- Odsłony: 888
W dniu dzisiejszym - Niedzielą Palmową - rozpoczynamy bezpośrednie przygotowanie do przeżywania Świąt Wielkanocnych – Tajemnicy Zmartwychwstania Pańskiego. Dzisiejsza Uroczystość wprowadza nas w tę wielką Tajemnicę Wiary, która pobudza nas do pogłębionej refleksji nad życiem w wymiarze przeszłym, teraźniejszym i przyszłym. Szczególne znaczenie ma tegoroczne przeżywanie i przygotowanie do tej Tajemnicy. Kiedy spoglądamy w przeszłość – staje przed nami obraz tego, co za nami, czyli fakt przeżytych radości, zmagań, prób, doświadczeń czy zwycięstw. Jedni w atmosferze radości, inni w atmosferze ciężaru krzyża wzrastali, aby stać się narzędziem Pana. Wszystkich nas łączy wiara w Jezusa Chrystusa. Łączy nas jeden Kościół do którego przynależymy, a do którego wprowadziła nas miłość Chrystusa i miłość Matki Jego – Maryi. Drugim wymiarem Tajemnicy Zmartwychwstania jest teraźniejszość. Patrząc na twarz dzisiejszego człowieka łatwo zauważyć niepewność jutra, ból, gorycz, lęk, obawę. Ten stan towarzyszy szczególnie naszym Braciom i Siostrom z Ukrainy. Jesteśmy świadkami przemocy, walki, zabijania, morderstwa. To jest dzisiejsza droga krzyżowa. Chrystus obecny w ludzie Bożym jest biczowany, zabijany, katowany przez oprawców o różnych imionach. Wiek XXI stał się wiekiem pogardy jednego człowieka względem drugiego.
- Odsłony: 1011
Wielu specjalistów różnych profesji po wybuchu wojny na Ukrainie zakładało, że po kilku dniach spontaniczna pomoc wielu ludzi przejdzie szybko w stan dystansowania się od potrzeb Ukrainie w myśl znanej zasady: „mistyk i wystygł”. Czy rzeczywiście tak się stało? Dziś jest 36 dzień od wybuchu wojny, czas mordowania przez Rosję niewinnych ukraińskich dzieci, matek i ojców. Tragedia ta, niezależnie od sympatii, poglądów, wyznania, narodowości, poruszyła serca – tak myślę – każdego. A czy dzisiaj, w 36 dniu tej tragedii nadal nosimy w sercu pamięć o tych pozbawionych kromki chleba, czy mamy nadal współczucie, pamięć, troskę i gotowość do pomocy? Odpowiedź na to pytanie może sobie udzielić każdy z nas. Jedno jest oczywiste, że tragedia nadal trwa, że wielu nadal ginie z rąk oprawców, że wielu traci życie, że wciąż potrzeba serca i rozumu, które by w konkretnym wymiarze pośpieszyły z pomocą. Tak się składa, że w dniu dzisiejszym – to jest 31 marca (czwartek) - na prośbę wolontariuszy z Ukrainy, przekazałem w Tarnopolu (Ukraina) ponad 3 tysięcy drożdżówek, które tego samego dnia zostały specjalnym transportem wiezione na front wojny. To tak niewiele, ale zarazem dobrze wiemy, jak ważny jest każdy dar, który sprawi, że na chwilę będzie można wesprzeć osłabione ciało, utracone siły, ale także i ducha.
Fotogaleria poniżej tekstu
- Odsłony: 898
W kontekście bieżących wydarzeń jakie maja miejsce na Ukrainie, nie trudno jest i nam zrozumieć czym jest wolność. Ilekroć pytając uchodźców czego dziś oczekują, jakiego rodzaju pomocy, za każdym razem słyszałem: pokoju, spokoju, wolności, bezpieczeństwa. Wolność jest tą wartością, która człowieka czyni szczęśliwym. Wielu odbywających karę więzienia, przebywających w miejscach odosobnienia, doskonale rozumie i docenia tę wartość. Trzeba tez pamiętać, że wolność można różnie interpretować. Co więcej, wolność bez zdrowego rozsądku może przerodzić się w niewolę. I nie chodzi tutaj tylko o sprawy duchowe, sprawy naszego wnętrza. Jest rzeczą niezaprzeczalną, że wolność od początku świata stanowiła istotny element dla ludzkości. Okazją do pogłębienia kwestii związanych z wolnością będzie zapewne zaplanowana Międzynarodowa Konferencja Naukowa, której tytuł brzmi: Wolność jednostki a wolność narodu. Konferencja odbędzie się w systemie zdalnym w dniu 05 kwietnia 2022 roku (wtorek) od godz. 8:45. Każda osoba po wysłaniu zgłoszenia udziału w konferencji otrzyma stosowny link do połączenia się w dniu konferencji. Organizatorem konferencji jest Akademia Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu i Fundacja Campus w Stalowej Woli. Zgłoszenia można przesyłać elektronicznie poprzez stronę www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE. Ostateczny termin nadsyłania zgłoszeń mija w dniu 02.04.2022 roku o godz. 24:00.
