- Odsłony: 109
Przyjmuje się, że to osoba, instytucja lub idea ciesząca się powszechnym szacunkiem, uznaniem i zaufaniem, często ze względu na wiedzę, doświadczenie, moralność lub pozycję, co daje jej wpływ na innych. Może to być ktoś, kogo naśladujemy, wzór do naśladowania, a także formalna władza lub autorytet moralny. Autorytetem może cieszyć się nauczyciel, przywódca, naukowiec, rodzic lub coś np. pismo, instytucja, co budzi podziw i poważanie. Szacunek, jakim obdarza się daną osobę lub instytucję, wynikający z jej kompetencji, powagi lub pozycji. Najczęściej cechami związanymi z autorytetem to: wiedza i kompetencje, posiadanie specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, postawa moralna, wzorowe postępowanie, prawdomówność, sprawiedliwość, charyzma i inteligencja, zdolności przywódcze i wysoka inteligencja emocjonalna, zaufanie, ponieważ jest postrzegany jako bezstronny i godny wiary. Bacząc na wciąż duże zainteresowanie ta problematyką Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Stalowej Woli i Fundacja Campus w Stalowej Woli organizują w dniu 10 luty 2026 roku (wtorek) od godz. 9:00 Międzynarodową Konferencję Naukową na temat: Autorytet – istota i jego rodzaje. Konferencja będzie prowadzona online. Ostateczny termin zgłoszeń: 08.02.2026 roku. Zgłoszenia prosimy składać za posrednictwem strony internetowej: www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE - gdzie jest zamieszczona Karta zgłoszenia.
- Odsłony: 77
Świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jedną stronę. Zatem, aby przeczytać więcej stron książki, należy podróżować. Podróże to jedyna rzecz, na którą wydajemy pieniądze, a stajemy się bogatsi. Zarażanie pasją podróżowania to piękna rzecz, która czyni drugiego człowieka bogatszym. Warto pamiętać, że podróżujemy nie po to, by uciec przed życiem, ale by życie nam nie uciekło. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że gdy raz połknie się podróżniczego bakcyla, to nie ma lekarstwa. Wiem, że będę szczęśliwie chory do końca moich dni. Taka jest rzeczywistość. Na chwilę obecną odwiedziłem 36 krajów. Ostatni wypad był do Japonii. Długo by trzeba pisać o tym, czego doświadczyłem. Warto pamiętać, że podróże nie tylko dają nam szansę na poznanie świata, ale wiele nas uczą. Podróżowanie to także nauka pokory. Nowe odkrycia, nowe przeżycia, nowe doświadczenia, nowe kontakty, ale także nowe wyzwania i trudności w podróży są drogą do wzbogacenia siebie w różne walory. Kilkudniowy pobyt w kraju kwitnącej wiśni udowodnił, że wciąż się czegoś nowego uczymy, wciąż coś odkrywamy, wciąż siebie poznajemy, wciąż jesteśmy zaskakiwani, wciąż doznajemy szoku z powodu tego, co poznajemy. (Poniżej kilka foto)
- Odsłony: 44
Wielu z nas wyraża wdzięczność, mówiąc „dziękuję” komuś, kto nam pomógł lub dał nam prezent. Jednak z naukowego punktu widzenia wdzięczność to nie tylko działanie – to także pozytywna emocja, którą odczuwamy. I właśnie to połączenie: doświadczenie wdzięczności oraz jej wyrażenie służy naszemu dobremu samopoczuciu, jakościowym relacjom oraz wytwarza dłużej utrzymującą się pozytywność. To, co jest piękne w praktyce wdzięczności, to fakt, że jest ona dostępna dla każdego. Nie ma znaczenia, w jakiej sytuacji się w tym momencie znajdujemy, jaki jest nasz stan konta, czy jakie stanowisko zajmujemy. Każdy z nas ma szansę dostrzec mniejsze lub większe elementy swojego życia, za które może poczuć lub okazać wdzięczność. Wdzięczność jest najzdrowszą ze wszystkich ludzkich emocji. Im więcej wdzięczności wyrażamy za to, co mamy, tym większe prawdopodobieństwo, że będziemy mieć jeszcze więcej powodów do jej wyrażania. W naszym zwykłym życiu nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, że gdy więcej okazujemy wdzięczności, tym więcej otrzymujemy. Czasami nasze własne światło nadziei gaśnie i jest ponownie zapalane przez iskrę pochodzącą od innej osoby. Ta iskra jest gest jaki otrzymujemy w takiej chwili. Każdy z nas ma powód, by myśleć z głęboką wdzięcznością o tych, którzy rozpalili w nas płomień.
- Odsłony: 41
A kiedy dom okradną swoi,
I wysprzedają to co drogie,
Zawsze zostanie przecież wiara,
Że honor jest podparty Bogiem.
Że póki jeszcze my żyjemy,
Bogiem, honorem i ojczyzną,
Nie będą ci, co podle żyją,
Handlować naszą ojcowizną.
I włóczyć Ją po targach świata,
Ubraną w darowane stroje,
Bo ona w nas zostanie tutaj,
Lepiona żmudnie serca znojem.
