwie. Tak więc edukacja (kształcenie), to proces nastawiony na zdobywanie wiedzy, kompetencji społecznych i umiejętności praktycznych (intelektualnych i fizycznych). Obejmuje formalne nauczanie oraz kształtowanie zdolności życiowych. Natomiast wychowanie – to świadoma działalność społeczna mająca na celu wywołanie zmian w osobowości i postawach człowieka. Koncentruje się na przekazywaniu wartości, norm moralnych i charakteru. Z kolei formacja, to głębszy proces kształtowania wnętrza człowieka, często rozumiany jako formacja duchowa lub moralna. Inspirowanie do harmonijnego rozwoju, pielęgnowania wartości i odpowiedzialnego stylu życia. Uwzględniając potrzebę zgłębienia owych zadań Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Stalowej Woli i Fundacja Campus w Stalowej Woli zapraszają do czynnego udziału w Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat: „Edukacja, wychowanie, formacja”, która odbędzie się 19 maja 2026 roku (wtorek). Początek konferencji: o godz. 9.00. Konferencja zostanie przeprowadzona metodą zdalną. Osoby zainteresowane winny przesłać zgłoszenie poprzez stronę internetową www.pedkat.pl zakładka Konferencje, najpóźniej do dnia 17 maja 2026 roku.
- Odsłony: 96
Z radością i satysfakcją, jako Redakcja Czasopisma „Pedagogiki Katolickiej”, chcemy poinformować, szczególnie Autorów tekstów naukowych zawartych w numerze 38, iż w dniu 07 maja 2026 roku ukazał się drukiem periodyk, który został przesłany Autorom. Zawarte w nim 21 teksty są autorstwa pracowników naukowych, wykładowców i doktorantów. Zawarta w nim tematyka oscyluje głównie wokół bieżących zagadnień przedstawionych w oparciu o przeprowadzone badania empiryczne. Główna część tekstów jest napisana w języku polskim, zaś pozostałe w języku angielskim. Teksty w wersji elektronicznej w najbliższym czasie zostaną zamieszczone na stronie internetowej i w bazach międzynarodowych, z którymi Redakcja współpracuje. Warto podkreślić, że teksty zamieszczone w systemie DOI, są dostępne w szerokim rozumieniu wielu zainteresowanym tematyką podjętą przez Autorów w opublikowanym 38. numerze czasopisma jak i poprzednich numerach. Godnym podkreślenia jest także fakt, że czasopismo jest wydawane systematycznie w wyznaczonych terminach. Na podstawie otrzymywanej co kwartał statystyki z systemu DOI o częstotliwości korzystania z tekstów czasopisma jednoznacznie wynika, że są cytowane przez różne ośrodki naukowe, a tym samym cieszą się wśród naukowców, czytelników, akademików, badaczy.
- Odsłony: 112
Konferencje naukowe to kluczowe wydarzenia dla badaczy, studentów i praktyków, służące prezentacji wyników badań oraz wymianie wiedzy w określonej dziedzinie. Są one, obok publikacji, podstawową formą komunikacji naukowej. Standardowy referat trwa zwykle od 15 do 20 minut, choć popularne stają się też krótsze formy, jak sesje posterowe czy minireferaty. Spotkania te pozwalają na poddanie swoich wyników dyskusji ekspertów oraz nawiązanie współpracy badawczej. W Polsce udział w konferencjach (szczególnie jako prelegent) jest punktowany i wlicza się do dorobku naukowego zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Edukacji i Nauki. Warto pamiętać, że wyróżniamy konferencje międzynarodowe, ogólnopolskie, uczelniane, regionalne i lokalne. W roku akademickim 2026/2027 proponujemy Państwu udział w międzynarodowych konferencjach naukowych. Ich terminarz jest podany niżej. Zgłoszenia na konferencję odbywają się poprzez stronę internetową www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE. Wszystkich zainteresowanych prosimy o zapoznanie się z ich tematyką i terminem zaplanowania. Czynni uczestnicy konferencji mają pierwszeństwo opublikowania artykułu naukowego wygłoszonego podczas konferencji w wydawanym przez nas czasopiśmie „Pedagogika Katolicka”. Każdy uczestnik konferencji otrzymuje certyfikat.
