- Odsłony: 602
Ojcze Święty. Z szacunkiem dla urzędu, który został Ci powierzony jako następcy św. Piotra, oraz w jedności z Kościołem, który Chrystus zbudował na apostołach, zwracam się do Ciebie z tym listem otwartym. Nie robię tego lekkomyślnie. To, co skłania mnie do publicznego wypowiedzenia tych słów, to troska, która ostatecznie przewyższa wszelkie inne względy kościelne: zbawienie dusz. Salus animarum suprema lex — zbawienie dusz jest najwyższym prawem. Moje pytanie jest i proste, i poważne: czy proces synodalny rzeczywiście pomaga przybliżyć dusze do Chrystusa i do zbawienia wiecznego? To dla mnie pytanie decydujące. Ojcze Święty, w pełni zdaję sobie sprawę, że Urząd Piotrowy wiąże się z odpowiedzialnością, o której osoba spoza tego urzędu może jedynie snuć domysły. Właśnie dlatego piszę te słowa, nie z braku szacunku dla urzędu papieskiego, ale z miłości do tego urzędu. Piotr otrzymał bowiem od Chrystusa nie tylko zadanie jednoczenia braci, ale także umacniania ich w wierze: „…a ty, gdy się kiedyś nawrócisz, utwierdzaj braci swoich.” W końcu światu na niewiele zda się Kościół, który jedynie powtarza to, co świat sam już myśli. Potrzebuje on Kościoła, który z miłością, ale bez strachu, wskazuje mu na Chrystusa. Moje wątpliwości dotyczące Synodu o synodalności należy rozpatrywać w tym świetle. A zastanawiam się przede wszystkim, co to wszystko oznacza dla zwykłego wiernego, który od swojego Kościoła nie oczekuje niekończącego się procesu, lecz jasności w sprawie drogi do Boga. Ten list nie jest zatem oskarżeniem wobec konkretnych osobom. Nie chcę też odmawiać dobrych intencji wielu osobom, które szczerze zaangażowały się w proces synodalny. Dobre intencje zasługują na uznanie, jednak nie zwalniają nas z obowiązku zbadania owoców. W tym celu sam Chrystus dał nam proste kryterium: „Po owocach ich poznacie”. Dlatego uważam, że po latach synodalnych konsultacji, spotkań, raportów i dokumentów nadszedł czas, by z pełną otwartością zapytać o te owoce. Nie z cynizmu, ale z miłości do Kościoła. Nie z nostalgii za wyidealizowaną przeszłością, ale z troski o jego przyszłość. I nie po to, by toczyć wewnątrzkościelną walkę polityczną, ale dlatego, że za wszystkimi tymi dyskusjami znajduje się rzeczywistość, która jest nieskończenie ważniejsza: wieczne zbawienie dusz, które Chrystus powierzył swojemu Kościołowi. W tej trosce, przedstawiam Ci Ojcze Święty, następującą refleksję.
- Odsłony: 272
SZANOWNI PAŃSTWO! Wprawdzie trwa czas wakacyjny, czas urlopów, to aktywność Państwa zainteresowanych publikacją tekstów na łamach naszego czasopisma „Pedagogika Katolicka” jest żywa i intensywna. Większość tekstów złożonych do dnia dzisiejszego, do kolejnego numeru czasopisma (39(2/2026) jest już po pozytywnym zrecenzowaniu. Wciąż otrzymujemy od wielu osób zapytania dotyczące możliwości składania tekstów artykułów do najbliższego numeru. Na chwilę obecną, jeszcze istnieje taka możliwość. Wiemy, że ilość tekstów w danym numerze jest ograniczona. Niemniej, jeśli ktoś jest bardzo zainteresowany złożeniem tekstu do druku, w najbliższym numerze, warto aby dołożył starań – mimo czasu wakacyjnego - i przesłał tekst przygotowany według wymogów redakcyjnych, zamieszczonych na stronie www.pedkat.pl Wprawdzie informacja zamieszczona na tej stronie mówi, że teksty do druku najbliższego numeru można składać do 20 czerwca, to jednak ostatecznie o przyjęciu artykułu decyduje kolejność zgłoszonych, a których liczba do danego numeru jest ograniczona. Tekst artykułu ma liczyć 21-25 tysięcy znaków bez spacji. Istotnym pozostaje przesłanie wraz z tekstem foto autora (kolorowe, formatu legitymacyjnego o bardzo dobrej rozdzielczości}. Prosimy nie przysyłać innych foto twarzy, gdyż drukarnia nie przyjmie do druku.
