Wraz z rozwojem nauki, społeczeństwa wydawać by się mogło, że ilość zagrożeń stopniowo powinna maleć. Niestety jest wręcz przeciwnie, wraz z rozwojem technologicznym oprócz już znanych pojawiają się nowe, często groźniejsze. Zagrożenia, które znamy niejednokrotnie w zetknięciu z postępem technologicznym przeobrażają się i przyjmują całkowicie inny charakter, przez co bardzo ciężko im przeciwdziałać. Poważnym problemem jest również to, że wiele osób nie widzi w wielu zjawiskach niczego szkodliwego, nie dostrzega własnych uzależnień czy swoich dzieci. Dlatego tak ważne jest to, by rozpowszechniać wiedzę na temat współczesnych zagrożeń. Katedra Pedagogiki Katolickiej i Interdyscyplinarne Koło Naukowe Studentów KUL „Nowoczesne Kształcenie” zorganizowały w dniu 6 marca 2013 roku w Stalowej Woli, ul. Ofiar Katynia 6, międzynarodową konferencję naukową na temat: „Współczesne zagrożenia: formy i skutki”. Miała ona na celu wzmagać czujność oraz zainspirować potrzebę rozmowy na ten temat wśród dużej liczby osób. W sesji plenarnej ks. prof. Dr hab. Jan Zimny wyraził zapewnienie, że odbywać się ona będzie rokrocznie.

Jako pierwsza głos zabrała Pani dr Ewa Kopeć, która przedstawiła temat: „Zagrożona godność osób starszych”. Osoby starsze z racji bogatego dorobku wiedzy oraz doświadczenia są dla społeczeństwa filarem, na którym powinna być budowana przyszłość. Wielu ludzi o tym zapomina i odnoszą się do seniorów z lekceważeniem i brakiem szacunku. Wizerunek kreowany w mediach - osoby, która jest bezużyteczna, szkodząca finansom państwa poprzez pobieranie świadczeń emerytalnych czy renty - w dużej mierze przyczynia się do spychania nestorów na boczny tor. Państwo nie opiekuję się osobami starszymi: świadczenia emerytalne są zbyt niskie, które nie są w stanie spełnić ogółu potrzeb. Zapłakana sytuacja służby zdrowia oraz opieki społecznej, które nie gwarantują prawidłowej opieki. Przedmiot „geriatria” nie jest wykładany na akademiach medycznych, przez co lekarze nie potrafią w odpowiedni sposób odnieść się do choroby. Z badań wynika, że osobom starszym lekarze przeznaczają o 1/3 czasu mniej podczas obchodu niż młodszym. Pani doktor zwróciła uwagę, że ten problem rozwija się przez to, że nastąpiła zmiana modelu rodziny z wielopokoleniowej na model współczesny, w którym dziadkowie nie mają już tak dobrego kontaktu ze swoimi wnuczętami. Jako antidotum na ten problem państwo powinno w szerszym stopniu promować aktywność edukacyjną poprzez tworzenie nowych uniwersytetów trzeciego wieku, otwieraniem miejsc pracy dla seniorów, gdzie będą mogli się wykazać swoją wiedzą. Jako przekaziciele tradycji, obyczajów, historii i doświadczenia życiowego powinni być darzeni ogromnym szacunkiem oraz autorytetem. Godność osoby ludzkiej jest czymś najważniejszym. Nie możemy pozwolić na to, by osoby starsze czuły się w jakikolwiek sposób wykluczone czy dyskryminowane. Stare afrykańskie przysłowie głosi: „Gdy umiera starzec, płonie cała biblioteka”.

