- Odsłony: 529
Wszystkie nasze marzenia mogą się spełnić, jeśli tylko mamy odwagę je realizować. A przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń. I nie ważne ile masz lat, marzenia mogą być realizowane na każdym etapie życia. Nikt nie jest za stary na marzenia, tak jak marzenia nigdy się nie starzeją. Do jednych z moich marzeń było odwiedzić także ważny zakątek Ameryki zwany Alaską. Warto przy tym pamiętać, że biednym nie jest ten, kto nie ma ani grosza, lecz biedny człowiek to ten, który nie ma marzeń. Ja na ich brak nie narzekam. Wiele z nich spełniłem i wciąż je spełniam. Przede mną jest jeszcze ich wiele, i ufam, że zostaną one zrealizowane. To nieprawda, że ludzie przestają marzyć, ponieważ się starzeją, ale ludzie się starzeją, bo przestają marzyć. Jest faktem, że dochowanie wierności swoim marzeniom wymaga niekiedy ogromnej siły. Chciałbym już na początku radzić wszystkim, by Wasze marzenia były zawsze większe niż obawy i lęki. Dodatkową atrakcją tej wyprawy było pokonanie drogi autem w obie strony z Los Angeles na Alaskę co wyniosło niemal 17 tysięcy kilometrów w ciągu 12 dni. No cóż, podróż tysięcy mil zaczyna się od jednego kroku. A w przeliczeniu trochę ich było. Ilekroć naprawdę chcemy coś w życiu, znajdziemy sposób by to zrealizować, a jeśli nie chcemy lub tylko udajemy, że chcemy, to wtedy szybko znajdziemy wiele powodów na usprawiedliwienie rezygnacji. W tym potrzeba jest nieco fantazji, która niekiedy ma wysoką cenę. Mimo tego, warto realizować marzenia.
- Odsłony: 290
W niewielkiej, zapomnianej przez świat jemeńskiej wiosce stała skromna szkoła podstawowa. Każdego ranka jej próg przekraczały dzieci ubrane w znoszone ubrania, z wysłużonymi tornistrami i zeszytami, lecz z marzeniami, których nie potrafiło pomieścić nawet największe niebo. Ich wychowawczynią była Nawal - kobieta o wielkim sercu. Kochała swoich uczniów jak własne dzieci. Wystarczyło jedno spojrzenie, by odczytać z ich twarzy więcej, niż potrafiły powiedzieć słowa. Wiedziała, które dziecko zjadło śniadanie, a które zasnęło głodne, ukrywając swój ból przed światem. Pewnego dnia postanowiła dodać im odwagi i wiary we własne możliwości. Z uśmiechem powiedziała: - Kto otrzyma maksymalną liczbę punktów na najbliższym egzaminie, dostanie ode mnie prezent. W klasie natychmiast podniosła się fala zaciekawienia. - Jaki prezent, pani? - zapytał jeden z chłopców. Nawal odpowiedziała bez wahania: - Nową parę butów. Dla większości dzieci były to tylko dwa krótkie słowa. Dla tych dzieci były spełnieniem marzeń. Od tej chwili cała klasa uczyła się z niezwykłą gorliwością. Każde dziecko pragnęło zasłużyć na nagrodę.
- Odsłony: 282
Nie jest to prosta odpowiedź, bowiem każdy z nas ma swoje i niekiedy dość oryginalne zainteresowania, priorytety, oczekiwania. Obserwacja dnia codziennego daje mi sposobność do tego, aby w nieco bliższy i konkretny sposób nakreślić, gdzie współczesny człowiek lokuje swoje szczęście? Wiele zależy od tego, z kim mamy do czynienia, w jakim wieku jest dana osoba, na ile osoba ta jest odpowiedzialna, na ile posiada odpowiednią hierarchię wartości, czy kieruje się duchem wiary w Boga, czy funkcjonuje na orbicie okołoziemskiej rzeczywistości pachnącej nihilizmem. Można by jeszcze wiele wymieniać owych zależności, które decydują lub współdecydują o naszym lokowaniu szczęścia. Niestety, muszę z wielkim smutkiem i bólem powiedzieć, że wiele osób szczęście pojmuje w dość specyficzny sposób, stąd i jego lokowanie bywa co najmniej dziwne. Spojrzymy na ten fakt przez pryzmat wieku. Otóż młode pokolenie swojego szczęścia lub pseudo szczęścia szuka w wirtualnej przestrzeni, łudząc się, że tam znajdą prawdziwe szczęście. I bardzo często dla wielu owe złudne nadzieje kończą się często – jeśli nie tragicznie – to fatalnie. Co prawda z reguły złudzenia i marzenia wiele nie kosztują, to jednak bywa, że dla niektórych los bywa bardziej okrutny. Wielu ludzi młodych utraciło z tego powodu sens życia, nadzieję, że mogą być kimś w życiu. Fałszywy, często wprost zakłamany wirtualny świat, obecny dzisiaj na wielu portalach, nie tylko zabiera człowiekowi prawdziwe wyobrażenie szczęścia, ale człowiek ten traci szansę na samorozwój, na podjęcie uczciwej pracy, edukację, na poznanie autentycznych przyjaciół, znajomych, kolegów czy koleżanek. Trwanie w wirtualnym bagnie prowadzi wielu na bezdroża, gdzie nawet psychiatra, psycholog stają wobec takiego delikwenta bezradni.
