Początek grudnia przypomina nam o wielu wydarzeniach jakie nas czekają w najbliższym czasie. Przede wszystkim jest to czas przygotowania na przyjście Pana – czas Adwentu. Ale z początkiem grudnia świętują górnicy przeżywając wspomnienie św. Barbary – tradycyjnie zwanej Barbórką. Chylimy czoło przed tymi, którzy w niebezpieczeństwie własnego życia podejmują trud pracy w kopalniach. Idąc nieco dalej poruszeni zwykle jesteśmy każdego roku wspomnieniem św. Mikołaja. I mimo, iż najbardziej dnia tego pragną najmłodsi, to jednak w pewnym stopniu każdy z nas, mimo wieku dojrzałego, pozostawił w sobie z dzieciństwa trochę dziecięcego oczekiwania na dar serca, choćby drobny upominek od św. Mikołaja. I chyba w tym nic złego, że takie pragnienia, oczekiwania wciąż w nas są żywe. Miło jest otrzymać choćby maleńki dar, by mieć przekonanie, że ktoś wciąż o nas pamięta. A wiemy, że pamięć bywa różna, zwłaszcza, gdy chodzi o dobre rzeczy uczynione innym. Z reguły taka pamięć szybko umiera, ginie, odchodzi w przeszłość do której nie zawsze chcemy powracać. Generalnie nie w tym jest sens tego rozważania. Sens i cel jest nieco inny, bardziej ukierunkowany w drugą stronę.

Może więc warto powrócić do prostego zwyczaju naszych ojców, rodziców i wcielić się we wspomnienie św. Mikołaja (6 grudnia) w jego postać, nie tyle w sensie zewnętrznego wyglądu, co okazania w duchu jego idei pamięci serca komuś, o kim zapomnieliśmy, kto może w tym dniu nie doświadczy od nikogo nawet najmniejszego daru serca i pamięci. Czyż nie warto pomyśleć o takim małym a zarazem wielkim geście pamięci? Może powiesz, że to bardziej zwyczaj dla dzieci. A przecież i tym wciąż jesteś dzieckiem Boga, który ma te same prawa co każde dziecko, ma prawo do miłości – jej dawania i jej okazywania. Jakże pięknie by było, gdyby ten szlachetny postępek komuś okazać, zaświadczyć. Być może ten Twój gest stanie się motywacją do niewiędnącej radości życia właśnie tej osoby, której okażemy gest św. Mikołaja.

Już niewiele pozostało czasu do świętowania wspomnienia św. Mikołaja. Czy stać się na taki ciepły, dziecięcy a zarazem prosty gest pamięci i życzliwości? Warto zapalić serce ogniem pamięci osoby bliskiej, warto okazać czar ludzkiego a zarazem pozytywnego działania. Może to będzie jeden z przystanków Twojej adwentowej drogi, na której spotkasz prawdziwego Jezusa. Zapomnij w tym momencie ile masz lat, by wiek nie wykluczał Cię z kuzynostwa jakie Cię łączy ze świętym Mikołajem. Stań się dzieckiem Boga, które czuje prawdziwą miłość, radość z czynienia dobra. A dobro to stanie się zadatkiem przyszłej chwały. Zatem czas na drogę, by nie spóźnić się z sercem przepełnionym miłością. Pamiętaj !!! Cieszą się wszyscy, którzy dostają, a jeszcze bardziej Ci, którzy dają. Mikołaj Święty zawsze pamięta o niespodziankach i o prezentach. Ale najbardziej, ale najwięcej, ja czuję miłość i dobre serce. Ty też możesz zostać Świętym Mikołajem !!!

Amicus