Wykluczenie społeczne było również tematem referatu Pani dr Anny Witkowskiej-Paleń, a dotyczyło więźniarek zakładów karnych: „Wykluczenie społeczne więźniów a możliwości pomocy”. Osoby, które w swoim życiu zbłądziły, a później odbyły karę pozbawienia wolności, po wyjściu z więzienia nie mają lżej. Częstym zjawiskiem wśród takich osób jest wykluczenie społeczne oraz rodzinne. Do największych problemów byłych osadzonych należą: problemy mieszkaniowo-rodzinne - nie zawsze mogą wrócić do domu. Więzi rodzinne zostały zerwane. Najczęściej trafiają wtedy na ulicę lub do ośrodków fundacji pozarządowych. Alkoholizm - w więzieniu poddawani są przymusowej abstynencji, lecz, gdy wychodzą z braku perspektyw popadają znów w nałóg. Próba odbudowania zaufania społecznego – bardzo często rodzina oraz społeczeństwo oczekuje najgorszych rzeczy po byłym skazanym. Brak możliwości podjęcia pracy to także wielki problem. Pani doktor wskazała na swojego rodzaju koło przyczynowo skutkowe: alkohol, przestępstwo, więzienie, niemożność odnalezienia miejsca w społeczeństwie, alkohol, przestępstwo, więzienie etc. Brak jakiejkolwiek resocjalizacji. Prelegentka ukazała również problem skazanych kobiet. Z obserwacji zauważyła, że na 3 tys. osadzonych, aż 30% to zabójczyni swoich mężów, bądź konkubentów, bardzo często wcześniej były ofiarami przemocy domowej. Te kobiety otrzymały dużo wyższy wyrok niż mężczyźni, którzy dopuścili się morderstwa współmałżonka. Na koniec Pani doktor postawiła pytanie: czy jest możliwe kształtowanie pozytywnego wizerunku byłych więźniów?

Jako przedostatni w sesji plenarnej głos zabrał Pan dr Wacław Kędzior, który wygłosił referat na temat: „Oblicza idolatrii w kontekście zagrożeń wiary”. Idolatria określenie bałwochwalstwa, czyli oddawania czci przedmiotom wyobrażającym bóstwa, w tym przypadku również dotyczy uznania siebie za równego Bogu. Wynika to z potrzeby wierzenia w „coś”. Bierze się ona najczęściej z poczucia pychy lub chęci władzy. Pan doktor zwrócił uwagę na słowa Jana Pawła II o systematycznej antyewangelizacji, która jest sterowana, kierowana przez anonimowe centra. Wyróżnił szereg zagrożeń, zjawisk oraz różnych dziedzin ludzkiego życie, które dzisiaj często są bardzo popularne i nie kojarzą się nam się z czymś złym. Do nich m.in. zaliczył: selfizm, homeopatię, akupunkturę, capoirę tarot, okultyzm czy bioenergoterapia.

Jako ostatni przemawiał Kierownik Katedry Pedagogiki Katolickiej ks. prof. dr hab. Jan Zimny. W prezentacji multimedialnej przedstawił temat: „Przemoc domowa jako współczesne zagrożenie”. Przemoc domowa to zjawisko, które trwa od stuleci jak nie od tysięcy lat. Podstawowe rodzaje przemocy jakie występują dzisiaj to głównie: przemoc gorąca, zimna; fizyczna, psychiczna; symboliczna, strukturalna; różnego rodzaju zaniedbania. Głównymi przyczynami stosowania przemocy są: międzypokoleniowy przekaz wzorców przemocy; niski status socjoekonomiczny; stres społeczny. Przemoc najczęściej kierowana jest ku dziecku (przemoc fizyczna, psychiczna, brak zaspokojenia potrzeb materialnych czy brak samorealizacji) oraz kobietom. Wywołuje ona bardzo poważne skutki m.in.: uraz psychiczny, PTSD, syndrom wyuczonej bezradności, efekt psychicznej pułapki. Prelegent na podstawie badań własnych sformułował następujące wnioski: osoby, które składały oskarżenia o przemoc domową były najczęściej w wieku 40-45, bądź 45-50 lat; najwięcej sprawców posiada wykształcenie zawodowe, a najmniej wyższe; w środowiskach wiejskich (choć bardzo często nie są zgłaszane na policje) częściej dochodzi do aktów przemocy; ofiarami przemocy są najczęściej osoby młode do 25 roku życia; głównymi przyczynami stosowania przemocy są najczęściej alkohol (40%), nieporozumienia rodzinne(23,7%) oraz sprawy finansowe (21,1%); zaś głównymi formami przemocy są: przemoc fizyczna (38%) oraz przemoc psychiczna (68%). Optymistyczny jest fakt, że z roku na rok ilość przestępstw przemocy zmniejsza się.