- Odsłony: 400
„A we mnie samym wilki dwa, oblicze dobra i oblicze zła, walczą ze sobą nieustannie, wygrywa ten którego karmię”. Należy przyznać, że wilki mają duże znaczenie w naszej kulturze, symbolicznie i duchowo. Budzą skrajne emocje - lęk i fascynację. Jednak nie o takich wilkach będzie dziś mowa. Wilków wokół siebie mamy wiele, oczywiście mowa noszących takie nazwisko. Pewno wielu z nas zna osoby o takim nazwisku. Przed laty i do dziś dane mi było spotykać nie jednego wilka. Zamieszkują oni w różnych regionach nie tylko Polski czy Europy. Owszem, wielu z nich w swoim czasie wyemigrowało za granicę, stąd można ich spotkać między innymi na ziemi amerykańskiej czy kanadyjskiej. Jednych z nich spotkałem w tych dniach na polskiej ziemi, jako przybyszów z Ameryki, ale mających mocne korzenie polskie. Mowa o Dorotce, Tomku Emilce i Alexie Wilk. Ten oto kwartet tworzy iście prawdziwą rodzinę wilków. Tworzą niesamowity zespół niczym stado wilków leśnych. Tytuł tekstu w pełni odzwierciedla atmosferę w ich rodzinie. Ale ad rem. Na początku poznałem Tomka wówczas jako szesnastoletniego chłopca, dziś męża i ojca rodziny. Nie wiem skąd, ale to już podczas pierwszego z nim spotkania pojawił mi się w głowie pomysł, aby określić go mianem „Biedo” i tak pozostało do dnia dzisiejszego. Myślę, że przydomek ten, nigdy nie odzwierciedlał jego sytuacji ani materialnej ani duchowej. Wręcz przeciwnie. W kolejnym etapie poznałem na początku jego wspaniałą narzeczoną, którą po pewnym czasie związałem ich sakramentem małżeństwa. Zanim jednak do tego faktu doszło, „Bieda” zobowiązał mnie, abym ją poznał osobiście i wyraził swoją opinię na jej temat. Było to lada nie lada wyzwanie z tej racji, że już wtedy obydwoje zamieszkiwali w USA. Dorotka, to iście anielska osoba, emanująca z niej nie tylko matczyna miłość, potrafi na tyle zjednywać sobie świat, że i wilki leśne stają się dla niej przyjazne i życzliwe.
- Odsłony: 361
Zapewne każdy rozumie pojęcie pasożyt, ale dla jasności warto na początku wyjaśnić, co to pojęcie konkretnie znaczy. Najogólniej rzecz ujmując pasożyt to organizm, który żyje kosztem innego organizmu (żywiciela), czerpiąc z niego składniki odżywcze lub schronienie i wyrządzając mu przy tym szkodę. Interesującym jest i to, a zarazem pewnego rodzaju tragedią, że pasożyt żyje w przekonaniu, iż jest żywicielem. Skąd nagle zrodziła się taka narracja dotycząca pasożytnictwa i w dodatku w Kościele katolickim. Otóż w dniu 18 czerwca 2026 roku, papież Leon XIV zatwierdził dekret o heroiczności cnót sługi Bożego ks. Júlio Marii de Lombaerde (1878–1944), belgijskiego misjonarza i założyciela trzech zgromadzeń zakonnych działających w Brazylii, którego nauka wydawać się dla wielu może jest zbyt kontrowersyjna. Według niego misja Kościoła jest nie tylko opieką duszpasterską, ale przede wszystkim walką intelektualną i potrzebą odważnych słów. To nie był typ duchownego fałszywego spokoju. Był polemistą, publicystą, kaznodzieją i organizatorem prasy katolickiej. Był też założycielem pisma katolickiego pod tytułem „Wojownik”. Według niego kapłan, to nie administrator czy neutralny animator społeczny, ale obrońca prawdy. Był tym kapłanem kiedy Kościół zmagał się z silną presją protestantyzmu, masonerii, spirytyzmu i liberalizmu religijnego, jego odpowiedzią na tę sytuację była turbofensywna apologetyka. Był młotem na różnego rodzaju prądy ideologiczne, w tym także na protestantyzm. Uważał, że w Kościele katolickim jest wiele pasożytów, którzy niczego dobrego nie wnoszą do Kościoła, a jedynie mu szkodzą.