- Odsłony: 494
Jako katolicy dobrze wiemy, że rozmowy o wolnomularstwie nie należą do najłatwiejszych. Kto ośmieli się skrytykować masonerię lub zechce sprawdzić, czy jej zamiary są rzeczywiście zgodne z licznymi jej publicznymi deklaracjami, spotyka się z brutalną kontrą postępowych środowisk: „Pomagają biednym, zbierają fundusze na chore dzieci, a do tego odwołują się do symboli chrześcijańskich. Zachęcają do samodoskonalenia i zdobywania wiedzy. Są wykształceni, ambitni, przedsiębiorczy, a przy tym pełni empatii. A wy, fanatyczni katotalibowie widzicie wszędzie spiski i doszukujecie się zła tam, gdzie go nie ma. Wasze irracjonalne i zacofane podejście jest po prostu śmieszne! To nie średniowiecze, już czas wyrzucić wasz szkodliwy zabobon na śmietnik historii!”. Uważam, że wypada nam dowodzić niesłuszności tych oskarżeń. W tym celu powinno się, w oparciu o fakty i rzetelne źródła, krok po kroku rozpracować złożony problem masonerii. Aby lepiej poznać jej filozofię, założenia i cele, poszukajmy odpowiedzi na pytanie o naturę wolnomularskiego Absolutu. Czy Stwórca, w którego wiarę deklarują masoni, jest tożsamy z Bogiem chrześcijan? A może przyjmuje zgoła odmienne imię? Studiując literaturę wolnomularską czytelnik z pewnością dostrzeże częste odwołania do Absolutu, Stworzyciela. Pierwszym, naturalnym skojarzeniem jest w tym wypadku Jahwe, Bóg Izraelitów, a później chrześcijan – teksty te powstawały bowiem najczęściej w Europie bądź Stanach Zjednoczonych, w których dominowała wiara w Jezusa Chrystusa. Autorzy tych pism posługują się terminem „Bóg”, unikając jednak nadania mu konkretnego imienia. Wybitny historyk literatury, prof. Tomasz Chachulski w swojej pracy „Poezja religijna masonów polskich epoki oświecenia – rekonesans” podaje najczęstsze określenia owego bóstwa: […] najczęściej przywoływanym określeniem jest „Budownik”: Wielki Budownik [...], Budownik Światów [...], Budownik natury, Budowniczy [...], Wielki Architekt, Boska Istota, Istność, Przedwieczna Istność [...], Najwyższa Istność, Wieczna Istność, Twórca natury [...], Sprawca natury, Wielki Ojciec przyrodzenia [...], Najwyższy [...], Władca świata [...] i podobne. [...] Niebo bądź Niebiosa [...] Opatrzność. Imię Jezusa Chrystusa w tym kontekście, jest w twórczości masońskiej starannie omijane. W optyce ars regiae Chrystus pojawia się zwykle jako mądry człowiek, nauczyciel, mistrz tajemnej wiedzy. Nierzadko zrównywany jest On z Buddą lub Mahometem. Wziąwszy pod uwagę, że masoni w wielu swoich publikacjach na przestrzeni wieków potępiali ateizm, a wolnomularze romańscy są w jawnej opozycji do Kościoła katolickiego, należy postawić pytanie: kim lub czym jest owa „Wieczna Istność”?
- Odsłony: 617
Loże korporacyjne mularzy, od których większość badaczy rozpoczyna rodowód nowożytnej masonerii, cechował zdecydowany katolicyzm. Ich stare rozkazy mówią o tym, że należy „czcić Boga i Kościół”, a każde spotkanie kończyć modlitwą do „Boga Wszechmogącego i do Jego Matki, słodkiej Dziewicy Maryi. „Zaciętym katolicyzmem korporacji tłumaczono niechęć, jaką okazywała im hugenocka królowa Elżbieta, która w 1558 r. zabraniała im urządzania zebrań niezgodnych z prawem. Dwieście lat później zebraniom tym przewodniczyli, z wielką okazałością, członkowie dworu. Ten fakt jest już znakiem zmian, jakie musiały zajść w korporacjach, w dziedzinie podejścia do wiary katolickiej. Głównymi założycielami Wielkiej Loży Angielskiej byli protestanci. Nie tylko świeccy, jak np. G. Payne, lecz także duchowni, wpływowi duszpasterze i uczeni luterańscy: Anderson był pastorem i doktorem teologii, Desaguliers był kapelanem osobistym księcia Walii, późniejszego Jerzego II. Niektórzy badacze dziwili się, że „wojujący duchowni, żyjący swą religią, mogli stać się krzewicielami stowarzyszenia, którego podstawy mogły były być raczej dziełem filozofów”. Odpowiedzią są słowa: „ukrytym celem Andersona i jego wspólników było przeprowadzenie po cichu wolnomularstwa katolickiego pod wpływy protestantyzmu”. Opracowana przez dr