- Odsłony: 1466
"...Pan Bóg chce nam na Drodze nawrócenia dopomagać swoją łaską, ale my musimy się nauczyć przyjmowania daru Łaski. (...) Trzeba nam więc wydobyć z szuflady Księgi Pisma Świętego, szczególnie Księgi Nowego Testamentu, aby je czytać, by się nimi modlić, by się z nich uczyć Bożej drogi. Trzeba się też włączyć aktywnie we Wspólnotę uczniów Chrystusa. Zbyt często, niestety, unikamy pogłębionej wspólnoty uczniów Pana, pozostając tylko na pewnym minimum..." „Nawróćcie się do Pana, Boga waszego!” – brzmi w dzisiejszych czytaniach biblijnych. „Zbierzcie lud, zwołajcie świętą społeczność, zgromadźcie starców, zbierzcie dzieci /…/, kapłani, słudzy Pana /…/ niech mówią: ‘Przepuść, Panie, ludowi Twojemu”. Apostoł Paweł dopełnia tego wołania: „W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem”. Odpowiedź ludu, wyśpiewana w dzisiejszym psalmie, jest jednoznaczna: „Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni”. A Chrystus prowadzi dzisiaj nasze myśli na ewangeliczną drogę Bożej nadziei, która jest drogą pokory i troski o nasze życie wewnętrzne; drogą modlitwy, ufnej w Boże miłosierdzie; drogą postu, dla uporządkowania naszego systemu wartości i celów życia doczesnego; nadto drogą cichej jałmużny, dla pomnażania dobra w sercach innych, czyli dla pomnażania przestrzeni serca. Pełni codziennego pośpiechu, swoistej nerwówki życia oraz zwykłego zmęczenia, uświadamiamy sobie dzisiaj na nowo, może trochę ze zdumieniem lub zaskoczeniem, że istnieje przecież Dobry Bóg, nasz Stwórca i Odkupiciel, Ten, Który nas umiłował do końca i miłować nie przestaje. Uświadamiamy sobie, że nasza doczesność, czyli znane nam, obecne ziemskie życie, to tylko krótkotrwała szansa przygotowania siebie do prawdziwego życia, już na wieczność, które dopiero nadejdzie po powtórnym przyjściu.
- Odsłony: 1914
Przeżywamy Wielki Post, czas pokuty, nawrócenia. Żyjemy w kraju, w którym wiarę w Boga deklaruje ok. 90% obywateli. Tymczasem przypatrując się debatom toczonym na forach internetowych można odnieść wrażenie, że coraz popularniejsze stało się atakowanie Kościoła czy negowanie istnienia Boga. Osoby mianujące sie ateistami coraz częściej, gęściej i dobitniej starają się udowodnić swoje „racje”. Piszą o tymtam, gdzie się tylko da. Historia zna jednak wiele przykładów, kiedy osoby zajadle walczące z Kościołem albo przeczące istnieniu siły wyższej i odwołujące się jedynie do racjonalizmu światopoglądowego, nagle zmieniały zdanie. Ichżycie zmieniło się diametralnie. Chcę przedstawić 10 znanych osób, które przez lata prezentowały poglądy zgodne z ateizmem, by w końcu się nawrócić. Świadectwo tych osób zachęca nas do pogłębionej refleksji w tym właśnie czasie, gdy rozważmy wielkie Tajemnice Krzyża i Zbawienia.
