- Odsłony: 1221
W związku z zaistniałą sytuacją nie możemy na dzień dzisiejszy jednoznacznie określić, czy konferencja odbędzie się w sposób zwyczajny, czyli na miejscu z udziałem fizycznym uczestników, czy też metodą e-konferencji. Na chwilę obecną musimy zachować wiele cierpliwości, aby sytuacja się wyklarowała. Tak więc wstępnie przyjmujemy, że zaplanowana konferencja na dzień 31 marca 2020 roku w Stalowej Woli na temat: „Ojcostwo o wielu obliczach”, odbędzie się natomiast jej formuła zostanie określona nieco później. Gdyby była zastosowana forma e-konferencji, to osoby, które już się zgłosiły (przesłały „Karty zgłoszenia”) wówczas jedynie dokonują uzupełnienia formalności o których mowa niżej. Natomiast osoby, które jeszcze formalnie nie zgłosiły swego udziału w konferencji dokonują następujących pełnych formalnych czynności. Wchodzimy na stronę internetową pod adresem www.pedkat.pl a następnie otwieramy zakładkę „KONFERENCJE”, kolejno otwieramy zakładkę „KARTA ZGŁOSZENIA”, którą wypełniamy. Po wypełnieniu zgłoszenia wysyłamy go automatycznie drogą elektroniczną poprzez kliknięcie funkcji „Wyślij” znajdującej się na samym dole „Karty zgłoszenia”. Po otrzymaniu przez nas zgłoszenia potwierdzamy jego przyjęcie drogą elektroniczną
- Odsłony: 1075
Panie Jezu Chryste, dla nas przyjąłeś los ziarna pszenicy, które pada w ziemię i obumiera by wydać plon obfity (J 12, 24). Zapraszasz nas byśmy kroczyli za Tobą tą drogą, gdy mówisz: «Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne» (J 12, 25). […] Pomóż nam [w tym Wielkim Poście] towarzyszyć Ci nie tylko szlachetnymi myślami, lecz przejść Twoją drogę sercem, nawet więcej: konkretnymi uczynkami codziennego życia. Dopomóż nam wejść na drogę krzyża całymi sobą i na zawsze pozostać na Twej drodze. Uwolnij nas od lęku przed krzyżem, ze strachu przed wyśmianiem przez innych, z obawy, że nasze życie może się nam wymknąć, jeśli nie chwycimy wszystkiego, co niesie. Pomóż nam demaskować pokusy, które obiecują życie, lecz których ułudy zostawiają w nas ostatecznie pustkę i zawód. Pomóż nam nie chcieć zawładnąć życiem, ale je dawać. Dopomóż, abyśmy towarzysząc Ci na drodze pszenicznego ziarna, znaleźli w «traceniu życia» drogę miłości, drogę, która prawdziwie daje życie, życie w obfitości” (J 10, 10).
- Odsłony: 1119
Drodzy bracia i siostry! Również w tym roku Pan daje nam czas sprzyjający przygotowaniu się do świętowania z odnowionym sercem wielkiej tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Jest ona niezwykle ważna w życiu chrześcijańskim osobistym i wspólnotowym. Myślą i sercem musimy stale powracać do tej Tajemnicy. Bowiem wzrasta w nas ona nieustannie, na tyle, na ile dajemy się wciągnąć jej dynamizmem duchowym i przystajemy na nią, dając odpowiedź wolną i szczodrą.
1. Tajemnica paschalna, podstawa nawrócenia
Radość chrześcijanina wypływa ze słuchania i przyjęcia Dobrej Nowiny o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa: kerygmy. Streszcza ona Tajemnicę tej miłości, która „jest tak realna, tak prawdziwa, tak konkretna, że oferuje nam relację pełną szczerego i owocnego dialogu” (adhort. apost. Christus vivit, 117). Kto wierzy w tę wieść, odrzuca kłamstwo, według którego nasze życie miałoby swe pochodzenie w nas samych, podczas gdy w rzeczywistości pochodzi ono z miłości Boga Ojca, z Jego woli, by dać życie w obfitości (por. J 10, 10). Jeśli natomiast słuchamy bałamutnego głosu „ojca kłamstwa” (por. J 8, 45), to narażamy się na pogrążenie w otchłani nonsensu, doświadczając piekła już na ziemi, jak o tym niestety świadczy wiele dramatycznych wydarzeń z doświadczenia ludzkiego osobistego i zbiorowego.