- Odsłony: 139
Dla człowieka, podobnie jak dla ptaka, świat ma wiele miejsc, gdzie można odpocząć, ale gniazdo tylko jedno. Gniazdem dla każdego z nas to Ojczyzna. Biada, kto daje ojczyźnie pół duszy, a drugie pół dla szczęścia zachowa. Miesiąc sierpień to nie tylko miesiąc pielgrzymowania do serca Ojczyzny – Częstochowy, ale to także miesiąc pamięci o tych, którzy swoje życie oddali za Ojczyznę. Bardzo ważnym dla Polaków dziedzictwem świętego Jana Pawła II jest jego lekcja patriotyzmu. Umiłowanie ojczyzny, narodu, tradycji, ale nie w sensie nacjonalistycznym lecz świadomości bogactwa, jakie niesie ze sobą dziedzictwo całej Europy. U Jana Pawła II bardzo istotną kwestią, jeśli chodzi o przeżywanie patriotyzmu, jest zawsze szacunek dla drugiego człowieka, poszanowanie jego godności. Patriotyzm to służba, to osobista odpowiedzialność za kraj, naród i rodaków. Prawdziwego patriotyzmu nie da się zbudować bez Boga – na bazie ludzkich postaw odrzucających wiarę. W dniu 4 sierpnia w Denver rozpoczęła się 144. Najwyższa Konwencja Rycerzy Kolumba wydarzenie o wyjątkowym znaczeniu. Podczas inauguracji tego spotkania przewodniczący Konferencji Biskupów Katolickich Stanów Zjednoczonych (USCCB), abp Paul Coakley powiedział bardzo istotne przesłanie dla nas wszystkich.
- Odsłony: 329
Zemsta od wieków fascynuje pisarzy i filozofów. To motyw przewodni wielu dzieł literackich. Najsłynniejszym polskim przykładem jest komedia Zemsta Aleksandra Fredry, w której konflikt o mur graniczny między Cześnikiem a Rejentem jest pretekstem do licznych intryg i humorystycznych sytuacji. Jakoś mocno zagościła wśród ludzi, której trudno się jej pozbyć. Często króluje w naszych umysłach, sercach, eliminując najpiękniejsze i najszlachetniejsze wartości. Nie ma groźniejszego przeciwnika niż ten, który pała żądzą zemsty, a ta nigdy nie przynosi takiej satysfakcji, na jaką liczymy. Pałających zemstą spotykamy dość często. Króluje ona w wielu relacjach nie dając spokoju, a wręcz wyniszczając wszystkie strony. Zemsta nigdy nie przynosi spokoju, jaki się pragnie dzięki niej zyskać. Nie ma lepszej zemsty, niż pozbawić kogoś znaczenia, uczynić go nicością. Operowanie zemstą jest jak prowadzenie negocjacji ze żmiją. Nigdy nie będziesz mieć pewności, czy ona dobrze zrozumiała, kogo ma ukąsić. Jeśli kiedykolwiek chcielibyśmy zastosować zemstę, wpierw wykopmy dwa groby, jeden dla siebie, drugi dla tego wobec kogo mamy zastosować zemstę. Zapominamy często o pewnej zasadzie, że zemsta sama na siebie ściąga porażkę. Tak więc skutek zemsty może stać się twoim udziałem. Nie daj Bóg, abyś kiedykolwiek zemstę nazywał sprawiedliwością. Nic bardziej głupiego i zgubnego. I nie wierz tym, którzy mówią, że zemsta jest słodka i masz do niej prawo, gdy ktoś Cię skrzywdzi. Masz prawo się bronić, ale nienawiść wyzwala zbyt dużą energię. Złą energię. Nigdy nie wiadomo, w jakim kierunku pomknie i w kogo uderzy. Może w ciebie?
