Kto swe pola w czas zasiewa, ten i dobre żniwa miewa. To jest właśnie ten czas, pora żniw. W czasie, gdy wielu z nas wyjeżdża na wakacje, spędza urlopy przemieszczając się nie tylko po ziemi polskiej, łatwo możemy zauważyć krzątających się na polu rolników przy zbiorze plonów. Chyba nikt z nas wtedy nie powie, że rolnik śpi, a zboże samo się zbiera. Co prawda żniwa w wydaniu obecnym wyglądają zupełnie inaczej w porównaniu z tymi, które za moich czasów były prowadzone. Niemniej, chyba każdy, kto ma nieco wyobraźni przyjmie tezę, że praca rolnika jest pracą ciężką, wyczerpującą, wymagającą swoistego rodzaju powołania. Przemierzając w tych dniach kraj ojczysty, postrzegając żniwiarzy, warto przy tym wzbudzić sobie refleksję nie tylko dotyczącą chleba powszedniego, ale jeszcze czegoś więcej. Będąc dzieckiem byłem świadkiem, jak moi rodzice ilekroć wyruszali do pracy w pole, czynili znak krzyża świętego błogosławią wóz, konia i wszystkich udających się do pracy. Przed koniem ojciec batem czynił także znak krzyża świętego. Czy dzisiejszy rolnik zaabsorbowany ciągłymi zaleceniami, niejednokrotnie fałszywymi, pamięta jeszcze o znaku krzyża nad swoim polem, o błogosławieństwie tej roli, która sycona sztucznymi nawozami, stanowi oczekiwanie dobrego zbioru? Ważny jest udział człowieka w tym co wytwarza, nad czym i gdzie pracuje, ale bez błogosławieństwa Bożego trudno jest przesądzać o owocach tej pracy.

Zatem niech mi wolno dziś będzie – Drogi Rolniku – przypomnieć ci, że ilekroć udajesz się na swoją rolę, swoją żywicielkę - matkę ziemię, nie zapomnij jej błogosławić. Każdy skrawek ziemi na którym pracujesz, czyń znak krzyża świętego. Wiedz, iż masz wielki tytuł do tego błogosławieństwa. Jakże pięknym i powszechnym niegdyś zwyczajem był obrzęd błogosławieństwa pól. Dzisiaj – Drogi Rolniku – bądź kapłanem dla swej roli. Czyń z niej swoje ukochane dziecko, które odwdzięcza się nie tylko dla ciebie, ale dla nas wszystkich korzystających z chleba powszedniego. Praca rolnika potrzebuje błogosławieństwa, potrzebuje go ziemia dana człowiekowi. „Czyńcie sobie ziemię poddaną” także w wymiarze duchowym, a nie tylko w wymiarze „wyciskania” z niej owoców.

A Ty - Drogi pielgrzymie, wędrowcze, wczasowiczu, urlopowiczu! - przemierzając w tym czasie polskie urocze zakątki, jeśli jeszcze masz w sobie odrobinę wiary w Boga, błogosław tę naszą ziemię. Błogosław trud i pracę rolnika, bowiem korzystasz z niej każdego dnia. Miej odwagę wyciągnąć rękę i pobłogosławić ziemię matkę naszą, i to wszystko co na niej wyrosło. Nie krępuj się tego aktu, gdyż każde błogosławieństwo uczynione przez ciebie dla tej ziemi, na której sam zżyjesz, powróci do ciebie. Swoim błogosławieństwem obejmij każdego rolnika, który zamiast wraz z tobą udać się na wakacje, urlop, wycieczkę – ciężko pracuje. I jeśli na drodze spotkasz spowolniony ruch, bo rolnik zmierza na pole lub powraca z pola, bądź człowiekiem pełnym zrozumienia. Być może to spowolnienie zrodzi w tobie piękną refleksję dotyczącą potrzeby twojej wdzięczności wobec Boga i rolnika. A kto wie, może spowolnienie to stanie się przyczyną twojego dalszego życia lub zdrowia, bowiem pospiech nie był, nie jest i zapewne nigdy nie będzie dobrym doradcą. Ci, którzy się śpieszą zazwyczaj nie zdążają.

Pewno wszyscy się zgodzimy, że ziemia, karmicielka, trwać będzie wiecznie, i żywić będzie tych, co zapłodnią ją siejbą ziarna. Czas i przestrzeń należą do niej, rodzi zboże mimo wszystko i rodzić będzie w dwójnasób, kiedy ludzie jej w tym dopomogą. Z ziemią bywa podobnie, kiedyś przejdzie w czyjeś inne ręce. Jedno tylko rodzi się pytanie: czy można skrzywdzić ziemię? Nie czyń nigdy krzywdy ziemi, twojej, mojej i naszej matce. Będzie ona zawsze czyjąś własnością, zawsze będzie należała do kogoś, kto ją będzie uprawiał, żeby nie umrzeć z głodu. Jeżeli nawet przez lata całe porasta jej część chwastem, odpocznie dzięki temu i odzyska młodość i płodność. Ziemia - pilna to pracownica, wiernie oddana swojemu trudowi, dba o nas jak o swe dzieci.

Amicus