- Odsłony: 1282
W życiu ludzkim funkcjonuje wiele prawideł, które odzwierciedlają jego rzeczywistość, funkcjonowanie w relacji do samego siebie lub innych osób. Bywają prawidła, które brzmią jak echo sumienia, inne zaś są głosem wołającego na pustyni. Owe prawidła często mają charakter prawa naturalnego wpisanego w ludzką naturę. Spotykamy i takie prawidła, które zrodziły się w kontekście określonych uwarunkowań społecznych, kulturowych, religijnych czy politycznych. Podczas ostatniej konferencji jeden z prelegentów przywołał funkcjonującą sentencję, która powiada, że ten kto boi się ludzi – ten narzuca prawo. Biorąc pod uwagę osobiste doświadczenie można by przywołać kolejną sentencję, która mówi, że ten, kto boi się ludzi tworzy dekrety, zarządzenia, rozporządzenia – a więc stara się w kontekście konkretnej sytuacji tworzyć szeroko pojęte prawo – ad hoc. Czy rzeczywiście tak jest? Czy jest to słuszne rozwiązanie, słuszna postawa? Zapewne i nad tą kwestią pochylać się będą uczestnicy Międzynarodowej Konferencji Naukowej zatytułowanej: „Praworządność: rzeczywistość czy fikcja?”, zaplanowanej na 17 marca 2020 roku (wtorek) w Stalowej Woli (Hotel Sezam, ul. KEN 51). Początek konferencji o godz. 9:30. Ostateczny termin zgłoszeń na konferencję upływa 15 marca 2020 roku o godz.24:00.
- Odsłony: 1738
Tymi słowami można streścić międzynarodową konferencję naukową jaka się odbyła 18 lutego 2020 roku w Stalowej Woli. Prelegenci reprezentujący 17 uczelni polskich i zagranicznych różnych specjalizacji i specjalności przedłożyli najpierw podczas sesji plenarnej a następnie w dwóch sekcjach tematykę poświęconą szerokiemu ujęciu i rozumieniu autorytetu. Uczestnicy konferencji ukazali wiele ciekawych spojrzeń na wciąż aktualny i niekiedy pomijany temat, a dotyczący autorytetu, przywództwa i liderstwa. Była to kolejna konferencja poświęcona tym zagadnieniom. Kolejny raz dla wielu była szczególna okazja by stać się świadkiem niecodziennego wydarzenia naukowego wzbogacającego słuchaczy w nowe ujęcia i spostrzeżenia dotyczącego współczesnego autorytetu i jego miejsca i roli w świecie. My wszyscy wciąż jesteśmy poszukiwaczami autorytetu. Przez wiele lat odnosiliśmy wrażenie jakoby autorytet był na cenzurowanym. Dziś sytuacja w tym względzie ulega pewnej zmianie. Dowodem na to jest kolejna cykliczna konferencja, która wpisuje się w przestrzeń społeczną i prowadzoną na ten temat dyskusję.
- Odsłony: 1271
Na początku trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwo jest podzielone na kilkadziesiąt tysięcy różnego rodzaju kościołów, wspólnot i związków wyznaniowych. W tej wielkiej galaktyce różnych nurtów i prąd religijnych można wyróżnić cztery główne gałęzie: katolicyzm, prawosławie, protestantyzm i chrześcijaństwo zielonoświątkowe, czyli pentekostalne. Pierwsza wspólnota zielonoświątkowa została założona w Stanach Zjednoczonych w 1901 roku. Gwałtowny rozwój nowego nurtu w chrześcijaństwie należy uznać za wielką rewolucję, która stanowi poważne wyzwanie dla katolików. W wielu krajach świata opuszczają Kościół katolicki dziesiątki milionów wiernych, którzy stają się członkami nowych wspólnot zielonoświątkowych. Za kilka lat będzie na świecie miliard zielonoświątkowców. W jaki sposób można scharakteryzować ten nowy prąd religijny? Jakie nowe elementy zawiera religijność zielonoświątkowa? W jaki sposób katolicy powinni oceniać chrześcijaństwo pentekostalne?
- Odsłony: 1113
Ojciec Święty jest zadowolony ze sprawnego działania watykańskiego wymiaru sprawiedliwości, a zwłaszcza ze skutecznego przeciwdziałania przestępczości finansowej. Jest ona bowiem nie tylko niezgodna z prawem, ale nie da się jej pogodzić z naturą i zadaniami Kościoła i dlatego budzi zamęt i zaniepokojenie u wierzących. Franciszek mówił o tym podczas audiencji dla pracowników świeckiego wymiaru sprawiedliwości w Watykanie. Stwierdził, że niedawne osiągnięcia to wynik przeprowadzonych reform, zmian w systemie prawnym i dostosowania do międzynarodowych standardów. Zastrzegł jednak, że same tylko zmiany w systemie prawnym nie wystarczą. Niezbędna jest również kompetencja i prawość przede wszystkim samych sędziów. Papież polecił też watykańskim prawnikom wzięcie pod uwagę tego, co mówi Ewangelia. Sięga ona głębiej niż mentalność światowa. Sprawiedliwość, którą ukazuje nam Jezus, to nie zbiór przepisów, ale postawa serca.
