Nasilające się różnego rodzaju ataki lewackich i zwyrodniałych systemów idących w kierunku podważania odwiecznej aksjologii chrześcijańskiej, stanowią poważne zagrożenie i zarazem wyzwanie nie tylko dla Kościoła, rodziny, Ojczyzny czy Narodu, ale jest to wyzwanie dla każdego z nas. Bezideowe, a często wręcz szkodliwe i upodlające nas i nasze wartości lewackie i liberalne prądy skierowane są w kulturę wyrosłą na fundamencie wiary w Boga. Działania te stanowią wyzwanie dla każdego, kto posiada choćby odrobinę wiary i posiada świadomość swego człowieczeństwa. Nadszedł czas, że musimy w sposób jednoznaczny stawiać opór, podejmować walkę w obronie tych wartości, na których zbudowana jest godność osoby ludzkiej. Na szczęście od wielu lat w przestrzeni publicznej funkcjonuje wiele takich podmiotów, których celem działania jest przypominanie, lansowanie, promowanie, obrona fundamentalnych wartości katolickich. Jednym z takich podmiotów jest zespół osób skupionych wokół idei „Pedagogiki Katolickiej”. Trzeba mieć świadomość, że każdy, kto przyjął chrzest ma obowiązek troski o wartości katolickie nie tylko na poziomie osobistym, rodzinnym, lokalnym, ale także państwowym, narodowym. Ten obowiązek jest także wpisany w naszą ludzką naturę jako człowieka, którego podobieństwo jest odniesieniem wobec osoby Jezusa Chrystusa. W celu uszczegółowienia naszego obowiązku i pogłębienia świadomości odpowiedzialności za wartości katolickie, należy pochylić się nad odpowiedzią na zasadnicze pytanie: czym nie jest, a czym jest pedagogika katolicka?

Po pierwsze – pedagogika katolicka nie jest pedagogiką wstydu. Co to znaczy? Otóż wielu z nas żyjąc w przestrzeni społecznej zapomina, bądź nie ma odwagi do tego, że wartości katolickie którymi żyjemy na co dzień, winny być upowszechniane, a przede wszystkim ukazywane swoim codziennym życiem. Niestety  w wielu z nas istnieje pewien dziwny lęk, obawa, strach przed okazywaniem tych wartości w codziennej przestrzeni w jakiej żyjemy. Pedagogika katolicka była przez wieki punktem odniesienia nie tylko dla osób duchownych, ale dla człowieka każdej profesji. Wartości z niej wynikające wielokrotnie stanowiły chlubę naszego Narodu. Do dziś, ilekroć jestem poza granicami Polski, często słyszę głos, wołanie, apel, by Polska, by Polacy jako Naród, tak jak niegdyś, tak szczególnie w dzisiejszych czasach dawał świadectwo wiary, ukazywał swoją odwagę, niekiedy bohaterstwo w obronie wartości katolickich. Jest to wielkie oczekiwanie ze strony wielu narodów, nie tylko europejskich. Tak więc bez wstydu, bez zażenowania, lecz z odwagą, z podniesieniową głową, otwartym sercem, z poczuciem odpowiedzialności idźmy i głośmy prawdę, że człowiek nie może zrozumieć siebie, zrozumieć drugiego człowieka, nie może zrozumieć wielu spraw bez Chrystusa.