- Odsłony: 982
W XXI wieku młodzi ludzie są zamknięci w czterech ścianach, swoim wirtualnym świecie. Główną sferą ich zainteresowań są portale społecznościowe i różnego typu aplikacje. Nie umieją korzystać z tych dobrodziejstw techniki. Brak otwarcia na kulturę jest spowodowany również sytuacją rodzinną. W ponad połowie domów jedno z rodziców przebywa za granicą bądź w innej miejscowości w Polsce, przez to nie mają czasu, aby pokazać swoim dzieciom wartościowe miejsca rozwijające ich wiedzę o świecie kultury. Za naszą granicą niszczona jest kultura życia, kultura społeczeństwa, kultura Narodu Ukraińskiego. Wszystkie wydarzenia, którym obecnie jesteśmy świadkami, tworzą nowe oblicza kultury życia. Strach i lęk to często aspekty i elementy nowej kultury. Zapewne zaplanowana na 29 marca 2022 roku (wtorek) godz. 8:45 Międzynarodowa Konferencja Naukowa na temat: „Kultura – nowe oblicza świata”, stanie się okazją do pochylenia się nad wieloma zagadnieniami mającymi bezpośredni związek z kulturą. Organizatorem konferencji jest Akademia Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu i Fundacja Campus w Stalowej Woli. Konferencja odbędzie się w trybie zdalnym. Zgłoszenia należy przesyłać za pośrednictwem strony www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE, gdzie znajduje się elektroniczna „Karta zgłoszenia”. Ostateczny termin zgłoszeń mija 25.03.2022 roku.
- Odsłony: 1505
To jedna z istotnych wartości, która nadaje człowiekowi sens życia, która w chwilach trudnych daje siły i motywację. Już sam strach może zabrać człowieka do niewoli, ale nadzieja może człowieka z niej wyzwolić. Można powiedzieć, że nadzieja ma dwoje pięknych dzieci: oburzenie i odwagę – oburzenie dla danej rzeczywistości, zaś odwagę, aby ja zmienić. Taki obraz i zachowanie towarzyszy dziś wielu na całym świecie. Nie chodzi tylko o Naród Ukraiński. Każdy, kto ma nieco krytycznego spojrzenia, nieco ludzkiej i obiektywnej wyobraźni, może mieć postawę takiego właśnie myślenia, odruchu i zachowania. Dzień 17 marca (czwartek) był kolejną sposobnością, aby doświadczyć takiej właśnie postawy, takiego zachowania i działania wśród tych, którzy bezpośrednio znaleźli się w stanie zagrożenia życia ze strony 
rosyjskiego okupanta. W tym dniu, gdy niebo było błękitne, a słońce dawało wszystkim nadzieję na piękny i spokojny dzień, tam na Ukrainie wielu kończyło życie O godz. 7:30 wyruszam busem z pomocą humanitarną (żywność, leki, środki czystości) ze Stalowej Woli i jadę w kierunku granicy w Korczowej. Tam bardzo sprawnie został odprawiony transport przez służby polskie i ukraińskie. Wstępnie, pomoc miałem dostarczyć do Lwowa, ale po trasie otrzymałem informację, aby dostarczyć ją do Tarnopola (120 km od Lwowa). Co kilka kilometrów standardowa (choć wojenna) kontrola wojskowa i cywilna. Co pewien czas mijam zbudowane barykady, a przy nich głównie młodzi ludzie. Zabrałem ze sobą ponad 200 drożdżówek, którymi częstuję młodych i dzielnych patriotów będących na posterunkach. Z uśmiechem i wielką serdecznością dziękują Polsce za tak wielka pomoc,za wielkie serce, za to, że jesteśmy najlepszym Narodem na świecie, że jesteśmy ich przyjaciółmi. Wielu z nich wypowiadając te słowa, miało łzy w oczach. To nie jedyny obraz jaki spotkał mnie w tym dniu.