- Odsłony: 380
Szanowni Państwo,
z radością dzielimy się z Państwem treścią listu jaki otrzymaliśmy z Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej.
Jego Świątobliwość dziękuje za otrzymany egzemplarz naszego czasopisma „Pedagogika Katolicka”,
i jednocześnie udziela Wszystkim nam Apostolskiego Błogosławieństwa.
Niech to będzie dla nasz Wszystkich zachętą do dalszej, wytrwałej i owocnej pracy.
- Odsłony: 81
Wielu z nas marzy o posiadaniu prawdziwego, wiernego, zaufanego, a przy tym mądrego przyjaciela. Nie bez powodu więc powtarzamy, że wierny przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł. Za wiernego przyjaciela nie ma odpłaty ani równej wagi za wielką jego wartość. Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia. Tak więc prawdziwa przyjaźń jest niezwykle cenna, ponieważ zapewnia wsparcie, szczerość i radość, a prawdziwy przyjaciel pomaga w trudnych chwilach, motywuje do rozwoju i jest gotów na poświęcenia, czyniąc życie pełniejszym i lepszym. Droga i warunki na niej prowadzącego do znalezienia przyjaciela, nie są łatwe. W obecnych czasach trudno znaleźć człowieka, osobę, która by posiadała walory, cechy, uprawniające do bycia przyjacielem. Jednym z kryterium stania się dla kogoś, kto poważnie, na serio myśli o przyjaźni, jest zaufanie. Słusznym jest teza, że zaufanie jest jak lustro, można je naprawić, jeśli pęknie, ale rysa będzie wciąż widoczna. Zaufanie buduje się latami, ale niszczy sekundami. Zaufanie narażone jest na utratę w każdej relacji ludzkiej: małżeństwie, narzeczeństwie, przyjaźni, koleżeństwie, znajomości, pokrewieństwie itp. Iluż to małżonków cierpi niekiedy czasem życie, gdy jedna z osób utraciła zaufanie w oczach drugiej osoby. Zadany cios zdradą, kłamstwem, nieposłuszeństwem, czy innymi słabościami, wielokrotnie doprowadza do całkowitej utraty zaufania. Na początku, a bywa i dłużej, miłość dla drugiego, to największy dar, ale zaufanie to największa nagroda.
- Odsłony: 160
W ostatnim czasie otrzymuje bardzo wiele zapytań na temat możliwości publikowania tekstów naukowych w czasopiśmie „Pedagogika Katolicka”. Fakt ten nas bardzo cieszy, ale istnieje potrzeba doprecyzowania pewnych informacji z tym związanych. Otóż wielu prosi o rezerwację miejsca w najbliższym numerze, czyli 38/2026. Chcemy poinformować zainteresowanych, że o przyjęciu tekstu do druku decyduje kolejność nadesłanych tekstów, a nie końcowe daty składania tekstu. Wyjątkiem jest sytuacja, gdyby jednak okazało się, że brak jest kompletu artykułów złożonych wcześniej, wówczas rzeczywiście termin podany na naszej stronie internetowej, czyli za pierwsze półrocze 15 czerwca zaś za drugie półrocze 15 grudnia, jest wiążący. Biorąc pod uwagę sytuację jaka się wytworzyła od paru lat, zwykle daleko przed wyznaczonym terminem, Redakcja już posiada komplet tekstów. Zatem nie czekając na dany termin, przystępujemy do wydania danego numeru. Proces wydawniczy obejmuje: wstępną ocenę tekstu od strony formalnej, uzupełnianie, korektę, recenzowanie, skład do druku, ponowną korektę, druk danego numeru.
- Odsłony: 90
W zimowej scenerii, jeszcze w klimacie świątecznym, na spacer wybrał się wół z osłem. W rozmowie jaka się między nimi wytworzyła, nastąpił pewien spór. Każdy z nich uważał, że cieszy się większym szacunkiem, uznaniem, a nawet wprost autorytetem. Wół twierdził, że to większość dzisiejszego społeczeństwa posiada takie cechy jak on, czyli większość upodabnia się do niego, choćby z racji na swoją pracowitość. Osiołkowi dał przykład, że kto ma szczęście, temu i wół nawet cielę urodzi. Z kolei osiołek nieco skromniejszy w ocenie własnej, uważał, że jednak jego pokora, skromność, cichość - to cnoty, które mają dziś większe powodzenie wśród społeczeństwa. Jako argument na obronę swą podał, że gdzie koń nie zdoła, tam osioł pociągnie. Trudno było im dojść do wspólnego konsensusu. Każdy z nich przedstawiał swoje własne argumenty, broniąc swoich stwierdzeń. Jako, że osioł często medytuje, zaproponował, by przeprowadzili na ten temat sondaż uliczny. Wół był trochę oporny, zdając sobie sprawę, iż wielu uważa, że lepsze cielęta niż woły, a ponadto miał świadomość, że od wołu niczego spodziewać się nie można prócz skóry i mięsa. Osiołek zaś był przekonany, że wśród ludzi jest powszechne przekonanie, co osioł konia nie spłodzi, ale kiedy osioł poczuje ból, prześcignie konia.