Po drugie – jesteśmy w swoim domu, któremu na imię Polska. Nie możemy pozwolić, aby degeneraci, lewacy, zwyrodnialcy, siali w naszych sercach, naszych duszach, w naszym życiu, w naszych rodzinach, w naszym Narodzie, w naszej Ojczyźnie - spustoszenie, niszczenie fundamentalnych, odwiecznych wartości, na których wyrósł nasz Naród, powstała nasza Ojczyzna, a które to wartości przekazali nam nasi Ojcowie. Jest to depozyt i testament przekazany nam jako wielkie dziedzictwo. Jeśli ktoś ma w sobie poczucie polskości, czuje się członkiem tego Narodu, tej Wspólnoty, nie może pozwalać na niszczenie naszej tradycji, naszej wiary, naszej polskości – tak hermetycznie związanej z wartościami katolickimi. Nasz dom, któremu na imię Polska, nie może być opluwany czy to przez łysych, czy to przez brodatych, czy pejsowatych. A jeśli ten, kto tylko w doraźnych sytuacjach wyznaje, że jest Polakiem, niech zrobi sobie rachunek sumienia ze swej wierności wobec siebie, swoich ojców, praojców. Gdy dojdzie do przekonania, że posiada tylko obywatelstwo polskie, ale nie ma ducha polskiego, niech powraca tam, skąd się wzięły jego korzenie, czy to na wschód czy na zachód.

Po trzecie – pedagogika katolicka nie może być tą wartością wobec której stosowana jest jakakolwiek przemoc, ze strony kogokolwiek. Niestety, ale szczególnie w ostatnim czasie nasiliły się ataki ze strony różnych ideologii, które za wszelką cenę chcą podważyć sens istnienia pedagogiki katolickiej, chcą ją wyeliminować, chcą ją zdeprawować. Jak rycerze na wojnie, tak my prawdziwi Polacy, prawdziwi patrioci, winniśmy podjąć walkę z lewackimi i liberalnymi ideologiami. Nikt nie ma najmniejszego prawa występować przeciwko tym wartościom katolickim, które przez wieki stanowiły siłę istnienia naszego Narodu, tworzyły naszą kulturę, nasze jestestwo. Nie może być takiej osoby w naszym domu – Polsce – która niszczyć będzie nasze wartości: polskości, katolicyzmu, narodowości, tożsamości.

Po czwarte – pedagogika katolicka - to nasza wiara, to nasza historia, to nasza tradycja, to nasza kultura, to nasze życie. Nie ma nikt prawa najmniejszego do podważania i niszczenia, czy zakłamywania tego, że Naród Polski zawsze był wierny Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie. I pomimo, że żyją pośród nas tacy, którym nie podoba się ta prawda, to nie oznacza, że daje im to tytuł do niszczenia, naszej wielowiekowej katolickiej tożsamości. Każdy, kto w jakiejkolwiek formie, w jakikolwiek sposób sięga po metody, sposób podważania, niszczenia, deprawowania naszych katolickich wartości, winien podlegać osądowi – oczywiście wpierw Bożemu, ale także i ludzkiemu. Nie możemy trwać w bezczynności. Nie możemy być niemymi, ślepymi, głuchymi, pasywnymi, obojętnymi wobec takich zachowań, które choćby w najmniejszym stopniu dążą do niszczenia naszego ducha katolickiego. Tu zawsze była Polska wierna Bogu, Kościołowi i Ojczyźnie. Taka była, taka jest i taka pozostanie, pomimo wielu zwyrodniałych i wrogich działań ideologicznych lansowanych także przez wielu sprawujących dzisiaj nieudacznie władzę. Wiemy, że sprzedawczyków na judaszowe srebrniki jest wielu nie tylko w kręgach rządzących, ale także wielu z nich żyje pośród nas.

Po piąte – pedagogika katolicka nie jest wartością i przestrzenią zamkniętą, nie wyklucza też dialogu, dyskusji, polemiki, a więc rozumnego otwarcia na argumenty. Nie oznacza to, że ma pozbawiać siebie swej istoty, tożsamości, wartości. Natomiast inną kwestią jest podejmowanie pewnych interpretacji, wyjaśnień, dyskusji na argumenty, których celem jest ukazanie jej wartości, ale też sensu i znaczenia w życiu człowieka. Dzieje naszej Ojczyzny, to szeroko pojęta pedagogia katolicka. Temu nie można zaprzeczyć, tego nie można podważać. Taka jest prawda. Pedagogika katolicka wyrosła i wrosła w nasze dzieje, dzieje naszego Narodu, naszej Ojczyzny. Podważanie tej prawdy, okłamywanie tej rzeczywistości, zaciąga na każdego winę nie tylko moralną i etyczną. Zawsze przychodzi czas, gdy człowiek staje w obliczu innej rzeczywistości, wtedy zda sprawę ze swego włodarstwa także i w tych sprawach.