Po zakończeniu wystąpienia nastąpiła przerwa kawowa, po której utworzone zostały trzy panele tematyczne. Pierwszy poprowadziła Pani dr Ewa Kopeć, a rozpoczął się wystąpieniem mgr Eweliny Kancik: „Cyberterroryzm jako problem bezpieczeństwa narodowego”. Prelegentka wskazała na nowość problemu. Cyberterroryzm to neologizm, który opisuje dokonanie aktów terroru przy wykorzystaniu technologii komputerowej. Ciągły rozwój techniki wpływa na rozrost tego zagrożenia. Jest to szczególnie niebezpieczne, gdyż hakerzy atakują bazy danych, sieci komputerowych, satelity, systemy bankowe i finansowe. Informacje, które tam znajdą sprzedają organizacją terrorystycznym. Jako druga zaprezentowała swój referat: „Uporczywe nękanie w świetle prawa karnego” Pani Karolina Sidorska. W swoim wystąpieniu skupiła się na nękaniu w wirtualnym świecie, które nosi miano stalkingu oraz na komunikowaniu się z osobą wbrew jej woli, obserwacja osoby, jej domu, rodziny, nachodzenie, sms itp. W Polsce do roku 2011 nie było przewidzianej żadnej sankcji za tego typu zachowanie. Dopiero 6 czerwca 2011 roku weszła w życie ustawa, która ma na celu chronienie osoby dręczonej, lecz osoba nękana musi być w sposób uporczywy i długotrwały. Z kolei mgr Agnieszka Orzeszko przedłożyła referat nt.: „Przemoc wobec osób niepełnosprawnych w prawie międzynarodowym i polskim”. Pani magister na podstawie własnego doświadczenia (opieka na osobą niepełnosprawną) ukazała problemy dnia codziennego osób niepełnosprawnych oraz spychanie ich na margines, wykluczanie poza społeczeństwo. Wstępnie scharakteryzowane zostały rodzaje niepełnosprawności z zaznaczeniem, że prawo egzekwowania swoich praw przed sądem powinno przysługiwać wszystkim. Należy ograniczać dyskryminację tych osób oraz wykluczenie społeczne w pracy, szkole.

Referat na temat: „Zagrożenia internetowe wobec dzieci w ujęciu karno-prawnym” wygłosiła Pani mgr Ewa Gidel-Stefaniec. Środowisko internetowe jest zazwyczaj anonimowe, dlatego też powoduje to zbytnią pewność siebie cyberprzestępców. Zagrożenie to skierowane jest przede wszystkim wobec dzieci, które są ufne, nieświadomie poddają się różnym formom przemocy w cyberprzestrzeni. Są to: niebezpieczne kontakty, pornografia, handel narkotykami, wyłudzenia. Problem ma tendencje narastającą, ostatnio istnieją również wymuszenia samobójstw lub kontaktów seksualnych, porwania i handel ludźmi. Kodeks karny dość szczegółowo określa sankcje prawne tych przestępstw, ale ciężko jest egzekwować te prawa. Bo wykrywalność jest bardzo niska. „Fenomen kościoła zjednoczeniowego i Sun Myung Moona” był tematem Pani mgr Agnieszki Strykowskiej z Uniwersytetu im. Marie Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Ruch ten pod przykrywką ruchu religijnego powstał i funkcjonował bardzo prężnie aż do śmierci jego założyciela - Sun Myung Moona. Został uznany za sektę już w momencie ogłoszenia się mesjaszem przez Moona. Miał on silny wpływ na świadomość wielu ludzi. Sun utrzymywał bliskie relacje z wieloma przedstawicielami świata polityki oraz biznesu. Kontaktował się również z ówczesnym Prezydentem RP, ale on nie wyraził woli chęci współpracy. Mniema się, że członkowie tej sekty działają w ukryciu w różnego rodzaju organizacjach pozarządowych.