- Odsłony: 3340
Trudno sobie wyobrazić życia bez autorytetu i to nie tylko w rodzinie. Mając bowiem na uwadze autorytet przywołujemy nie tylko samą rzeczywistość relacji dziecko – rodzic, ale także inne relacje ludzkie i jego wymiary czy aspekty. Na zagadnienie autorytetu można i należy patrzeć wieloaspektowo. Autorytet to relacja i wymiar duchowy człowieka, to wymiar pozaludzki, wymiar społeczny, kulturowy, to również odniesie do Stwórcy jako Boga Wielkiego Autorytetu. I tak można by przedstawiać wiele innych rodzajów autorytetu biorąc pod uwagę zarówno wymiar ludzki jak i podmiot prawny, społeczny i wszystko co jest z nim związane, i co przez niego się dokonuje. Obraz autorytetu ma więc wiele twarzy, a każdy z nich jest niepowtarzalny. Bogactwo każdego autorytetu jest tak wielkie, że ilekroć podejmujemy na jego temat dyskusję, zauważamy wiele znaczeń i za każdym razem na nowo go odkrywamy. Zapewne tak będzie również podczas Konferencji Naukowej organizowanej przez Katedrę Pedagogiki Katolickiej KUL w dniu 20 lutego 2018 roku (wtorek) w Stalowej Woli, ul. Energetyków 11A na temat "Autorytet w życiu człowieka, społeczeństwa, Kościoła i Narodu". Zgłoszone tematy wystąpień przez liczną grupę prelegentów potwierdzają, że będzie to wielka panorama zagadnień ukazujących czym jest autorytet w dobie XXI wieku. Już dziś zainteresowanych tą tematyką serdecznie zapraszamy do udziału w konferencji.
- Odsłony: 1830
Izrael Zolli urodził się w 1881 r. w Polsce, w miejscowości Brody, na terenach zaboru austriackiego. W czasie II wojny światowej był naczelnym rabinem Rzymu, a wcześniej przez 35 lat pełnił funkcję głównego rabina Triestu. Po swoim chrzcie św. mówił, że nie uważa się za Żyda nawróconego lecz spełnionego, ponieważ Kościół katolicki jest spełnieniem obietnicy, jaką jest judaizm. Wyjaśniał, że Stary Testament jest zaszyfrowanym telegramem, który Bóg przekazał ludziom, a jedynym kodem i szyfrem do pełnego odczytania jego treści jest Jezus Chrystus, który jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym Człowiekiem. Jako naoczny świadek holocaustu podkreślał, że do jego zaistnienia przyczyniło się przekreślenie chrześcijańskich zasad przez ideologię faszystowską. Po zakończeniu wojny pisał: "Jestem przekonany, że po tej wojnie jedynym sposobem oparcia się siłom destrukcji i podjęcia odbudowy Europy, będzie zaakceptowanie katolicyzmu, to znaczy idei Boga i ludzkiego braterstwa w Chrystusie, a nie braterstwa opartego na rasie i nadludziach, ponieważ nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteśmy kimś jednym w Chrystusie Jezusie (Ga 3,28)".
- Odsłony: 1468
Z ks. prof. Gabriele Nannim, egzorcystą diecezji Aquila we Włoszech, demonologiem, wykładowcą Lateranum rozmawia Artur Winiarczyk. Wywiad ten bardzo mocno obrazuje rzeczywistość i stan człowieka dotkniętego opętaniem. Zatem jeśli nie dla dobra własnego to dobra innych by im pomóc warto przeczytać tekst wywiadu - bardzo pouczającego i konkretnego.
Czy może Ksiądz powiedzieć, ilu jest egzorcystów we Włoszech?
Nie ma danych na ten temat, brak takich statystyk. Kiedyś było około stu, teraz egzorcystów we Włoszech jest więcej, w stosunku do lat poprzednich ich liczba wzrosła. Więcej jest potrzeb, więcej świadomości, ponieważ coraz więcej się mówi na ten temat. Popchnęły tę sprawę ruchy charyzmatyczne, publikacje ojca Amortha, ale również innych autorów, mniej znanych, jak np. teologa o. Matteo la Gruy czy ks. Francesco Bamonte. La Grua zmarł parę lat temu, natomiast Bamonte jest szefem Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów (nie wszyscy egzorcyści należą do stowarzyszenia). Organizowane są kongresy: raz narodowe włoskie, raz międzynarodowe. Zostały one zainicjowane u początków działalności o. Amortha, gdy było zaledwie 12 egzorcystów.
