Wielu z nas marzy o posiadaniu prawdziwego, wiernego, zaufanego, a przy tym mądrego przyjaciela. Nie bez powodu więc powtarzamy, że wierny przyjaciel potężną obroną, kto go znalazł, skarb znalazł. Za wiernego przyjaciela nie ma odpłaty ani równej wagi za wielką jego wartość. Wierny przyjaciel jest lekarstwem życia. Tak więc prawdziwa przyjaźń jest niezwykle cenna, ponieważ zapewnia wsparcie, szczerość i radość, a prawdziwy przyjaciel pomaga w trudnych chwilach, motywuje do rozwoju i jest gotów na poświęcenia, czyniąc życie pełniejszym i lepszym. Droga i warunki na niej prowadzącego do znalezienia przyjaciela, nie są łatwe. W obecnych czasach trudno znaleźć człowieka, osobę, która by posiadała walory, cechy, uprawniające do bycia przyjacielem. Jednym z kryterium stania się dla kogoś, kto poważnie, na serio myśli o przyjaźni, jest zaufanie. Słusznym jest teza, że zaufanie jest jak lustro, można je naprawić, jeśli pęknie, ale rysa będzie wciąż widoczna. Zaufanie buduje się latami, ale niszczy sekundami. Zaufanie narażone jest na utratę w każdej relacji ludzkiej: małżeństwie, narzeczeństwie, przyjaźni, koleżeństwie, znajomości, pokrewieństwie itp. Iluż to małżonków cierpi niekiedy czasem życie, gdy jedna z osób utraciła zaufanie w oczach drugiej osoby. Zadany cios zdradą, kłamstwem, nieposłuszeństwem, czy innymi słabościami, wielokrotnie doprowadza do całkowitej utraty zaufania. Na początku, a bywa i dłużej, miłość dla drugiego, to największy dar, ale zaufanie to największa nagroda.

Smutne to słowa, gdy słyszymy, że kto zdradził cię raz, zdradzi cię tysiąc razy. Czyżby to aż był tak wielki cios, powodujący ranę na całe życie? Trudno nie zgodzić się z tą tezą. Pewien mędrzec zapytał swoich uczniów: jak rozpoznać, kiedy zaufanie jest pełne? Uczniowie wymieniali różne odpowiedzi: kiedy się nie kontrolujemy, kiedy nie kłócimy. Mędrzec zaprzeczył i powiedział: Zaufanie jest pełne wtedy, kiedy nie potrzebujesz trzymać parasola, wiedząc, że twój przyjaciel obiecał przynieść dach. Warto pamiętać, że przyjaźń zasadza się na dwóch rzeczach: szacunku i zaufaniu. Oba czynniki są niezbędne. I muszą działać w obie strony. Można do kogoś żywić głęboki szacunek, ale bez zaufania przyjaźń się rozpada. Bez zaufania rozpadają się wszelkie ludzkie relacje. Bez zaufania funkcjonujemy tak, jakby płynąć okrętem bez silnika. Wiemy, że słowa obcych ludzi ranią wystarczająco mocno, ale słowa tych, którym ufamy, są najgorsze.

Pierwszym stopniem wejścia na drogę zaufania, jest zbudowanie zaufania wobec siebie samego. Kto sobie nie ufa, kłamie zawsze. Jeśli z tym mamy problem, to problem będziemy mieć z zaufaniem z każdym innym. Wielokrotnie w ciągu swojego życia słyszałem słowa, że jeśli chcesz komuś zaufać, to najpierw sprawdź go, czy on ufa Bogu. Bo kiedy człowiek zaufa Bogu, nawet jeśli dostaje od Niego sowite cięgi, to w tym zaufaniu wie, że nikt nie może mu nic zrobić. Jedynie na bazie tego zaufania, możemy obdarowywać innych zaufaniem i przyjmować go od innych. Jest to pewien klucz zabezpieczenia. Jest to zatem drugi prób wejścia na drogę budowy zaufania. Budowanie domu na piasku nie daje żadnej gwarancji. Jeśli zaufamy sobie, zaufamy Bogu, daje nam to pewną rękojmię, że możemy ufać drugiemu człowiekowi. Najpierw jednak, to my mamy obdarzyć kogoś zaufaniem. Czy każdemu można ufać? Zdecydowanie nie!!! Nie można szafować wobec każdego tak pięknym darem, jakim jest zaufanie. Na tym świecie nie ma nic równie trudnego do zdobycia i równie łatwego do stracenia jak zaufanie.

Czy zatem nikomu, lub tylko niektórym należy ufać? Otóż czasem lepiej jest zaufać i zostać zdradzonym niż nie dowierzać nikomu i niczemu. Każda skrajność nie popłaca. Bo przecież, żeby kogoś trzymać za rękę, trzeba najpierw swoją dłoń otworzyć. Tylko ten kto ma odwagę mówić to, co myśli, zasługuje na pełne zaufanie. Być może człowiek taki wyrazi się czasem niezręcznie, a nawet niegrzecznie, ale nie będzie mnie oszukiwał. Ktoś kiedyś powiedział, nie można zmusić samego siebie do obdarzenia drugiego człowieka zaufaniem. Jest też rzeczą oczywistą, że nie powierzamy nikomu wielkich spraw, jeżeli nie jesteśmy pewni, że możemy mu zaufać w tych najmniejszych. I nieważne, na jaki szczyt się w swoim życiu wspinasz, zawsze zabieraj kogoś ze sobą, do kogo masz pełne zaufanie. A kiedy przy kimś płaczesz, kiedy pokazujesz mu to, co boli cię najbardziej, to znaczy, że naprawdę mu ufasz. Płakać można tylko przy kimś, komu się ufa. Zaufanie nie zależy od pewności, że nikt nigdy mnie nie skrzywdzi. Może znowu to zrobi. A może to ja zranię kogoś, kogo kocham. Nie możemy sobie obiecać, że nie. Ale kiedy mu ufam, to znaczy wierzę, że poradzę sobie z każdą taką sytuacją, że ona mnie nie złamie, ale da na przyszłość większą siłę.

Przykro to powiedzieć, ale dzisiaj wielu bardziej ufa zwierzętom jak ludziom. Jednak czy w tej relacji możemy mówić o miłości? Żadną miarą. Zwierzę jest istotą, którą należy szanować, ale nigdy nie przelewać uczucia takiego, jakiego czyni się wobec człowieka. Dlaczego zwierzęta stają się rzekomymi przyjaciółmi człowieka? A no dlatego, że nigdy nie krytykują cię, nie zadają trudnych pytań, nie udowadniają ci kłamstw, niezbyt wiele od ciebie wymagają poświęceń. Jednak gdyby mogły niekiedy przemówić i powiedzieć nam, co o nas myślą, wielu z nas utraciło by do nich nie tylko zaufanie, ale wszelką więź pozytywną. W dodatku, gdyby ujawniły to wszystko czego były świadkami, być może wielu uświadomiło by sobie, że ich dom to istna sodoma i gomora.

Amicus