Mgr Anna Bartnik przygotowała wykład na temat: „Prawa człowieka w stosunkach izraelsko-arabskich”. Przed miesiącem Pani mgr wróciła z wycieczki do Izraela i zauważyła, że przez konflikt zbrojny prowadzony w tych krajach prawa człowieka nie są realizowane. Głównie prawo do własności domu, ziemi. Ludzie czują się bezradni w egzekwowaniu tego prawa. Borykają się z bezrobociem, terroryzmem, żyją w obozach dla uchodźców. Wydaje się, że są już pogodzeni z tymi aktami bezprawia. W referacie wygłoszonym w języku angielskim Pani mgr Oskana Duchak mówiła o zagrożeniach związanych z krzywdzeniem dziecka w rodzinie - środowisku, które powinno być ostoją bezpieczeństwa i miłości. A staje się często miejscem generującym zagrożenia, od którego dziecku ciężko uciec lub bronić się. Mgr Agata Marzec w referacie: „Internet: pomoc czy zagrożenie w nauce języka angielskiego?”, zwróciła uwagę, że internet jako drugorzędny nauczyciel języka jest miejscem idealnym, gdyż dostępnych jest wiele stron internetowych mających pomoce naukowe. Jednak aby w stopniu bardzo dobrym nauczyć się języka Pani mgr poleca jednak nauczyciela osobowego, a internet jako źródło pomocy. Obserwując wiele stron, zauważyć można szereg błędów składniowych lub znaczeniowych. W referacie pojawiło się również pojęcie „sieciaki”. Odnosi się ono do dzieci, które dużo czasu spędzają przed komputerem.

Kolejny referat: „Online hate speech - łamanie podstawowych praw człowieka” wygłosiła Pani mgr Magdalena Michno. Często przestępstwa popełniane w świecie wirtualnym przenoszą się do świata rzeczywistego. Pani magister wyróżniła podstawowe problemy takie jak: mowa nienawiści; podżeganie do popełnienia przestępstwa; propagowanie nienawiści, dyskryminacji ze względu na wiek, rasę, narodowość, płeć. W swoim wystąpieniu skupiła się na mowie nienawiści jaka panuje w polskiej polityce. Natomiast Pan Bartosz Rycombel z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego przedstawił referat na temat: „Kradzież tożsamości”. To przestępstwo występuje na bardzo szeroką skalę. Z badań wynika, że jedna na sześć osób padła ofiarą tego przestępstwa. Związane to jest najczęściej ze sprawami finansowymi, a ścigane jest na wniosek ofiary. Pan Bartosz przedstawił szereg sankcji prawnych regulujących to przestępstwo. Najczęściej dochodzi do takiej kradzieży poprzez: kradzież portfela; przeszukanie dokumentów, które są wyrzucane do śmieci; internet.

Przedostatnie wystąpienie w panelu pierwszym przypadło Pani Kindze Drużba, która przygotowała referat na temat: „Zjawisko pornografii w ujęciu prawnokarnym”. Zjawisko pornografii w internecie jest bardzo powszechne. Z badań wynika, że aż 80% dzieci zetknęło się z tym zjawiskiem. Szokujące jest to, że pornografia dziecięca w Polsce jest legalna - brak jest regulacji w prawie. Przestępstwem jest jedynie propagowanie go poprzez upowszechnianie. Aby zamknąć osobę taką, potrzebne są aż cztery przesłanki. Pani Kinga zwróciła uwagę, że potrzebna jest bardzo szybka regulacja w prawie. Pan Marcin Jędrejek w referacie o „Prawnokarnych przeciwdziałaniach narkomanii” skupił się na sklasyfikowaniu środków i dopasowaniu ich do przepisów prawa. Obecnie w Polsce tendencja do uzależnienia się od narkotyków jest wzrostowa. Aż 1/3 młodzieży próbowała tzw. lekkich narkotyków. Ok. 9% wszystkich przestępstw popełnianych są pod wpływem narkotyków, bądź związane z narkotykami. Obrotem, handlem środkami odurzającymi zajmują się najczęściej osoby bezrobotne, a najbezpieczniejszym miejscem dla przestępców, gdzie dokonuje się tych wykroczeń to ulica, dyskoteka bądź cmentarz. Polski system skierowany jest na leczenie narkomanów. Oczywiście prawo wybory należy do nich.