- Odsłony: 1076
Cieszy fakt, że szczecińskie seminarium otwarte jest nie tylko dla kandydatów do kapłaństwa, ale także dla ludzi w potrzebie. Taka postawa jest postawą świadectwa wiary, postawą miłości i troski o każdego człowieka, postawą świadectwa wiary i autentycznego wychowania, postawą, która potwierdza naukę Chrystusa, która ukazuje wartość każdego człowieka. Seminarium przyjęło na początek 30 uchodźców z Charkowa, matki z dziećmi. W przypadku rosnących potrzeb seminarium w trybie alarmowym może udostępnić następne miejsca. Akcja jest koordynowana z Caritas archidiecezji oraz Urzędem Wojewódzkim w Szczecinie. „Jak przekroczyliśmy granicę, to wszystko już było piękne, dali nam jeść i pić. Zaprowadzili nas do ciepłych pomieszczeń” - mówi Ania, która do Polski uciekła z Zaporoża. Placówka jest gotowa na udostępnienie kolejnych miejsc, jeśli zajdzie taka potrzeba. Od samego początku, jak tylko sprawa uchodźców się pojawiła, zaczęto przygotowywać odpowiednie przestrzenie do przyjęcia uchodźców. Jednym z pierwszych, który przyjął uchodźców w Szczecinie był Ks. Abp Andrzej Dzięga – Metropolita Szczecińsko-Kamieński, który dał schronienie sześcioosobowej rodzinie. Czynione są dalsze kroki organizacyjne by w alarmowym trybie można było uruchomić w seminarium jeszcze salę konferencyjną, gdzie w warunkach już takich polowych, też można by było przyjąć uchodźców.
- Odsłony: 1365
Trudno jest pozostać obojętnym na los ludzki jaki zgotował „morderca” Narodowi ukraińskiemu. Reakcje każdego z nas, mogą być względem siebie zupełnie odmienne. Kto, jak reaguje na śmierć niewinnych ludzi, dzieci, osób starszych, żołnierzy, jak reaguje na biedę i katastroficzną sytuację tysięcy rodzin, na zniszczenia i biedę, to kwestia indywidualna. Nie mnie oceniać postawę ludzi, i tych, którzy już kolejny dzień wyczerpani pomagają, i tych co szczycą się tym, że przekazali drobny jakiś gest. To nie czas i pora na prowadzenie takiej refleksji. Dziś, to jest 12 marca (sobota) kolejny raz udałem się do punktu pomocy w Przemyślu, tym razem wraz z Pawłem Pogorzelskim i Nazarem Zaliskym z Ukrainy, wioząc 500 sztuk pączków i drożdżówek by przekazać je dzieciom i matkom szukających pokoju i schronienia. To było kolejne kilkugodzinne doświadczenie, poprzez które uświadomiłem sobie, kim jest człowiek wobec drugiego człowieka, i jaka jest jego wartość. Nasunęła mi się jedna zasadnicza prawda, że los jednego człowieka zależy od drugiego. I w tym miejscu nie były najważniejsze pączki, chociaż ich wartość przekazana wraz z uśmiechem, życzliwym słowem, pamięcią w modlitwie może być - i dla wielu zapewne była - iskrą nadziei. Tak, to prawda. Tym ludziom potrzeba nadziei. Nie bez powodu wielu z nich podchodząc, pytało wprost: „proszę księdza, co to będzie, jak długo to trwać będzie, dokąd będziemy tutaj, co z nami będzie?…”. To tylko przykładowe pytania. Wielu podchodziło pytając: gdzie można się wyspowiadać?, gdzie są księża, z którymi mógłbym/mogłabym porozmawiać?”. Jedna z wolontariuszek, która przyjechała z Gdańska na kilka dni by pomagać, z nutą skargi zapytała mnie: czy seminarium duchowne nie mogło by otworzyć dla nas wolontariuszy część obiektu, byśmy mogli się przespać, wykąpać po paru dniach wytężonej pracy?
- Odsłony: 1295
Jesteśmy wszyscy od kilku dni w większym lub mniejszym stopniu zaabsorbowani wydarzeniami wojny na Ukrainie. Tysiące ludzkich polskich serc otworzyło się na potrzeby uchodźców. Wielu bierze urlopy z pracy, wielu rezygnuje z innych obowiązków i udaje się na granice lub punkty pomocowe, by nieść pomoc, a tym samym mieć swoją cząstkę dobra w tym wielkim historycznym wyzwaniu. W dniu 08 marca 2022 roku miałem sposobność przetransportować dwie rodziny uchodźców z punktu pomocowego z Przemyśla – jedną do Łodzi, a drugą z Kijowa (sześcioosobową – matka, ojciec i czwórka dzieci w wieku: 9 miesięcy - Michał, 3 latka - Ola, Wiktoria i Narina – wiek szkolny) do Szczecina, którą pod swój dach przyjął Ks. Abp Andrzej Dzięga – Metropolita Szczecińsko-Kamieński. Dwaj starsi synowie zostali w Kijowie 
jako, że są w wieku poborowym. Ks. Abp otworzył tej konkretnej rodzinie drzwi swego domu, ale przede wszystkim otworzył swoje kochające serce. Jakże to budujące i zachęcające innych pasterzy Kościoła do takiego zachowania. Czy tak będzie? – a no zobaczymy. Wiadomą rzeczą jest, że również bp tarnowski podjął podobny krok. Czekamy na takie gesty także od innych pasterzy, kapłanów, matek "Kościoła" czyli sióstr zakonnych (niech nie boją się otworzyć furty klasztorne), ale także niech zostana otwarte przez- wielokrotnie deklarowanych - polityków, samorządowców. Nie jest sztuką dać z czyjejś kaszy pieniądze, lokale, okazać jakąś pomoc, ale mieć serce otwarte własne bez deklaracji i zasłony środkami innych. Umiej dać z twojego, a nie z dobra innych.