- Odsłony: 1267
Ilekroć mam do czynienia z zatwardziałymi ateistami, opowiadam im tę historię z 2 czerwca 2005 roku. Mówię o chwili, kiedy krew zastygła mi w żyłach. Przekonałem się, że trzeba naprawdę wierzyć w świat bez Boga, żeby pozostać obojętnym na szczegóły tej historii. Z początku wszyscy, łącznie ze mną, sądzili, że Watykan potwierdził po prostu kolejne cudowne uzdrowienie, jakich było już wiele, by w ten sposób umożliwić beatyfikację Jana Pawła II. Dopiero później dowiedziałem się, że chodzi o szczególną wiadomość, jaką Karol Wojtyła miał wysłać z nieba. Marie Simon Pierre Normand przychodzi na świat w roku 1961 w rodzinie mieszkającej pod Cambrai w północnej Francji, gdzie dorasta wraz z pięciorgiem rodzeństwa. Dziewczyna szybko odkrywa powołanie i niedługo po bierzmowaniu postanawia zostać siostrą zakonną. Wkrótce zetknie się Małymi Siostrami Macierzyństwa Katolickiego i pozostanie pod wielkim wrażeniem tego zgromadzenia. Napisze o nich później: „Zwróciłam na nie uwagę, bo z ich twarzy nigdy nie znikał uśmiech a ja wciąż zastanawiałam się, co napełnia je taką radością”.
- Odsłony: 1437
„Lubię stan zakochania. Marzę o ukochanym mężczyźnie, wyobrażam go sobie. Zdobywam. Ale kiedy już wydaje mi się, że go mam, to nie spełnia moich oczekiwań - więc go opuszczam. Został zdobyty, więc szukam następnego”. Historie miłosne od wieków były głównym tematem w literaturze, muzyce, filmach. Niezliczone romanse opowiadały o rozterkach ludzi uwikłanych pomiędzy potrzebę serca a zasady. Tragedia niespełnionych kochanków, czy poszukiwanie doskonałej miłości, to od wieków ulubiony motyw twórczości artystów wszelkich kultur. To im zawdzięczamy naszą skłonność do rozrzewniania się nad losami bohatera, wiernie kroczącego za głosem swego serca. W oczach osób uzależnionych od związków, owe historie miłosne rzadko bywają rozczulające i tracą zazwyczaj sporo ze swej romantyczności. Dla nich są odzwierciedleniem koszmaru, w który się uwikłali - pogoni za idealną miłością. Pogoń ta okazuje się bezowocnym, syzyfowym wysiłkiem. Angażują się z całych sił w jakiś związek, by po jakimś czasie stwierdzić, że to jednak nie to i zacząć wszystko od nowa. Często wiążą się z osobami raniącymi, uzależnionymi, które ich odrzucają i opuszczają. Choć bardzo pragną zaspokoić głód miłości, ciągle im się to nie udaje. Dlaczego tak się dzieje?
- Odsłony: 1130
Widziałam różne części ziemi. Mój przewodnik wskazał mi Europę i pokazując mi piaszczyste miejsce, wyrzekł te znaczące słowa: «Oto wrogie Prusy». Pokazał mi następnie punkt najbardziej wysunięty na północ mówiąc: «Oto Moskwa niosąca ze sobą wiele zła.» Mieszkańcy odznaczali się niesłychaną pychą. Zobaczyłam, że zbrojono się i pracowano wszędzie. Wszystko było ciemne i zagrażające. Zobaczyłam tam świętego Bazylego i innych. Ujrzałam pałac o lśniących dachach. Na nim stał szatan na czatach. Widziałam, że spośród demonów związanych przez Chrystusa w czasie jego zstąpienia do piekieł, kilku się niedawno rozwiązało i wskrzesiło tę sektę (masonerii). Zobaczyłam, że inne zostaną uwolnione. Ujrzałam straszne skutki działań wielkich propagatorów „światła” wszędzie tam, gdzie dochodzili oni do władzy i przejmowali wpływy albo dla obalenia kultu Bożego oraz wszelkich praktyk i pobożnych ćwiczeń, albo dla uczynienia z nich czegoś równie próżnego jak używane przez nich słowa: światło, miłość, duch. Usiłowali pod nimi ukryć przed sobą i innymi opłakaną pustkę swych przedsięwzięć, w których Bóg był niczym.