W panelu drugim, który poprowadziła pani doktor Anna Witkowska-Paleń, jako pierwsza głos zabrała pani mgr K.M. Stępkowska. Wygłosiła referat: „Gdy przyjemność staje się nieprzyjemna” będący analizą wybranych zaburzeń nawyków i popędów na podstawie badań własnych. Pani magister zaznaczyła, że uzależnienie to łączy się z całą sferą erotomani- masturbacją kompulsywną, flirtem, cyberseksem, przypadkowym i płatnym seksem. Uzależnienie to ma destrukcyjny skutek dla osobowości człowieka, człowiek zaczyna mieć obsesje na punkcie seksu, a z czasem zaczyna seksualizować przedmioty. Dochodzi do tego, że zachowania seksualne stają się częścią myśli, uczuć i działań. Zachowania ta warunkuje: przemoc seksualna w okresie dziecięcym; brak okazywania uczuć przez rodziców; konsumpcyjny styl życia; pornografia; brak ojca; czynniki kulturowe. Cechami tego uzależnienia są: przymus, kontynuacja mimo złych czynników. Bardzo łatwo osobę taką rozpoznać. Charakteryzuje się ona: utratą kontroli nad zachowaniem; ponosi dotkliwe konsekwencje czynności erotycznych; brak zdolności do zaprzestania; autodestruktywność; rosnące zapotrzebowanie na doznania erotyczne; głębokie zmiany w uosobieniu; zaniedbywanie spraw zawodowych. Pani magister wyróżniła cztery fazy uzależnienia. Pierwsza faza to poznanie, że to jest przyjemne. Brak konsekwencji swoich czynów. Faza druga to odurzenie się przyjemnością, coraz więcej i więcej. Faza trzecia to zaspokojenie tej potrzeby jako cel nadrzędny w stosunku do wszystkiego innego. I wreszcie faza czwarta to stan odurzenia jako norma. Leczenie polega na metodzie dwunastu kroków, która w połączeniu z co najmniej pięcioletnim okresem trzeźwości daje owocne skutki.

„Problem handlu ludźmi w Europie” przybliżył nam Arkadiusz Pawłowski. Handel ludźmi śmiało możemy nazwać współczesną formą niewolnictwa. Kodeks karny w 23 rozdziale, w art. 189.§ 1, mówi: „Kto pozbawia człowieka wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5”. § 2. „Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni lub łączyło się ze szczególnym udręczeniem, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10”. Wg prelegenta przepisy te powinny zostać zaostrzone. Szacuje się, że rokrocznie handlowi podlega od 700 tysięcy do 2 milionów osób. Najczęściej są to kobiety (praca, prostytucja) i dzieci (problem sprzedawania dzieci osobą nie mogącym mieć dzieci). Istnieją różnorakie organizacje, które starają się zapobiegać taki procederom m.in. La strada czy Itaka. Szacuje się, że około 3,5 tys. kobiet w Europie zostały porwane, a następnie zmuszane do prostytucji. Najczęściej problem ten dotyczy kobiet z dawnego bloku radzieckiego. Najczęstszą metodą porywania kobiet są tzw.: „na pracę” lub „na miłość”.

Mgr Stanisław Białek, który jest pracownikiem socjalnym podzielił się swoimi doświadczeniami związanymi z pracą oraz przedstawił nam referat: „Pracownik socjalny antidotum na zagrożenia socjalne”. Wstępnie poruszył dwie kluczowe kwestie: rosnącą potrzebę pomocy innym oraz zanik pomocy sąsiedzkiej, zamykanie się na sprawy własne, nieliczenie się z osobami mieszkającymi za ścianą. Na podstawie badań własnych w gminie Dzwola ukazał główne powody czerpania świadczeń socjalnych: ubóstwo, bezrobocie, długotrwała lub ciężka choroba, niepełnosprawność oraz trudność w przystosowaniu się do życia po wyjściu z zakładu karnego. Kolejny referat: „Kultura szybkostrzelna - jałowym gruntem dla rozwoju człowieka” wygłosiła Pani mgr Ilona Drapała. Kultura szybkostrzelna to inaczej kultura natłoku, przyspieszenia. Bombardowanie zmysłów za pomocą wszelkiego rodzaju bodźców empirycznych. Powoduje to wewnętrzną pustkę, wyjałowienie. Przejawami owej kultury są np.: umilanie muzyką pobytu w restauracji; reklamy; dyskoteki, puby, kluby. Powodują one osłabienie kondycji psychofizycznej. Postawiono pytania: czy nieograniczony dostęp do informacji nie idzie w parze z ograniczeniem poszukiwania?, czy konsumpcjonizm nie idzie w parze z głodem wewnętrznego rozwoju? Jesteśmy zasypywani mitem osiągnięcia celu znikąd, bez żadnego wysiłku.