- Odsłony: 439
Wielokrotnie szukamy sposobu, możliwości, rozwiązania, które doprowadzi do ujęcia serca drugiego człowieka. Każdy z nas dysponuje takimi możliwościami ponieważ został wyposażony w dwie nadzwyczajne wartości: dobro i uśmiech. Zarówno jedna jak i druga nie wymaga od nas nadzwyczaj ciężkiej pracy, wielkich umartwień i trudów, a które szczególnie dziś, w naszych czasach, bardzo są pożądane, potrzebne i skuteczne. Jedną z nich jest nasz uśmiech. Uśmiech rozprasza chmury nagromadzone w duszy. Uśmiech na twarzy pogodnej mówi o szczęściu wewnętrznym duszy złączonej z Bogiem, mówi o pokoju czystego sumienia, o beztroskim oddaniu się w ręce Ojca niebieskiego, który karmi ptaki niebieskie, przyodziewa lilie polne i nigdy nie zapomina o tych, co Jemu bez granic ufają. Uśmiech na twej twarzy pozwala zbliżyć się bez obawy do ciebie, by cię o coś poprosić, o coś zapytać - bo twój uśmiech już z góry obiecuje chętne spełnienie prośby. Nieraz uśmiech twój wlać może do duszy zniechęconej jakby nowe życie, nadzieję, że nastaną lepsze czasy, że nie wszystko stracone, że Bóg czuwa. Uśmiech jest nieraz tą gwiazdą, co błyszczy wysoko i wskazuje, że tam na górze bije serce Ojcowskie, które zawsze gotowe jest zlitować się nad nędzą ludzką.
- Odsłony: 426
Dzieci to niekończący się temat rozważań pisarzy, poetów, filozofów i psychologów. Świat oczami dziecka wydaje się dużo piękniejszy, radośniejszy. No po prostu: lepszy. Obchodząc święto bądź uroczystości związane z dzieckiem, dziećmi, niemal z automatu każdy z nas wraca do własnego dzieciństwa. Jedni mniej, inni nieco bardziej zapamiętali go, a wielu wprost z żalem bądź rozrzewnieniem wspomina ten miniony czas. Warto jednak sobie uświadomić, iż nie ważne ile mamy lat, ale jedno jest istotne, że dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił – tego, czego pragnie. Zbliżający się Dzień Dziecka uświadamia nam jego wartość i znaczenie dla Boga i człowieka. Znana perykopa biblijna przypomina nam choćby w jednej ważnej sprawie odnosząc się do osoby dziecka: „Jeśli nie staniecie się jak dzieci nie wejdziecie do Królestwa Bożego” (Mt 18,3). Podobieństwo do dziecka jest zatem zapewnieniem naszej wieczności. Mądrym i ze wszech miar słusznym jest powiedzenie, że rodzice trzymają ręce dziecka tylko przez chwilę, ale jego serce – na zawsze. Z drugiej strony, dziecko trzyma się rodziców w nadziei na otrzymanie dobrego wychowania, troski o jego dziś i jutro. Nie bez znaczenia to właśnie dzieci wielokrotnie dla nas stają się inspiracją do kreowania czegoś pięknego, prostego. Ich pedagogia zachowania odznaczająca się prostotą, szczerością, zwyczajnością często jest dla dorosłych zawstydzeniem. Dla wielu dorosłych, spontaniczność dziecka staje się wzorem i nauką. Edukacja płynąca z codziennej postawy dziecka jest dla dorosłych zawstydzeniem bądź wyzwaniem. Nie bez znaczenia powtarzamy, że ilekroć na świat przychodzi dziecko, świat jest tworzony od nowa.
- Odsłony: 418
Jest jedna miłość, która nie liczy na wzajemność, nie szczędzi ofiar, płacze a przebacza, odepchnięta wraca – to miłość macierzyńska. Ta miłość którą nosi każda matka, jest miłością nie do ogarnięcia przez nas. Każdy z nas miał to szczęście, że miał lub ma matkę, która stała się drogą naszego zrodzenia, wychowania, istnienia. W takim dniu jak dzisiejszy – Dzień Matki – nasze myśli, naszą wdzięczność, pamięć kierujemy w jej stronę. Zapewne wielu z nas swoimi myślami pobiegnie dziś do jej stóp, do jej obecności, do jej miłości, do jej serca i wyrozumiałości, by powiedzieć słowo: dziękuję. Ileż by można w tym miejscu przywołać pięknych określeń, wzniosłych słów, które razem wzięte i tak nigdy nie odzwierciedlą, czym była, czym jest i czym pozostanie nasza matka. Bo kiedy matka odwróci oczy od swojego dziecka, dziecko zaczyna błądzić i ginie w świecie pozbawionym miłości i ciepła. Być może w życiu niejednego z nas były takie chwile. I może wiele razy cały świat rzucał w nas kamieniami, to jeżeli mama stała po naszej stronie, nic nam się nie stało. Zapytamy może, dlaczego tak się działo? Otóż pamiętajmy, że każdą inną ludzką miłość trzeba zdobywać, trzeba na nią zasługiwać pokonując stojące na jej drodze przeszkody, tylko miłość matki ma się bez zdobywania i bez zasług, ona jest zawsze żywa, obecna, szczera i kochająca. Matka – to słowo, które oznacza miłość, miłość prawdziwą, która nie zdradza, to słowo, które oznacza wierność, które oznacza wielką ofiarę, nawet do śmierci, dla dobra dziecka.