Na drodze naszego życia spotykamy różne osoby. Jedni obdarowują nas uśmiechem, inni zwyczajną dobrocią, inni śpieszą wieloraką pomocą. Ci tworzą grupę otwartego pełnego dobroci serca. Oczywiście – jak to bywa w życiu – spotykamy także ludzi o nieco odmiennych postawach. Kilka słów chcę poświęcić osobie, która posiada nadzwyczajny charyzmat dobroci serca. Jest to osoba, która dzieli się sercem, i tym wszystkim, czym ją Bóg obdarzył. Jak bardzo trzeba być mądrym, by zawsze być dobrym! Bo ten, kto przywiązuje się do dobrego drzewa, zyskuje dobry cień. Jej dobroć jest motorem życia. A wiemy, że dobro rodzi się wtedy, gdy zapomina się o sobie. Tą osobą jest Aleksandra Noyszewska – skromna, utalentowana, radosna, pokorna, przedobra, uczciwa z otwartymi oczami serca i duszy.
Proszę pozwolić, że słów kilka o naszej bohaterce. Urodziła się w Warszawie, tu uczyła się, kształciła zawodowo i pracowała. Decyzją medyczną lekarzy musiała 10 lat temu wybrać inne miejsce życia. Zupełnym przypadkiem (choć te są w gramatyce) zamieszkała w Mławie w regionie tzw. Zawkrza, czyli na Północnym Mazowszu. To wyjątkowo piękna okolica krajobrazowo i ze wspaniałymi tradycjami kultury regionalnej. Tak więc Mazowsze stało się jej małą Ojczyzną, która swoimi korzeniami mocno wrasta w Ojczyznę - Mój Kraj - Polskę.
Od lat nauki w szkole podstawowej, po obecny czas zasłużonej emerytury, postawa pro publico bono (społecznikowska - duch Solarzów), była zawsze jej bliska i ważna. Uzyskała te wartości – wszczepiła je w życie - dzięki wychowaniu w domu rodzinnym oraz mądrym, dobrym, otwartym nauczycielom i pedagogom, których spotkała na swojej drodze kształcenia i wychowania. Co prawda wielu jest nauczycieli, lecz tylko nieliczni są wielkoduszni. Takich miała szczęście nasza bohaterka.
Jej główny zawód a zarazem życiowe powołanie to pedagog szkolny. Jednocześnie pasjonował ją problematyka nauk o rodzinie, socjalizacja, etyka - co miało znaczący wpływ na życie zawodowe i wolontariat. Tak więc jej kluczowe zainteresowania to człowiek i jego środowisko, historia, literatura, ojczysty folklor. Starała się i wciąż to czyni, być przykładem wzbudzania postaw humanitarnych, obywatelskich, narodowych, co zresztą jasno wynika z dziedziczenia tradycji rodzinnych (zesłania, katorga, męczeństwo Auschwitz) i autorytetów naszej Ojczyzny, wyrażanych w takich pojęciach jak: Bóg-Honor-Ojczyzna. Starała się zawsze przekazywać owe wartości młodemu pokoleniu. Czyniła to nie tylko w pracy zawodowej, ale także przy różnych okazjach pracy społecznej, zaangażowaniu na rzecz dobra wspólnego. Ta potrzeba działania w ramach wolontariatu na rzecz drugiego – często opuszczonego, słabego człowieka - związana zawsze była i jest z obszarami oświaty, wychowania i kultury, ekologii, pomocy humanitarnej. Tak czyni i dziś będąc w Mławie, Jej aktywność serca wciąż trwa. Widoczna jest w jej życiu zasada: dobrzy ludzie nigdy o siebie nie dbają. To osoby, które żyją tak, jakby naprawdę nie byli z tego świata.
Przybywając do Mławy poznała wielu otwartych i dobrych ludzi, którzy rozumieją i czują idee społecznikowskie. Zaraz podjęła pracę wolontariuszki, wspólnie ze swoją kochaną Matką, w Hospicjum przy szpitalu miejskim. I tę pracę pełnią od sześciu lat po dzień dzisiejszy. Ponadto jako prezeska Akcji Katolickiej w parafii na terenie której zamieszkuje, podjęła z grupą seniorów prace porządkowo - remontowe w piwnicy pod ołtarzem kościoła, w sali przeznaczonej na imprezy kulturalno-oświatowe i wychowawcze. Dzieło już zostało zakończone.
A ponieważ jest człowiekiem o niespokojnym duchu – w dobrym tego słowa znaczeniu – podjęła ponadto pracę w Mławskim Centrum Integracji Społecznej i Zawodowej, gdzie z pasją pomaga nastolatkom w nauce i czytaniu lektur. Pomimo, iż obecnie placówkę tę przejął Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, wciąż jest zaangażowana jako wolontariuszka. Chciałoby się postawić pytanie: skąd ta energia, skąd te siły? Przecież swój czas mogłaby przeznaczyć na wiele innych zajęć, niekoniecznie służących innych. Ale wiemy doskonale, że dobre drzewo dobrym się owocem okrywa, dobry człek z dobrych czynów poznawany bywa. Daj Bóg więcej takich szlachetności, dobroci, otwartości – w spotkanych ludziach.
To jeszcze nie wszystko. W miarę możliwości, czasu, publikuje artykuły o tematyce zawodowej, społecznej, katolickiej, w których przekazuje piękne idee, które są dla nas ludzi tak bardzo ważne. Jest przekonana, że zrozumienie prawdziwego wychowania, kształtowania młodego pokolenia w wartościach humanizmu, katolicyzmu, odpowiedzialności za swoje czyny wobec drugiego człowieka i społeczeństwa, daje pole dla rozwoju tych szlachetnych wartości i przyjęcia idei wolontariatu jako kluczowego wyznacznika człowieczeństwa.
Na kanwie tej pięknej, szlachetnej postaci warto siebie zapytać: czy w naszym życiu coś mamy z tej cząstki dobra? A może tylko zapatrzeni jesteśmy w siebie, w nasze sprawy, w nasz egoizm. Jesteśmy zaskorupieni pozornymi problemami. Tak trudno może nam wyjść poza siebie i rzeczywiście coś dobrego uczynić dla drugiego człowieka. Czy stać nas na taką postawę bezinteresownej miłości, czy tylko liczymy by każde kiwnięcie głową, ręką ktoś nam wynagradzał? Oczywiście to pytanie kierujemy każdy pod swoim adresem. Jak będzie odpowiedź, pozna ją każdy z nas. Jeśli szukać będziemy prawdy i dobra, a znajdziemy prawdziwą radość, bo dobro jest bramą do szczęścia, jej warunkiem jest wczuwanie się w cudze radości i cierpienia. Zatem wciąż aktualne są słowa Mistrza: Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im wpierw czyńcie!
Amicus