Czy tylko zwykły patriotyzm pozwala nam na poznawanie tego, co jest związane wprost z Ojczyzną? Mogą być różne odpowiedzi i różne opinie. A Juliusz Słowacki pisząc słowa: „Do kraju tego, gdzie kruszynę chleba podnoszą z ziemi przez uszanowanie dla darów Nieba.... Tęskno mi, Panie...” wyraził swoistą tęsknotę za Ojczyzną. Podmiot liryczny tęskni za odległą ojczyzną. Na szlaku drogi wiodącej ze Stalowej Woli po Szczecin w dniu 21 sierpnia br. znaleźli się Przyjaciele – Studenci z Ukrainy, którzy zapragnęli bliżej poznać naszą Ojczyznę, a poniekąd i swoją Ojczyznę, bo wielu z nich swymi korzeniami rodzinnymi sięga do różnych zakątków polskiej ziemi. Przemierzając od godzin porannych ten ponad siedemset kilometrowy odcinek sprawił, że młodzi adepci nie kryli wzruszeń z powodu krajobrazów i ich wypełnionych treści, których mieli okazję doświadczyć. Z początku towarzyszyła nam piękna słoneczna pogoda, która dodawała blasku piękna ziemi praojców. Był czas na chwile zadumy podczas postojów i danie wyrazu podziwu do różnych rozwiązań w zakresie infrastruktury. Dopiero przed Poznaniem powitało nas płaczące niebo, które co pewien czas raczyło nas blaskiem wydobywającego się słońca zza pełzających się chmur.

Ciekawość, zauroczenie, głód bliższego poznania „Tego bliskiego kraju” nie pozwalał na wyłączenie zmysłów poznania i percepcji działań. I chociaż mijały kolejne godziny, zdawać by się mogło – powalające ze zmęczenia – wciąż towarzyszyła wielka radość, uśmiech i szczęście z racji na pobyt właśnie tu i teraz. Dodatkowo czas wypełniony został konwersacją na wiele jakże ważnych i przyszłościowych tematów. Pojawiała się wręcz myśl, by każdego roku z kolejną grupą „zakochanych” w polskiej ziemi studentów zapraszać nie tylko na odwiedziny poznawczo-turystyczne, lecz na wymianę w ramach praktyk studenckich w okresie wakacyjnym. Oczywiście nie była to jedyna nowa idea jaka się zrodziła w czasie drogi. Ufam, że przyjdzie czas na skonsolidowanie myśli, działań w najbliższym czasie, do powołania Europejskiego Parlamentu Młodzieży. Wstępnie spotkanie robocze zostało zaplanowane na początek października br. w Tarnopolu z udziałem młodzieży z Ukrainy, Polski, Słowacji, Czech, Węgier, Rumunii, Bułgarii. Ten poniekąd nowatorski pomysł spotkał się z wielkim poparciem ze strony wspomnianych środowisk oraz różnych gremiów społecznych.

Gdy dochodziła godzina 20:00 wjeżdżaliśmy na obrzeża Szczecina. Ten rozległy w terenie Gród mający wiele charakterystycznych wzniesień, krajobrazów, jeszcze bardziej wzbudził u naszych Gości zaciekawienie tym zakątkiem ziemi polskiej. Kiedy przekroczyliśmy progi Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, powitała nas Brać Klerycka nie tylko słowem, uśmiechem, ale również syto zastawionym stołem. Być po raz pierwszy w murach takiej instytucji młodym adeptom wychowanym jednak w nieco innej rzeczywistości – nie lada wyczyn zrozumieć ad hoc wiele zaskakujących form życia, zachowania mieszkańców – członków tej Wspólnoty. A, że młodzi mają wspólny mianownik w postaci „młodości” szybko nauka wchodzi do głowy i serca. Gdy ciało zostało nakarmione nadszedł czas na zakwaterowanie i poznanie programu dnia następnego. A dzień kolejny, czyli 22 sierpnia, rozpoczniemy od wspólnej Mszy świętej z Przełożonymi i Alumnami AWSD o godz. 7:45. Zakończeniem dzisiejszego dnia – jego zwieńczeniem i zarazem swoistym podsumowaniem – był wspólny pobyt w mieście. I tym razem padało wiele pytań, próśb o wyjaśnienie wielu istotnych kwestii, zarówno tych z codziennego życia, jak i tych spotykających nas z zaskoczenia.

Aby dokonać w miarę obiektywnego i sprawiedliwego podsumowania poniedziałkowego dnia, chciałbym w tym miejscu bardzo serdecznie podziękować Studentom z Ukrainy jako Gościom za ich piękne świadectwo dawane swoją obecnością. Dziękuję również Przełożonym Seminarium i Alumnom za otwartość drzwi i serca na naszą obecność. Szczególne słowa wdzięczności kierujemy pod adresem J. E. Ks. Abpa A. Dzięgi – jako Gospodarza diecezji szczecińsko-kamieńskiej za zaproszenie tychże na ziemię Pomorza Zachodniego. Gdy serce czuje serce, wtedy i serca podążają kilometry, by tego serca doświadczyć. A tu bije serce prawdziwego człowieka, serce prawdziwej przyjaźni, serce przepełnione wiarą, nadzieją, miłością.

Amicus