Zapewne wszyscy dobrze pamiętamy luty 2022 roku. W Polsce, a szczególnie na granicy wschodniej tuż po napaści Rosji na Ukrainę, powstał wielki ruch, zryw pomocowy uciekającym Ukraińcom. Po kilku godzinach, od momentu tego wydarzenia wraz z grupą młodych Polaków pojechałem z pomocą żywnościową na granicę w okolice Medyki. Jak dobrze pamiętam w błyskawicznym tempie zorganizowałem w kilku piekarniach w okolice Stalowej Woli, setki drożdżówek by je przekazać uciekającym matkom, dzieciom. Ten wielki zryw dobroci, współczucia, zryw pomocowy jaki wtedy zobaczyłem, zapewne już nigdy więcej nie zobaczę. W kolejnych dniach, niemal codziennie, na miarę możliwości organizowałem kolejną pomoc. Zdarzyło się też, że jedna z rodzin z Ukrainy prosiła o przewóz ich do Szczecina. Dysponując wówczas nieco większym samochodem zabrałem czwórkę dzieci wraz z ich rodzicami i przewiozłem do Szczecina. Rodzinę tę przyjął pod opiekę Ksiądz Arcybiskup Andrzej Dzięga, ówczesny ordynariusz diecezji szczecińsko-kamieńskiej, zapewniając jej zakwaterowanie, wyżywienie i opiekę medyczną, a w nieco późniejszym czasie zatrudnienie dla ojca rodziny. Gdy następowała dalsza eskalacja wojny, zorganizowałem na własną rękę kolejnych sześć transportów pomocy, którą zawiozłem do Buczy, Tarnopola, Lwowa i na front wojny. Była to pomoc w postaci żywności, leków, odzieży i używanego samochodu terenowego, kupionego w celu dostarczenia go na sam front wojny. Ilekroć wybierałem się z pomocą, wielu wprost twierdziło, że jestem daleko nieroztropny jadąc na pole walki. Być może, będąc kiedyś żołnierzem odbywającym zasadniczą służbę wojskową, nabyłem odwagi, która w tym czasie była potrzebna. Zawsze powtarzałem, że Boża Opatrzność czuwa, zwłaszcza, że realizowałem to, do czego On nas zawsze zachęca.

Z tamtych wyjazdów pozostały mi w pamięci obrazy, które nigdy nie zostaną mi wymazane. Jadąc wielokrotnie leśnymi czy polnymi drogami, często nocą, mijałem drogi zaminowane, wśród których leżały trupy zabitych cywili i żołnierzy. Bywało, że musiałem się zatrzymać w Kijowie i schronić się w resztkach zbombardowanego budynku, bo bombardowania nie pozwoliły na dalszą jazdę. Dopiero, gdy nawałnica rakiet nieco się zmniejszyła, jechałem dalej do tych, których jedynie jako nieliczni – głównie kobiety starsze – pozostały na gruzowiskach. Wielokrotnie trzeba było zawracać z jakiegoś odcinka drogi, bo okazało się, że most zbombardowany, a i droga na tyle była uszkodzona, że koniecznym było szukanie innej drogi. Fakt, iż towarzyszyła mi Opatrzność Boża, to dowód na to, że taka pomoc w warunkach niebezpiecznych miała swój sens, a wyjazd kończył bezpiecznie. Jeśli działanie człowieka jest czynione w duchu otwartości na drugiego człowieka, to działanie takie jest pod szczególną opieką Opatrzności Bożej. Jedno ze zdarzeń jakie miało miejsce na trasie Tarnopol – Lwów, gdy tuż przy drodze wybuchła rakieta w kilka dosłownie sekund, gdy nią przejeżdżałem, to nie przypadek. Dowodów na Bożą interwencję i opiekę było bardzo wiele. Nie sposób zrozumieć ich czysto po ludzku. Wszystkie wpisane były w logikę chrześcijańskiego działania.

Może ktoś zapytać, dlaczego po czterech lat od tamtych wydarzeń pojawia się taka refleksja. Otóż od kilku dni na falach eteru słyszymy, jakoby moi Rodacy – Polacy czynili wiele krzywdy naszym Braciom z Ukrainy. Jestem osobą, która dość często bywa w różnych miejscach i środowiskach. Jak do tej pory nie spotkałem się ze zdarzeniem, aby Polak krzywdził kogoś z Ukrainy. Owszem spotykałem już wiele razy, gdy Ukraińcy wobec siebie podejmowali działania krzywdzące w różnej formie. Owszem spotykałem takie wydarzenia, gdy osoby podchodzenia z Ukrainy wyrażały się pogardliwie wobec Polaków. Wielokrotnie pretensjonalność tych osób, które znalazły miejsce dla swojego życia na polskiej ziemi, wobec naszego Narodu czynią gesty i znaki, które stanowią dowód na amnezję o tamtych dniach, chwilach pomocy. No cóż, jak mówi znane powiedzenie, „wdzięczność ludzka jest krótka”. Warto by postawić zasadnicze, retoryczne pytanie, czy dzisiaj Polacy będący w podobnej sytuacji, spotkali by się z taką postawą osób z Ukrainy, jaką Polacy okazali w roku 2022 wobec osób z Ukrainy? Nie będę przesądzał i dokonywał oceny postaw bowiem, dane mi było poznać na przestrzeni ponad 30 lat bardzo wiele osób w Ukrainie, co do których mam pewność, że taką pomoc by okazali. Wielu z nich do dziś jest osobami, o których mogę wypowiedzieć tylko peany. Niemniej, wiem też, że wielu działało w duchu wyrachowania i oczekiwania na korzyści. Nie do mnie należy ocena ich postaw. Natomiast szczucie przez niektórych Polaków (o ile można mówić jako Polakach) na swoich Rodaków, jest niczym zbrodnia. Takie działania podejmują tylko ci, którzy nie mają ducha polskiego, nie mają ducha patriotyzmu, a stali się konfidentami różnych nacji, grup interesu, bądź sprzedawczykami swojej rzekomo polskiej tożsamości.

Kolejny transport z pomocą

Droga na Buczę

Grupa studentów przyjmujący pomoc

Amicus