J. Andersona, na zlecenie Wielkiej Loży Anglii, w 1723 r. „Konstytucja dla wolnomularzy, zawierająca historię, obowiązki i przepisy najstarszego i najszacowniejszego bractwa, na użytek lóż” (zwana później przez masonów „Starymi Przepisami” - „Old Charges”) stała się fundamentalnym dziełem światowego wolnomularstwa. Pierwszy punkt „Konstytucji” nosi tytuł: „O Bogu i Religii” („Of God and Religion”) i zawiera następujące rozporządzenie: „Mason zobowiązany jest na podstawie swego tytułu do posłuszeństwa prawu moralnemu, a jeżeli dobrze rozumie sztukę (masońską), nie będzie nigdy głupim ateuszem ani libertynem bez religii. W dawnych czasach obowiązaniu byli Masoni w każdym kraju wyznawać religię swej ojczyzny lub narodu, jakakolwiek ona nie była. Lecz dzisiaj, zostawiając każdemu jego opinie osobiste, uważa się za stosowne, zobowiązać ich jedynie do zachowania tej religii, na którą wszyscy się zgadzają. Polega ona na tym: być dobrymi, szczerymi, skromnymi i ludźmi honoru bez względu na nazwę i wyznanie każdego z osobna. Wynika stąd, że Masonia jest ogniskiem połączenia i środkiem zawiązania szczerej przyjaźni między ludźmi, którzyby inaczej nigdy nie mogli się stać z sobą przyjaciółmi.”
- Odsłony: 1005
Konferencje naukowe to kluczowe wydarzenia dla badaczy, studentów i praktyków, służące prezentacji wyników badań oraz wymianie wiedzy w określonej dziedzinie. Są one, obok publikacji, podstawową formą komunikacji naukowej. Standardowy referat trwa zwykle od 15 do 20 minut, choć popularne stają się też krótsze formy, jak sesje posterowe czy minireferaty. Spotkania te pozwalają na poddanie swoich wyników dyskusji ekspertów oraz nawiązanie współpracy badawczej. W Polsce udział w konferencjach (szczególnie jako prelegent) jest punktowany i wlicza się do dorobku naukowego zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Edukacji i Nauki. Warto pamiętać, że wyróżniamy konferencje międzynarodowe, ogólnopolskie, uczelniane, regionalne i lokalne. W roku akademickim 2026/2027 proponujemy Państwu udział w międzynarodowych konferencjach naukowych. Ich terminarz jest podany niżej. Zgłoszenia na konferencję odbywają się poprzez stronę internetową www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE. Wszystkich zainteresowanych prosimy o zapoznanie się z ich tematyką i terminem zaplanowania. Czynni uczestnicy konferencji mają pierwszeństwo opublikowania artykułu naukowego wygłoszonego podczas konferencji w wydawanym przez nas czasopiśmie „Pedagogika Katolicka”. Każdy uczestnik konferencji otrzymuje certyfikat.
- Odsłony: 287
Jeśli jesteś chrześcijaninem, a przynajmniej za takiego się uważasz, jeśli jesteś katolikiem, a przynajmniej tak zostałeś wychowany, jeśli jesteś Polakiem, a przynajmniej takie masz pochodzenie, jeśli jesteś człowiekiem zdroworozsądkowym, jeśli jesteś mądrym człowiekiem i umiesz wybierać, jeśli jesteś młodym i masz świadomość, że młodość szybko minie, jeśli jesteś dorosłym i wiele już lat przeżyłeś, jeśli jesteś zatroskany o swoje zbawienie, jeśli jesteś człowiekiem poprawnie myślącym, jeśli jesteś patriotą, jeśli jesteś dobrze wychowany, jeśli planujesz swój kolejny czas, jeśli jesteś człowiekiem otwartym, jeśli jesteś człowiekiem podejmującym szlachetne wyzwania, jeśli jesteś tym, który walczy z lenistwem, jeśli jesteś gotowy do poświęceń, jeśli jesteś osobą nadziei, to weź teraz swój kalendarz i zaplanuj pielgrzymkę do Gietrzwałdu, gdzie Matka Boża objawiła się w 1877 roku, gdzie Polska była wówczas pod zaborami i w niewoli, gdzie Maryja dla każdego z nas – a więc i dla Ciebie Drogi Polaku – zostawiła specjalne przesłanie. To były jedyne objawienia w Polsce jakie zatwierdzała Stolica Apostolska. To jest miejsce, gdzie ludzie wiary przychodząc tutaj, powierzając swoje życie, swoje sprawy, doznają wielkiej pomocy. Zatem jeśli jeszcze nie stanąłeś na tej Gietrzwałdzkiej ziemi, nie zwlekaj, lecz już dzisiaj zaplanuj swoją pielgrzymkę. I nie ważne, czy będzie ona odbyta autokarem, autem, rowerem, pieszo, to już dziś ją zaplanuj.