Po szóste – trzeba mocno podkreślić, że pedagogika katolicka, w dziejach naszej historii była wierna człowiekowi, rodzinie, Narodowi. Mamy na to, aż nadto wiele przykładów, które w sposób jednoznaczny potwierdzają tę prawdę. Być może, dziś niejeden ten, kto pluje, niszczy wartości katolickie, dzięki nim żyje, dzięki nim jest tym, kim jest. Gdyby nasi rodzice, nasi ojcowie, praojcowie, myśleli na wzór dzisiaj „pustych głów”, niejednego „zakutego łba” nie było by go nie tylko na scenie politycznej, ale i życiowej. Jako Polacy, bądźmy dumni, że karty naszej Ojczyzny zawsze były przesiąknięte duchem wiary w Boga, duchem patriotyzmu opartego na szczerej i rzetelnej miłości Domu, któremu na imię Polska.

Po siódme – trzeba uświadomić sobie fakt, że obecnie przeżywamy czas Wielkiego Postu, czas przygotowania nie tylko na spotkanie z Chrystusem Zmartwychwstałym, ale to czas przygotowania na ostateczne spotkanie z Nim w wieczności. Zapewne wielu z nas jedynie jak kropla oliwy pływa po wodzie, nie zanurzając się w głębię, tak i oni zadowolą się śniadaniem, rozrywką, czasem wolnym od pracy, czy „złotym” ekranem telewizora. Być może, istotę najważniejszą zawartą w Tajemnicy Zmartwychwstania potraktują jedynie jako wspomnienie historyczne. A może jednak Drogi Czytelniku, w ten czas świąteczny, spojrzysz nieco inaczej na swoje życie, może znajdziesz okazję, by też drugiemu uświadomić jego przemijalność, jego odpowiedzialność, nie tylko za siebie czy za innych, ale także za naszą Ojczyznę, naszą wiarę, naszą historię. Zatem proszę Cię Drogi Czytelniku, nie możesz być obojętnym na tak ważne sprawy. Bywają chwile, że nie można odpuścić sobie i stanąć z boku, bo w życiu są sprawy dużo ważniejsze niż spokój. Wiem, że najtrudniejsze jest zdecydowanie się na działanie. Reszta to już tylko kwestia wytrwałości.

Polska – jak wielu dzisiaj podkreśla – jest krajem na którym spoczywa wielki obowiązek troski o dobro duchowe, dobro jakim jest wiara naszych praojców. Nie możemy nigdy dopuścić do tego, że „karykatura ludzka” narzuci nam zgniłą ideologię opartą na zboczeniach, zwyrodnieniach. Nie możemy pozwolić, aby kolejne pokolenia w przyszłości rościły wobec nas żal i pretensję, z powodu iż nie obroniliśmy Ojczyzny przed zdeprawowaniem, nie zachowaliśmy wiary przed zniszczeniem, nie zadbaliśmy o zachowanie godności osoby ludzkiej. Oby nikt z nas w przyszłości, nie miał wyrzutów sumienia z powodu zmarnowanego czasu. Nadszedł czas otrzeźwienia, powstania ze snu. Narodzie nie możesz trwać w bezczynności. Nie możemy gorszyć się tym, że i z pośród ludzi Kościoła, są tacy dla których ważniejsza jest synagoga jak świątynia katolicka. I nie ważne jakie noszą purpury, sąd sprawiedliwości czeka każdego.

Amicus