- Odsłony: 136
Miesiąc maj w polskiej tradycji od wieków poświęcony był Matce Bożej. Mówi się nawet, że to ''miesiąc maryjny''. Kapliczki i krzyże przydrożne są nieodłącznym elementem krajobrazu kulturowego polskiej wsi. Są znakiem przynależności religijnej, miejscem spotkań wiernych, przypominają o historii i ludzkich tragediach. Dziś nieco rzadziej niż kiedyś spotykają się przy nich mieszkańcy na wieczornych nabożeństwach majowych. W całej Polsce, a na południu szczególnie, wieczorem obok przydrożnych kapliczek poświęconych Maryi, gromadzili się okoliczni mieszkańcy, by wspólnie odprawić majówkę. Kapliczki były w tym okresie bogato przystrajane, przeważnie kwiatami bzu i dzikiej czereśni. Zawsze była odmawiana lub śpiewana Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny, były również modlitwy i śpiewy pieśni maryjnych. Rolnicy po ciężkiej codziennej pracy zawsze znajdowali czas, aby oddać cześć Maryi i prosić Ją o wsparcie. Przychodzili gromadnie: osoby starsze, młodzi, a także dzieci. W każdy majowy wieczór zewsząd było słychać piękne pieśni maryjne, pomieszane ze śpiewem ptaków, które swoim akompaniamentem jakby chciały pomóc uczestnikom majówek. I miejmy nadzieję, że tradycja nie zaginie i co roku nowe pokolenia będą tu przychodzić na majówkę. Na końcu tego tekstu jest do odsłuchania piosenka przenosząca nas tematycznie w tamte czasy.
- Odsłony: 122
Powyższa myśl odnosi się do głębokiego dylematu moralnego i duchowego, wskazując, że nadmierne skupienie na dobrach materialnych wypiera wartości duchowe, zaufanie oraz wiarę, zarówno religijną, jak i w sens wyższych wartości. Jest rzeczą zrozumiałą, że posiadanie pieniędzy nie jest czymś złym, lecz w momencie, gdy zaczyna się kult pieniądza, wówczas inne wartości, w tym nasza wiara schodzi na plan dalszy, a z czasem wiara jest wykluczana. To Biblia nas ostrzega, że nieokiełznana miłość do pieniędzy jest korzeniem wszelkiego zła, a kto kocha nadto bogactwa, nie będzie miał z nich pożytku. Obserwacja dnia codziennego przekonuje nas coraz częściej do przyjęcia stwierdzenia, że pieniądz rządzi światem, tym typowo ziemskim, ale coraz rządzi światem duchowym pozbawiając nas w dobro najwyższe jakim jest wiara. Dla wielu ludzi współczesnego pokolenia pieniądz stał się fałszywym bożkiem, swoistego rodzaju naszym credo. Nie bez powodu w przestrzeni publicznej krąży powiedzenie: „Za pieniądze świat się modli, ale i za pieniądze świat się podli”. jeśli więc człowiek lokuje swoje poczucie bezpieczeństwa tylko w dobrach materialnych, traci wówczas duchowa wiary. Pieniądz ma jedynie stanowić narzędzie do życia, nie stanowić celu życia. Koncentracja na bogactwie często prowadzi do znieczulicy i utraty właściwych proporcji w życiu, co wynika z przypowieści o bogaczu i Łazarzu. Innymi słowy, gdy pieniądz staje się najwyższym priorytetem, staje się „bogiem”, wtedy wiara zanika w naszym życiu prowadząc ku pustce duchowej, a ta powoduje subiektywne uczucie braku sensu, celu, motywacji oraz wewnętrznego zniechęcenia. Często objawia się poczuciem osamotnienia, niepokoju, utratą radości z życia oraz brakiem zaangażowania. Z kolei w aspekcie religijnym następuje brak zapotrzebowania na obecność Boga w życiu, co skutkuje strapieniem duchowym.
