Godzina południowa. Słoneczny dzień. Początek tygodnia. Wokół zimowa aura. Trwa czas metanoi, ale też i trwa radość emanująca z Wiecznego Miasta. Tym razem czeka kolejna droga. Na jej trasie spotkania, rozmowy i inne ważne wydarzenia. Klimat niemal wiosenno-świąteczny zaczyna bić rytmem nowej teraźniejszości. Poczekajmy jeszcze chwilę. To jeszcze nie ten czas na pełną zewnętrzną radość. Kolejne godziny przyniosą wiele pięknych zdarzeń, przeżyć. Za kilka godzin rozpocznie się inauguracja pontyfikatu. Do pokonania setki kilometrów do celu. No to czas ruszać - W imię Boże. Mijają pierwsze kilometry. Czuje się nowy oddech życia wynikający z ostatnich wydarzeń. Dlaczego? Za tym kryje się wiele tajemnic, faktów i wydarzeń. Ostatnie dni wzbogaciły naszą świadomość w fakty, które poruszyły niejedno serce i ducha, dały wiele nadziei i odwagi. Pamiętajmy! Prawda zwycięży. Czekajmy... Czas zmienia...
Pierwszy przystanek i pierwsze spotkanie. Czuje się nadzwyczaj bijącą radość z ludzkich serc. I mimo, że to godziny wieczorne wyczuwa się nową motywację do życia. Następuje rozmowa w gronie bliskich przyjaciół. Wiodący temat: Franciszek – obecny Ojciec Święty. Dzielmy się radością, a ona budzi w nas nową nadzieję. Jak dobrze, że Kościół jest stróżem przeszłości, piastunem teraźniejszości, siewcą przyszłości. Tak można by skonkludować tok rozmowy. Trzeba powiedzieć: ten wybór to znak, to cud, to wezwanie, to powinność, to nowe czasy, to nowa era, to nowa jakość posługi i troski, to nowy duch, to radość, która budzi nadzieję na dziś i jutro. Teraz wyzwanie i zadanie dla nas. Nie możemy trwać w bezczynności. Dla wielu to nic nowego, dla innych to ogromne wyzwanie, dla innych to wyrzut sumienia z trwania w bezczynności, dla innych wyzwanie do zmiany stylu życia, innego spojrzenia na drugiego człowieka, jego poszanowania.
Nastał wieczór. Kolejne spotkania i rozmowy. Temat powraca ten sam. A w rozmowie ponownie bijąca autentyczna, szczera radość i nadzieja. Ileż to istot ludzkich zostało w tych dniach dotkniętych stygmatem nadziei. Spontaniczność radości wypływa jak strumień górski porywając nawet wielkie kamienie. Długa Nikodemowa rozmowa napełniła wszystkich duchem wielkiego optymizmu. Czas na odpoczynek. Czeka poranna Eucharystia. Już piąta rano. Lekko pruszący śnieg ozdabia widoki szczytów górskich. Kilka minut i rozpoczyna się „In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Amen”. Czcimy św. Józefa. Wszyscy razem w duchu wdzięczności za „Proroka” i Ojca naszych czasów - Franciszka. Jeszcze trochę czasu. I nadszedł szczególny moment. Oczy zwrócone ku Wiecznemu Miastu, na Plac Piotrowy. Aplauzy radości, okrzyki miłości, uczucia wdzięczności. W tych zwyczajnych jakże i ludzkich gestach słychać by „Nie bać się dobroci, miłości, czułości”.
Oj narobiłeś Ojcze Święty „zamieszania” w umysłach, sercach i życiu wielu. Współczujemy tym, którzy gardzili, prześladowali, donosili, niszczyli a może i czynią to dziś?. A Ty bez względu na osobę przypomniałeś każdemu, że „każda władza jest służbą”. A służba, to znaczy żyć dla człowieka a nie niszczyć człowieka. Bo jakże się mają słowa wobec świata całego wypowiedziane przez Ciebie: „To szczere przeżywanie przyjaźni, będących wzajemną troską o siebie w zaufaniu, w szacunku i w dobru. W istocie wszystko jest powierzone opiece człowieka i jest to odpowiedzialność, która dotyczy nas wszystkich. (…) A kiedy człowiekowi brakuje tej odpowiedzialności, kiedy nie troszczymy się o stworzenie i o braci, wówczas jest miejsce na zniszczenie, a serce staje się nieczułe. Niestety w każdej epoce dziejów są „Herodowie”, którzy knują plany śmierci, niszczą, oszpecają oblicze mężczyzny i kobiety”. Czy naprawdę są dziś herodowie? Jestem przekonany, że tak, wiem, że żyją. Oni inaczej dziś zabijają, oni inaczej często dziś wyniszczają. Ale wciąż żyją.
Przypominasz nam: „Nie pozwólmy, by znaki zniszczenia i śmierci towarzyszyły naszemu światu! By jednak „strzec” musimy też troszczyć się o nas samych! Pamiętajmy, że nienawiść, zazdrość, pycha zanieczyszczają życie! Tak więc strzec oznacza czuwać nad naszymi uczuciami, nad naszym sercem, gdyż z niego wychodzą intencje dobre i złe: te, które budują i te, które niszczą! Nie powinniśmy bać się dobroci, ani też wrażliwości! Dołączam do tego jeszcze jedną uwagę: troszczenie się, strzeżenie wymaga, by było ono przeżywane z wrażliwością” (…). „Nigdy nie zapominajmy, że prawdziwą władzą jest służba i że także papież, by wypełniać władzę musi coraz bardziej wchodzić w tę posługę, która ma swój świetlisty szczyt na krzyżu, musi spoglądać na pokorną, konkretną, pełną wiary posługę św. Józefa i tak jak on otwierać ramiona, aby strzec całego Ludu Bożego i przyjąć z miłością i czułością całą ludzkość, zwłaszcza najuboższych, najsłabszych, najmniejszych, tych, których św. Mateusz opisuje w sądzie ostatecznym z miłości: głodnych, spragnionych, przybyszów, nagich, chorych, w więzieniu (por. Mt 25,31-46). Tylko ten, kto służy z miłością potrafi strzec!”.
Dziękujemy Ci Ojcze Święty za bycie wśród nas i te słowa. Może Ty skruszysz serca i sumienia tych, którzy w nich co innego noszą. Może Ty – Ojcze Święty – przemówisz do sumień tych, którzy z sumienia nie mają nic wspólnego. Może Ty poruszysz serca tych, które już dawno przestały bić miłością. Jesteś – jak widać – dla bardzo wielu nadzieją. Ale jesteś dla niektórych poruszeniem, wyrzutem, zachętą. Jesteś niesamowitym jak na dzisiejsze czasy. Ucz wielu pokory – tych maluczkich, tych wielkich, tych prostych, tych zadufanych... Skromność wcielona. Deo gratias.
Amicus