Gdy jeszcze w pełni letnia pogoda dodaje każdemu animuszu i radości do życia i działania, to wciąż coraz mocniej w świadomości rodzi się myśl, iż wielkimi krokami zbliża się jesień. To naturalne zjawisko przyrody jest nieodłącznym elementem wobec każdego człowieka i daje swój wyraz w różnej formie i postaci. W tym – rzec można – jeszcze gorącym klimacie rodzą się często nowe wyzwania i zadania, wobec których nie można przejść obojętnie. Jest poranek piątkowy i czas na kolejny podbój spraw i wyzwań. Tym razem szlak prowadzi na Ukrainę. Wpierw kilka spraw w Ojczyźnie, a potem przekroczenie granicy i Ukraina. Tu spotkania, rozmowy, dyskusje a przede wszystkim podejmowanie ważnych wyzwań i tematów. W podobnym klimacie minęła także sobota (07.09.br.). W nieco innym zaś duchu przeżyta była niedziela. Oprócz niedzielnych obowiązków, spotkanie z tymi, którzy czują się Polakami - tu żyją i tu mieszkają. A kiedy przyszedł czas na przywołanie historii, w oczach wielu pojawiły się łzy. Jakieś dziwne rozbicie serca. Tu bowiem od dzieciństwa żyją, ale serce często przenosi się do innej – polskiej – rzeczywistości.

Niedziela. Błękitne niebo. Cudowny poranek. Zbliża się czas na wyjazd z posługą kapłańską. Tym razem mamy podwójne świętowanie: niedziela i zarazem święto Matki Bożej Siewnej. To tradycyjne święto symbolizuje i przypomina wiele prawd. Bogata w treść dzisiejsza Ewangelia poucza nas o wielu prawdach życia człowieka. < Nie można mieć większej miłości wobec człowieka od miłości wobec Boga. Nie można liczyć na zbawienie bez krzyża. Trzeba wielkiej mądrości i analizy sytuacji zanim podejmie się nowe wyzwanie, zadanie a szczególnie takie, które wiąże się z kalkulacją ludzkiego życia. > To bogactwo refleksji jakoś hermetycznie wiąże się ze zbliżającą porą roku – jesienią, która jest czasem zbierania plonów – pewno nie tylko ziemi, ale i z życia każdego człowieka. Ileż to mądrości jest w zasięgu naszej dłoni. Ileż to prawdy kroczy obok nas. Nieszczęściem często człowieka jest to, że to wszystko człowiek mija i nie dostrzega. A jeśli nawet dostrzega, to nie zawsze dopuszcza mądrość by ona ukazała mu właściwe wnioski płynące na dziś i jutro.

Słowa: Idźcie ofiara spełniona – kończą wspólną modlitwą. Teraz w sumie niewielka grupa osób pozostaje by dzielić się słowem niczym chlebem. I jest to dzielenie się pełne szczerości do bólu. W oczach, w słowach widać i czuć autentyczność, prawdomówność, prostotę serca i umysłu. Jaka szkoda, że dziś coraz częściej króluje zakłamanie, fałsz, obłuda a brak właściwej pożywki, na której rodzą się piękne drzewa i kwiaty przyjaźni, bliskości. Im prostsze, skromniejsze serce, tym więcej w nim prawdy, szczerości i zaufania. Coraz częściej argumentem na usprawiedliwienie negatywnej postawy człowieka jest teza: „jesteśmy ludźmi słabymi, niedoskonałymi”. Czy taki argument może cechować człowieka wiary? Dokąd może zaprowadzić takie myślenie i taka teza? Do rzeczy najgorszych, aż do pozbawienia drugiego człowieka życia. Czyżby można wszystko czynić, co nosi miano zła w imię, że jesteśmy ludźmi słabymi? A może to diabelska teza, która już na stałe zagościła w życiu danej osoby? Nie do nas należy sąd. Pozostawmy Komuś innemu.

Czas na powrót do Ojczyzny. Jeszcze słońce dość wysoko nad horyzontem. I mimo, że pola i łąki są niemal w całości pokryte pustkowiem, w przestrzeni ich jestestwa wyczuwa się coś głębokiego, tajemniczego, jakby miało coś zaistnieć, pojawić się. A może ten czas, ta pora roku chce nam powiedzieć, że i w życiu człowieka bywają wielkie pustki, przestrzenie, które czekają na zasiew. Może gdzieś w perspektywie mojego życia kryje się nadzieja nowego zasiewu owych pól w dobro, prawdę, miłość? Wszyscy jesteśmy rolnikami naszych pól, naszych łąk serca i duszy. Pora zasiewu wciąż trwa. Co zasiejemy dziś i jutro? Jesteśmy siewcami – ale czego? Czy przyjdzie czas by żąć w radości? To święto Matki Bożej Siewnej jest tak wymowne, tak prowokujące. Czy poddamy się owej refleksji?

Podróż wciąż trwa. Mijam wielu powracających z różnych zakątków nie tylko Ojczyzny. Czuje się jakby wszyscy byli w pośpiech, bo pora zasiewu przecież trwa. Smutek pojawia się, gdy widać coraz mniej zasianych pół a więcej bezużytków. Jakoś analogicznie można a nawet trzeba odnieść ów zasiew do życia duchowego człowieka. Nie zawsze wygląd, strój taki czy inny zaświadcza o trosce zasiewu w wartości duchowe danej osoby. „Nie możecie trwać bezczynności”. „Kto skąpo sieje, ten skąpo i zbiera kto zaś hojnie sieje, ten hojnie też zbierać będzie. Każdy niech przeto postąpi tak, jak mu nakazuje jego własne serce, nie żałując i nie czując się przymuszonym, albowiem radosnego dawcę miłuje Bóg (…) Ten zaś, który daje nasienie siewcy, i chleba dostarczy ku pokrzepieniu, i ziarno rozmnoży, i zwiększy plon waszej sprawiedliwości. Wzbogaceni we wszystko, będziecie pełni wszelkiej prostoty, która składa przez nas dziękczynienie Bogu”.

Amicus