- Odsłony: 1906
To właśnie dziś – 14 stycznia 2018 roku punktualnie o godz. 10:00 zadzwonił telefon. Gdy spojrzałem na wyświetlający się numer okazało się, że jest to telefon z Gietrzwałdu i dzwoni znany mi ks. Krzysztof. Po wymianie z nim kilku słów dodał, że jest obok niego kapłan, którego przed laty spotkałem na KUL-u w Lubinie i chce zamienić ze mną kilka słów. Okazało się, że faktycznie w latach 90’ spotkałem ks. Grzegorza Bliźniaka, który przygotowywał pracę doktorską z katechetyki. Przywołane z tamtych czasów zdarzeń, spotkań szybko pozwoliły mi na przypomnienie sobie osoby, która dziś czyni wielkie dzieła dla Kościoła. Jakie to są dzieła? Może więc po kolei. Otóż ks. Grzegorz, wraz ze swoim przyjacielem - ks. Mirosławem Kęską, założył zgromadzenie męskie „Misericordianie”. Zanim jednak to nastąpiło po drodze miało miejsce wiele nadzwyczajnych wydarzeń pisanych ręką samego Boga. Otóż, gdy zrodziła się myśl powołania zgromadzenia, którego głównym celem jest szrzenie kultu Miłosierdzia Bożego, ks. Grzegorz osobiście napisał list do papieża Jana Pawła II, na ręce ówczesnego abp. Stanisława Dziwisza, z zapytaniem, czy Kościół potrzebuje takiej wspólnoty?. Był rok 2005, Papież leżał ciężko chory w poliklinice Gemelli. Odpowiedź nie przychodziła. Ks. Grzegorz wraz z ks. Mirosławem wybrali się zatem do Rzymu. Był luty 2005 roku. Chodzili codziennie do polikliniki Gemelli, by w szpitalnej kaplicy odmawiać Koronkę o godz. 15, modlić się za Papieża i o jakiś znak.
- Odsłony: 1489
Ataki na wiarę chrześcijańską ze strony New Age'u wydają się groźniejsze niż te, które cierpieliśmy od komunizmu. Komuniści byli na swój sposób prostolinijni w swojej walce z wiarą. Mówili wyraźnie, że odrzucają Boga i Chrystusa, nie ukrywali swojej niechęci do Kościoła, jasno odcinali się od moralności kierującej się miłością jako pierwszą zasadą moralną. Dziś większym zagrożeniem dla człowieka – szczególnie wierzącego - jest New Age. Słyszymy dość często, że chrześcijaństwo już wyczerpało swoją formułę, stało się religią jałową, weszło w okres swojej starości i trzeba myśleć o religii nowej, na miarę naszych czasów. Że chrześcijaństwo jest religią jednej tylko cywilizacji, a dziś potrzebna nam religia dla całej ludzkości. Że chrześcijaństwo spowodowało wiele wojen, prześladowań i nietolerancji, wybudowało już dość przepaści między ludźmi, a dziś ludzkość tęskni za religią pojednania i powszechnej życzliwości. Że będzie to jakaś panreligia, streszczająca w sobie wszystko, co naprawdę cenne w różnych religiach, a zarazem wyzwolona z ograniczeń tych religii.
- Odsłony: 6232
Sam termin grecki „acedia" jest bardzo ciekawy. Jako pierwszy używa go starożytny lekarz Hipokrates, który oznacza nim stan wyczerpania organizmu. Potem znajdujemy go w greckim tłumaczeniu Starego Testamentu. Występuje on tam trzykrotnie i oznacza zgryzotę, niezadowolenie i zgnębienie. Acedia jest swoistą perwersją duchową, w której „kocha się", a raczej traktuje jako zwyczajne i normalne, to, do czego powinno się czuć wstręt, nie uświadamiając sobie demoniczności tego stanu. Ewagriusz z Pontu, tak definiuje acedię: „Acedia jest umiłowaniem sposobu życia demonów". Definicja ta jest tyleż prosta i szokująca, co niejasna, ujmuje jednak niezwykle trafnie sedno sprawy. Demon jest źródłem nienawiści i zawiści. Nie może jednak pozyskać człowieka na tych drogach, gdyż człowieka nienawiść i zawiść nie pociągają. Dlatego będąc kłamcą i ojcem kłamstwa, symuluje miłość i troskę o człowieka, i tak prowadzi go do „umiłowania" swego sposobu życia. Stopniami na tej drodze są kolejne grzechy główne od pychy począwszy. Każdy z nich jest kłamliwą obietnicą szczęścia. Człowiek jednak nie widzi ani tych grzechów, ani tym bardziej samej acedii, w której na koniec się znajduje.