Mgr Agnieszka Kaźmierczak wygłosiła referat na temat: „Dramat indywidualizacji człowieka współczesnego”. Na początku Pani magister przedstawiła trzy fazy jakie przeszła ludzkość do czasów obecnych: Faza I – klasyczna - ludzkość zapomina o korzeniach i zaczyna na nowo wszystko tworzyć. Faza II – mieszana - podporządkowanie sobie świata naturalnego. Faza III – rewolucyjna - pełna indywidualizacja, człowiek celem sam w sobie (ateizm i laicyzacja). W obecnych czasach zanika myślenie „to co dobre jest dla grupy, jest dobre i dla mnie”. Każdy myśli o tym, co jest dobre „dla mnie”. Rodzi się narcyzm oraz instrumentalne kontakty międzyludzkie oparte tylko na korzyści. Pani magister wyróżniła pojęcie kultury indywidualistycznej, w której to człowiekowi wydaje się, że nie ma innych elementów mających wpływ na jego życie niż on sam. Brak odwołania do transcendencji. Człowiek postuluje do bycia „panem życia i śmierci”.

Kolejny prelegent mgr Ewelina Nowak zaprezentowała „Kulturowe uwarunkowania zaburzeń w odżywianiu się”. Uważa, że w środkach społecznego przekazu zauważyć możemy swojego rodzaju sprzeczność. Z jednej strony namawiają nas do jak największej ilości jedzenia pokarmów - od chipsów, batoników po jogurty, a z drugiej strony kreują postać wychudzonej modelki jako ideału wyglądy. Pani magister przedstawiła jak obraz „idealnej kobiety” zmieniał się od rubensowskich kształtów, po Marilyn Monroe przez Twiggy do czasów obecnych. Natomiast Pan Mateusz Sarnat przedstawił referat: „Ochrona nieletnich w świetle prawa”. Alkoholizm to choroba powstająca wskutek nadużywania napojów alkoholowych, jedno z uzależnień najbardziej rozpowszechnionych na świecie. Z biegiem lat problem ten przeniósł się również i na najmłodszych członków społeczności. Co raz więcej dzieci sięga po alkohol. Znane są przypadki ośmioletnich dzieci zatrutych alkoholem. Uchwalono ustawę o zapobieganiu alkoholizmowi. Powstała również organizacja PARPA, która ma za zadanie zajmować się profilaktyką. Niestety z obserwacji prelegenta po za pięknymi sformułowaniami w statucie niczym szczególnym nie wykazała się owa organizacja. Istnieje problem braku reagowania na sprzedaż alkoholu nieletnim. Brak potępienia przez społeczeństwo takich czynów. A społecznym obowiązkiem jest zawiadomienie rodzica, policji lub odpowiedniego organu w razie zaistniałej takiej sytuacji.

Przedostatnią prelegentką w panelu drugim była pani mgr Alina Ukalisz, które na podstawie badań własnych wygłosiła referat: „ Wsparcie społeczne, a koherencja u osób uzależnionych od alkoholu”. Poczucie koherencji to radzenie sobie z celami, poczucie, że ma się w bezpośredni sposób szansę na kształtowanie swojego życia. Pani magister zwróciła uwagę na szkodliwość alkoholu szczególnie dla ludzi młodych, którzy czterokrotnie szybciej się uzależniają niż osoby dorosłe. Podała przykład chłopaka w wieku 22 lat, który miał wszystkie objawy uzależnienia od alkoholu. Ludzie uzależniają się od alkoholu bardziej psychicznie (od stanu w jakim się znajdują po spożyciu) niż somatycznie. Osoby uzależnione odczuwają dużo większą potrzebę wsparcia społecznego, które możemy podzielić na: informacyjne; instrumentalne; emocjonalne; wartościujące. Wg badania przeprowadzonego na grupie 50 osób, Pani magister wysnuła następujące wnioski: osoby najczęściej nadużywające są w wieku 22-58 lat. Średnia długość nadużywania alkoholu to 12,5 roku. 76% tych osób pochodzi z rodzin, w której wcześniej występował problem nadużywania alkoholu. I ok. 60% osób ponownie wraca po pewnym na leczenie.Z kolei mgr Renata Matusiak wygłosiła referat na temat: „Przestępczość komputerowa jako nowoczesne zagrożenie”. Z danych policji wynika, że ilość przestępstw z roku na rok spada, natomiast jeżeli chodzi o cyberprzestępczość liczba ta wzrasta w zatrważającym tempie, ponieważ jest trudna do wykrycia. Prelegentka wymieniła wirusy (koń trojański, bomba logiczna, robak) jako poważne zagrożenie dla osób korzystających z internetu. Głównymi cechami cyberprzestępczości są: brak świadomości ofiary; rzadko składane doniesienia; krótki czas do popełnienia przestępstwa; anonimowość sprawcy; traktowanie hakera jako nieszkodliwego.