- Odsłony: 263
Zapewne wszyscy dobrze pamiętamy luty 2022 roku. W Polsce, a szczególnie na granicy wschodniej tuż po napaści Rosji na Ukrainę, powstał wielki ruch, zryw pomocowy uciekającym Ukraińcom. Po kilku godzinach, od momentu tego wydarzenia wraz z grupą młodych Polaków pojechałem z pomocą żywnościową na granicę w okolice Medyki. Jak dobrze pamiętam w błyskawicznym tempie zorganizowałem w kilku piekarniach w okolice Stalowej Woli, setki drożdżówek by je przekazać uciekającym matkom, dzieciom. Ten wielki zryw dobroci, współczucia, zryw pomocowy jaki wtedy zobaczyłem, zapewne już nigdy więcej nie zobaczę. W kolejnych dniach, niemal codziennie, na miarę możliwości organizowałem kolejną pomoc. Zdarzyło się też, że jedna z rodzin z Ukrainy prosiła o przewóz ich do Szczecina. Dysponując wówczas nieco większym samochodem zabrałem czwórkę dzieci wraz z ich rodzicami i przewiozłem do Szczecina. Rodzinę tę przyjął pod opiekę Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga, ówczesny ordynariusz diecezji szczecińsko-kamieńskiej, zapewniając jej zakwaterowanie, wyżywienie i opiekę medyczną, a w nieco późniejszym czasie zatrudnienie dla ojca rodziny. Gdy następowała dalsza eskalacja wojny, zorganizowałem na własną rękę kolejnych sześć transportów pomocy, którą zawiozłem do Buczy, Tarnopola, Lwowa i na front wojny. Była to pomoc w postaci żywności, leków, odzieży i używanego samochodu terenowego, kupionego w celu dostarczenia go na sam front wojny. Ilekroć wybierałem się z pomocą, wielu wprost twierdziło, że jestem daleko nieroztropny jadąc na pole walki. Być może, będąc kiedyś żołnierzem odbywającym zasadniczą służbę wojskową, nabyłem odwagi, która w tym czasie była potrzebna. Zawsze powtarzałem, że Boża Opatrzność czuwa, zwłaszcza, że realizowałem to, do czego On nas zawsze zachęca.
- Odsłony: 219
Pamiętaj: nie ma dróg na skróty do miejsc, do których warto dotrzeć. Iść, biegnąć, pielgrzymować, podróżować – to wędrowanie. Zazwyczaj określane, jako wędrowanie przez życie. Są dwie drogi, aby przeżyć życie. Jedna to żyć tak, jakby nic nie było cudem. Druga to żyć tak, jakby cudem było wszystko. Bo życie to nie problem do rozwiązania, lecz rzeczywistość do doświadczenia. Wielu powiada, że życie zaczyna się tam, gdzie kończy się strach. Życie to nieustanna podróż, pełna nieprzewidywalnych zakrętów i wyzwań. Jednak nawet w najtrudniejszych chwilach, możemy odnaleźć iskierkę nadziei, która przynosi światło w ciemności. Czasami wystarczy jedno zdanie, by pobudzić nasze myśli, odkryć nowe perspektywy i zmienić nasze podejście. Dość często starsi i doświadczeni życiem radzą młodszym przypominając, aby żyli tak, by owa wędrówka zawsze ku zgodzie zmierzała a w sercach napotkanych bliźnich dobrymi uczynkami się zapisywała. Doświadczeni wędrowicze radzą, aby zanim ruszy się w drogę, wyznaczyć sobie jasny cel wędrówki, a wówczas szybciej dojdziemy. Z drugiej strony by nie był to maraton odbierający dech w płucach, bowiem pozbawi nas dalszego wędrowania. Chociaż wielu uważa, że życia nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach. Zatem może warto wybierać krótsze dystanse, a dalej zajdziemy, więcej dokonamy. Każdego ranka, gdy otwierasz oczy rozpoczynasz wędrówkę w nowy dzień, który niewiadomą jest. A droga życia z wielu poranków się składa, a każdy z nich tajemnicą jest. Musisz więc podejmować decyzje w którym kierunku chcesz iść. Nieraz trzeba losowi na przeciw wyjść i pomóc szczęściu w życie wkroczyć.