- Odsłony: 1404
Nadszedł czas powrotu do Polski i do domu. Po czterodniowym pobycie we Francji ruszyliśmy do Bolesławca, by tu zatrzymać się na mały odpoczynek. Jak się okazało po przyjeżdzie na miejsce, wieczorem ma się rozpocząć koncert kolęd w wykonaniu „Pośpieszalskich”. Wielu zapewne doskonale kojarzy sobie Jana Pośpieszalskiego, który w TVP prowadzi program „Warto rozmawiać” – jest to cykliczny, publicystyczny program telewizyjny. Jan Pośpieszalski jest jednym z dziewięciorga rodzeństwa, którzy wszyscy posiadają nadzwyczaj znakomite uzdolnienia muzyczne. Jan Pośpieszalski oprócz tego, że jest muzykiem, to jest aranżerem i kompozytorem, dziennikarzem i publicystą, autorem programów radiowych i telewizyjnych. Tym razem w Bolesławcu – zresztą kolejny już raz - zaprezentowali 01 stycznia w kościele pw. Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa przy ul. Orzeszkowej 3 wraz z całą rodziną Noworoczny Koncert Kolęd. Pospieszalscy to jedna z najbardziej znanych muzycznych rodzin. Dwa pokolenia muzyków, raz do roku, około Bożego Narodzenia występują wspólnie, tworząc orkiestrę złożoną z kilkunastu osób o tym samym nazwisku. Na program koncertu złożyły się autorskie opracowania znanych polskich kolęd, a także kilka utworów skomponowanych przez Pospieszalskich.
- Odsłony: 1474
Jest późna pora wieczorna 28 grudnia 2017 roku. Jako grupa jesteśmy na miejscu w La Ferte Sous Jouarre, gdzie zatrzymaliśmy się na cztery dni. Pierwszą osobą witającą nas z w progach tego domu z uśmiechem na twarzy to Siostra Aurelia, która przed laty urodziła się w Żurawiczkach, ochrzczona została w Zarzeczu. W wieku 3 lat wyemigrowała do Francji wraz z dwojga rodzeństwem. Tu opiekowała się nią matka chrzestna. Mając 12 lat z powrotem powróciła do Ojczyzny - do Urzejowic k. Przeworska (dziś woj. podkarpackie). Po przyjeździe do Polski została przyjęta do klasy szóstej szkoły podstawowej. W wieku 14 lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Józefitek. Od tego momentu życie Siostry Aurelii wypełniało się służbą i poświęceniem. Z woli swoich przełożonych wędrowała po świecie pracując jako misjonarka, katechetka, wychowawczyni. Jej postawa jakiej doznaliśmy od początku budzi ogromny respekt i szacunek nie tylko z racji na jej wiek, charyzmatyczne poświęcenie, ale także wciąż młodzieńczy zapał, świeżość umysłu, zdrową ocenę każdej sytuacji, otwartość na drugiego człowieka, wielką radość z życia, służebność i gotowość do pomocy innym. Ten iście Boży duch wypełnia osobę Siostry czyniąc z niej pokorną służebnicę pełną optymizmu i duchowej radości z bycia na służbie Bogu i ludziom. Dziś, to jest 31 grudnia 2017 roku w godzinach przedpołudniowych poprosiłem Siostrę o kilka słów, które są świadectwem jej pięknego Chrystusowego powołania i życia, a także bycia osobą wypełniającą w duchu wiary swoją misję na wielu odcinkach życia. To szlachetne świadectwo jest z jednej strony podsumowaniem kończącego się roku, a jednocześnie przykładnym wzorem i zachętą do podejmowania naszych postanowień na Nowy Rok 2018.