- Odsłony: 1216
Sobota, 5 marca 2022 roku, godz. 12:30. Po odbytych zajęciach dydaktycznych wyjeżdżam do Medyki i Przemyśla. To tam, między innymi, jest potrzeba bycia z tymi, którzy doznali i przeżywają ogromną traumę z zagrożenia życia. W takich chwilach każde słowo, każdy gest, każda pomoc, choćby niewielka, może spowodować coś, co trudno sobie wyobrazić. Kiedy znalazłem się na trasie A4 od Rzeszowa w kierunku Przemyśla, sznur samochodów z rejestracjami całej Europy, ciągnął się nieustannie,. Zapewne każdy podążał z jakąś misją do spełnienia. Gdy wjechałem na drogę prowadzącą już wprost na przejście graniczne w Medyce, musiałem odczekać kilka chwil w kolejce, zanim znalazłem się tuż przy granicy. Ze strony wszystkich służb doznawałem wielkiej uprzejmości, kultury, pomocy. Wielu stwierdzało, 
„no widzimy wreszcie jakiegoś księdza”. Pytano mnie od razu, skąd ksiądz jest? Odpowiadałem, że ze Stalowej Woli, - ach myśleliśmy, że z Przemyśla. Po zaparkowaniu samochodu przez ponad dwie godziny starałem się rozpoznać tutaj sytuację. Wielu widząc kapłana podejmowało rozmowę, wielu wyciągało rękę do powitania, co chwilę ktoś z boku lub wprost witając się powtarzał: Szczęść Boże, Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Pozdrowienia brzmiały w różnych językach. Wśród wielu tablic informujących o autobusach, osób gotowych zabrać uchodźców w różne kierunki Polski i Europy, napotkałem na punkty świadków Jehowy. Podszedłem do nich pytając, czy na kogoś czekają? – Odpowiedzieli „czekamy na swoich braci i siostry, i zabieramy ich do naszych wspólnot”. No dobrze pomyślałem sobie, ale gdzie są nasi kapłani? Nie widziałem tu ani jednego. Czyżby nie dotarły słowa Ojca Franciszka, że jest czas by zejść z kanapy?
- Odsłony: 958
Doskonale znane od lat powiedzenie, które przy różnych okazjach jest powtarzane zarówno przez Polaków jak i Węgrów. Tym razem grupa Studentów Akademii Wojsk Lądowych we Wrocławiu wraz z ks. J. Zimnym udała się w czasie przerwy semestralnej na podbój Budapesztu i okolic. Wprawdzie pora roku na wypady nie jest może najlepsza ze względu na aurę pogodową, ale chyba nie w tym rzecz. Ważną kwestią jest by poznawać nowe środowiska, nowych ludzi, wspólnie planować i działać. Taki cel towarzyszy od początku tej wyprawie. Trasa wiodła przez Czechy, Słowację i doprowadziła do Vac – miejsca zakwaterowania. Jak się okazało przywieźliśmyWęgrom piękną pogodę i tę w sercu i tę na zewnątrz. Po zakwaterowaniu był czas na podsumowanie dnia w duchu kolacyjnym z udziałem witających nas z Apor Vilmos 
Katolikus Főiskola. Pora wieczorna posłużyła na doprecyzowanie dalszego programu pobytowego na Węgrzech. Ponieważ kolejny dzień miał wypełniać różne wizyty i spotkania, koniecznym było złożenie potwierdzeń wraz z naniesieniem drobnych korekt programowych. A kolejny dzień, czyli piątek, od rana raczył nas wiosenną ciepłą pogodą. Studenckie śniadanie i węgierska kawa ożywiły nieco poranny nastrój ku radości. To spotkanie jest nawiązaniem, a właściwie kontynuacją spotkań, które rozpoczęły się przed kilkunastoma laty. Tym razem nowa grupa włączyła się w nawiązanie kontaktu z Węgrami z różnych środowisk. 