- Odsłony: 370
Na wstępie warto poczynić jedno wyjaśnienie. W odniesieniu do polskokatolików będę używał słowa „kościół” w cudzysłowie i pisał je małą literą, aby odróżnić tę wspólnotę od Kościoła katolickiego. Choć zasady języka polskiego dopuszczają na pisanie nazw innych „kościołów” z wielkiej litery, to w rzeczywistości Kościół jest jeden – święty, apostolski i właśnie katolicki, a wszystkie inne chrześcijańskie grupy wyznaniowe są niezależnymi od niego odłamami. Skąd się wziął „kościół” polskokatolicki? Początków tej wspólnoty należy szukać wśród polskich emigrantów w Stanach Zjednoczonych na przełomie XIX i XX wieku. Dochodziło wówczas do napięć między Polonią a duchownymi pochodzenia niemieckiego i irlandzkiego, którzy często nie rozumieli specyfiki polskich emigrantów ani ich potrzeb. Jak czytamy na stronie internetowej „kościoła” polskokatolickiego, wierni domagali się wglądu w sprawy finansowe parafii, używania języka polskiego w liturgii oraz opieki duszpasterskiej sprawowanej przez kapłanów wywodzących się z polskiej społeczności. Konflikty te doprowadziły do narodzin idei polskokatolicyzmu, która rozwijała się równolegle w trzech ośrodkach: Buffalo, Chicago i Scranton. Polski Narodowy „Kościół” Katolicki (PNKK) został oficjalnie założony w Scranton w 1898 roku. Z kolei zjednoczenia trzech wspomnianych ośrodków dokonał ks. Franciszek Hodur. W 1904 roku został on wybrany przez swoją wspólnotę biskupem, a trzy lata później przyjął sakrę biskupią. Ponieważ odbyło się to bez mandatu Stolicy Apostolskiej, konsekracja miała charakter nielegalny i stanowiła akt schizmy. Również w 1904 roku odbył się pierwszy synod nowej wspólnoty, podczas którego określono jej doktrynę, zbliżoną do poglądów starokatolickich. To właśnie z rąk starokatolickiego biskupa Unii Utrechckiej ks. Hodur przyjął sakrę i włączył PNKK do rodziny wspólnot starokatolickich.
- Odsłony: 436
Jakoś ostatnio klimatem rodzinnym powiało na naszej stronie „pedagogiki katolickiej” – i bardzo dobrze. Cieszyć się wielu może, że ma dom, bo ma wtedy dokąd pójść. W tym domu przebywa zazwyczaj rodzina, czyli ktoś, kto jest do kochania. Posiadanie obojga, czyli domu i rodziny, to błogosławieństwo. Rodzina bowiem, to miejsce, gdzie życie się zaczyna, a miłość nigdy się nie kończy. Często bliska rodzina bywa jak kamizelka ratunkowa na wzburzonym morzu życia. Na polskiej ziemi mamy szczególnie takie regiony, gdzie dom, rodzina - to świętość, tradycja. Zapewne do takich regionów kulturowych i historycznych należą Kaszuby. To właśnie tu niemal w każdej miejscowości żyją, mieszkają członkowie rodziny Syldatków. Co pewien czas organizują sobie zjazdy rodzinne by nie tylko świętować daną okoliczność, ale przede wszystkim wciąż budować, wzmacniać więzi jedności rodzinnej, aby uczyć kształtować i wzmacniać w młodszych kulturę, wiarę w Boga, tradycję, zwyczaje. Zamieszczone zdjęcie to dowód na fakt spotkania, jakie ostatnio miało miejsce, czyli w dniu 26 lipca br.. Taka lekcja jest najbardziej poglądową, skuteczną i autentyczną. A to, że żyjąc jednym duchem, nie oznacza, że są skazani na jednorodny kierunek rozwoju. W gronie tej wspaniałej rodziny można spotkać niemal wszystkie zawody i profesje, przedstawicieli wszystkich grup wiekowych - od najmłodszego do najstarszego. W tym szlachetnym gronie nie brak rolnika, zakonnika, prawnika, notariusza, biurokraty. Od lat znani są tu kapłani, rolnicy, prawnicy, biurokraci, sarmaci. I któż to wymienić wszystkich może. Owszem, zdarzają się i tu niekiedy chwile trudne. Jak sami powiadają, ni ma dómkù bez ùłómkù - nie ma domku bez ułomku. W każdym domu, w każdej rodzinie czy ludzkiej relacji zdarzają się problemy i kłopoty.