- Odsłony: 134
Wierność to lojalność serca, przejawiająca się w czynach, a nie tylko w słowach. Dwie rzeczy dają człowiekowi największą siłę: wierność i miłość. Obie wartości są ze sobą hermetycznie złączone, obie się uzupełniają i z siebie wyrastają. Być wiernym w małych rzeczach, znaczy być wielkim, wspaniałym człowiekiem. Wierność - to nie zrobienie czegoś dobrze raz, ale robienie tego dobrze raz po raz – nieustannie. Zdajemy sobie sprawę, że wierność to pojęcie wielowymiarowe, obejmujące zarówno sferę duchową, jak i relacje międzyludzkie oraz postawę wobec własnych wartości którymi żyjemy. Głównymi obszarami wierności, to przede wszystkim: wierność wobec Boga, wobec drugiego człowieka, wobec samego siebie, wobec ideałów i zasad. Biorąc pod uwagę wierność ludzką, czyli wierność wobec drugiego człowieka nie można pominąć wierności wobec Boga, ideałów i zasad, ale także wierności wobec samego siebie. Mówiąc zaś o wierności wobec drugiego człowieka, mamy na uwadze wierność przyjacielską i małżeńską. Obie charakteryzują się stałością, lojalnością, dyskrecją, wsparciem. Jeśli brak którejś z tych wartości, wówczas nie można mówić o wierności. Pozostać wiernym, gdy wszystko jest dobrze, nie jest żadną sztuką, ale wierność okazuje się dopiero wtedy, gdy pojawiają się trudy, nieszczęścia, doświadczenia, ból – które często stają się chlebem powszednim. Być w takich sytuacjach z drugim człowiekiem, to prawdziwa wierność. Ta z kolei czyni z nas prawdziwego człowieka. Tylko ci, którzy są wierni, znają smak prawdziwej i szczerej miłości i smak goryczy przeżyć różnych doświadczeń drugiej osoby.
- Odsłony: 154
„Znak sprzeciwu” to postawa, a często pewien symbol oznaczający odważny opór wobec niesprawiedliwości, wobec narzucanych norm, zła czy prześladowań. Niejednokrotnie jest to również obrona wartości katolickich, które są coraz częściej profanowane. Odmowa akceptacji zła, bycie „niewygodnym” dla systemu, który niszczy wartości, który niszczy prawdę. Niestety, ale jest to dzisiejsza polska rzeczywistość. Przeżywając szczególny czas, tydzień modlitw o powołania kapłańskie i zakonne, koniecznym jest pochylenie nie tylko nad istotą kapłaństwa, ale nad jego obecnością i znaczeniem w przestrzeni publicznej. Współczesne liberalne, lewackie, antywartościowe systemy podejmują wiele działań w kierunku wyniszczania, eliminowania z życia codziennego kapłaństwa, by pozbawić człowieka, szczególnie młodego, możliwości poznania Boga, poznania wartości katolickich, poznania prawdy o człowieku, o jego przyszłym życiu - zbawieniu. Lansowany przez media, środki przekazu - nihilizm, który wyklucza z życia człowieka to, co duchowe, to co łączy się z wiarą, z jego relacją z Bogiem, stawia sobie za cel ośmieszanie, wykluczenie, napiętnowanie, pomawianie, niszczenie kapłaństwa. Trzeba nam postawić zasadnicze pytanie: dlaczego dzisiaj kapłaństwo jest tak atakowane przez liberałów, lewaków, osoby o duchowym nihiliżmie? Odpowiedzi może być wiele, w zależności jaki element ataku weźmiemy pod uwagę, ale jedna jest odpowiedż istotna, dzisiaj to co święte chce się sprowadzić do profranum . Pseudodziennikarze, ludzie opętani nienawiścią do sacrum, osoby pozbawione racjonalizmu, niekiedy człowieczeństwa, nie znoszą „znaku sprzeciwu” jakim jest kapłaństwo uobecnione w człowieku.