W panelu trzecim wykład na temat: „Zapłodnienia in vitro a problem adopcji dzieci” przedstawił student V roku prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Józef Sadowski. Rocznie w Polsce adoptowanych jest około 3,2 tys. dzieci, ale aż 14,5 tys. jest pozbawionych rodziców. Polskie prawo adopcyjne jest jednym z najbardziej rygorystycznych. Aby móc adoptować dziecko trzeba przejść przez siedem kroków: Krok I – nawiązanie współpracy z domem adopcyjnym, załatwienie wszelkiego rodzaju formalności - czy dane osoby mogą być rodzicami zastępczymi, ( złożenie dokumentów m.in. życiorysu). Krok II – wgląd w życie prywatne - wywiad środowiskowy. W tym kroku następuje decyzja czy zakwalifikowały się dane osoby czy nie. Krok III – uczęszczanie na szkolenia wśród grupy starającej się o adopcje. Krok IV – przedstawienie historii oraz dokumentacji dziecka, poznanie dziecka. Krok V – złożenie wniosku o przysposobienie dziecka. Krok VI – dziecko przebywa u danej rodziny, analizuje się jego zachowanie. Krok VII – zgoda sądu (adopcja pełna - nowy akt urodzenia). Aż ¼ spraw przechodzi na następny rok, a 8% to adopcje zagraniczne. Trzeba pamiętać, że metoda In vitro jako alternatywa dla par bezdzietnych jest niedopuszczalna, gdyż godzi w podstawowe zasady etyczne oraz godność osoby ludzkiej.

Jako ostatnia wystąpiła pani Emilia Adamowicz z referatem: „Cudze chwalicie swego nie znacie…”. W dzisiejszych czasach zachwycamy się nowościami, tropikalnymi, odległymi krajami, kulturą czy modą, a niewiele wiemy o własnym mieście czy miejscowości. Wolimy pojechać do Egiptu niż na Mazury czy nad Bałtyk. Oddalamy się od najważniejszych wartości takich jak tradycja czy patriotyzm. A przecież to właśnie na ich bazie funkcjonuje współczesna Polska. Wg badań przeprowadzonych na grupie dzieci wynikło, że bawią się równie chętnie zabawkami swoich praprapradziadków co swoimi. „Tradycja tak naprawdę tworzy rodzinę”, gdyż tworzy więzy silne, nierozerwalne. Po zakończeniu paneli wszyscy zgromadzili się w sali, gdzie odbyła się sesja plenarna. Każdy z opiekunów przedstawił krótkie sprawozdanie, po którym była możliwość zadawania pytań. Ks. prof. Dr hab. Zimny zapewnił, że w podobnej odsłonie konferencja odbędzie się w przyszłym roku.

Dzisiejszy świat atakuje masą informacji. Wychodząc z domu, pracy znaleźć można ogłoszenia o nowych kursach, widzimy reklamy co raz większe i kolorowe, proponowane są nam rozmaite techniki poprawiające jakość życia. To wszystko odnosi swoje rezultaty, ponieważ pada na bardzo podatny grunt – ludzi zakrzykiwanych ciężką muzyką, wyłączających swoje myślenie, chcących mieć wszystko szybko i bez żadnego wysiłku. To właśnie takim ludziom bardzo ciężko walczyć z zagrożeniami, które niesie świat. Ponieważ niewiedza jest potężnym orężem niebezpieczeństwa. Katedra Pedagogiki Katolickiej oraz Interdyscyplinarne Koło Naukowe Studentów KUL „Nowoczesne Kształcenie” bardzo dziękuje wszystkim prelegentom za pouczające wystąpienia. Miejmy nadzieję, że znanie zagrożeń pozwoli nam choć w części uchronić się przed nimi.

Paweł Kruczyk