Wielokrotnie szukamy sposobu, możliwości, rozwiązania, które doprowadzi do ujęcia serca drugiego człowieka. Każdy z nas dysponuje takimi możliwościami ponieważ został wyposażony w dwie nadzwyczajne wartości: dobro i uśmiech. Zarówno jedna jak i druga nie wymaga od nas nadzwyczaj ciężkiej pracy, wielkich umartwień i trudów, a które szczególnie dziś, w naszych czasach, bardzo są pożądane, potrzebne i skuteczne. Jedną z nich jest nasz uśmiech. Uśmiech rozprasza chmury nagromadzone w duszy. Uśmiech na twarzy pogodnej mówi o szczęściu wewnętrznym duszy złączonej z Bogiem, mówi o pokoju czystego sumienia, o beztroskim oddaniu się w ręce Ojca niebieskiego, który karmi ptaki niebieskie, przyodziewa lilie polne i nigdy nie zapomina o tych, co Jemu bez granic ufają. Uśmiech na twej twarzy pozwala zbliżyć się bez obawy do ciebie, by cię o coś poprosić, o coś zapytać - bo twój uśmiech już z góry obiecuje chętne spełnienie prośby. Nieraz uśmiech twój wlać może do duszy zniechęconej jakby nowe życie, nadzieję, że nastaną lepsze czasy, że nie wszystko stracone, że Bóg czuwa. Uśmiech jest nieraz tą gwiazdą, co błyszczy wysoko i wskazuje, że tam na górze bije serce Ojcowskie, które zawsze gotowe jest zlitować się nad nędzą ludzką.
Ciężkie dziś życie, pełne goryczy, i Bóg sam zarezerwował sobie prawo uświęcania ludzi przez krzyż. Nam zostawił zadanie pomagać innym w bolesnej wędrówce po drodze krzyżowej przez rozsiewanie wokoło małych promyków szczęścia i radości. Możemy to czynić często, bardzo często, darząc ludzi uśmiechem miłości i dobroci, tym uśmiechem, który mówi o miłości i dobroci Bożej. Mieć stały uśmiech na twarzy, zawsze - gdy słońce świeci albo deszcz pada, w zdrowiu lub w chorobie, w powodzeniu albo gdy wszystko idzie na opak - o to niełatwo! Uśmiech ten świadczy, że dusza twa czerpie w Sercu Bożym tę ciągłą pogodę duszy, że umiesz zapomnieć o sobie, pragnąc być dla innych promykiem szczęścia. W wielu sytuacjach jedyną skuteczną drogą jest uśmiech, bowiem to najkrótsza droga do ludzkich serc. Nie bez powodu powtarzamy, że uśmiech to klucz, który pasuje do zamka każdego serca. Ujmują geometrycznie można powiedzieć, że uśmiech jest linią, która wszystko prostuje. Każdy uśmiech, ten wielki, ten mały jest zawsze takim „złodziejem”, który skrada serce drugiego człowieka. Pozbawić siebie samego uśmiechu, to znaczy stawać się bezbronnym. A przecież każdy z nas ma w swej naturze naturalną skłonność do walki ku zwycięstwu.
Jak mówi stare polskie przysłowie – śmiech to zdrowie. Nie tylko poprawia samopoczucie, ale również poprawia odporność, wspomaga pamięć i koncentracje, łagodzi ból i nawet sprzyja trawieniu! Nasz szczery uśmiech może stać się dla wielu prawdziwym lekarstwem i dla duszy i dla ciała. Śmiech nie sprawia, że złe rzeczy stają się gorsze, podobnie jak nie staną się lepsze dzięki łzom. W dobie walki, wojen, konfliktów uśmiechanie się jest bardzo ważne. Jeśli nie będziemy mogli się uśmiechać, to świat nie będzie miał pokoju. To nie poprzez wyjście na demonstrację przeciwko rakietom jądrowym możemy doprowadzić do pokoju. To dzięki naszej zdolności do uśmiechania się, oddychania i bycia pokojowym możemy zaprowadzić pokój. Każdy zapewne zgodzi się, że uśmiech nic nie kosztuje, a tworzy tak wiele. Wzbogaca tych, którzy otrzymują, nie zubażając tych, którzy dają. To wszystko dzieje się to w mgnieniu oka, a pamięć o tym uśmiechu czasami trwa wiecznie. Bywa, że uśmiech staje się sytym pokarmem, dzięki któremu możemy przeżyć trudne dni głodu.
Coś dla uśmiechu:
Ksiądz, pop i rabin opowiadają, co każdy z nich robi z pieniędzmi zbieranymi na tacę.
Ksiądz: Ja rysuję kółko wielkości tacy i podrzucam pieniądze. Co spadnie do kółka, to dla Boga, a reszta dla mnie.
Pop: Ja rysuję kreskę i podrzucam pieniądze. Co spadnie na prawo to dla Boga, a to po lewej jest dla mnie.
Rabin: Ja tak samo podrzucam pieniądze do góry. Co Bóg złapie, to jego.
Przychodzi do spowiedzi bardzo zawstydzony facet: Proszę księdza, oszukałem Żyda, czy to grzech? Nie, synu, to cud...
Żydzi prosili Hansa aby wybudował im dom. Dobra ale jak kogoś w oknie zobaczę to zastrzelę. - powiedział Hans i wybudował im szklarnię.
Dlaczego Mojżesz przeprowadzał Żydów przez morze? Bo się wstydził przez miasto.
Dwóch żydów zwiedza Watykan i podziwiają zgromadzone bogactwo. Nagle jeden się odzywa: Patrz Icek a zaczynali od stajenki...
W pociągu jadą obok siebie rabin i ksiądz. Mijają minuty, gdy rabin pyta z zaciekawieniem:
- Pan może jest księdzem?
- Tak, jestem proboszczem - odpowiada ksiądz.
- To u was są jakieś stopnie?
- Tak - wyjaśnia katolicki duchowny. - Gdybym był bardzo pobożny, mógłbym zostać prałatem.
- A jest coś wyżej?
- Gdybym był bardziej pobożny, mógłbym zostać biskupem.
- Aha, a jest coś wyżej?
- Gdybym był jeszcze bardziej pobożny, mógłbym zostać arcybiskupem.
- Aha, a jest coś wyżej? - dopytuje Żyd.
Ksiądz przewraca oczyma:
- Gdybym był bardzo, bardzo pobożny, mógłbym zostać papieżem.
- Nu, dobrze, a jest coś wyżej?
- Przecież Bogiem nie zostanę - odpowiada ksiądz.
- Patrz pan, a jednemu z naszych się udało.