Niejednokrotnie przeżywamy zdarzenia, które nigdy się już nie powtarzają i zapewne nie powtórzą. Do nich należą różne wyzwania i wezwania. W tym rozważaniu raczej zatrzymamy się nad wyzwaniem. Posiadają one różne kategorie i dotyczą wielu sfer naszego życia. Sfery te można podzielić na dwie zasadnicze kategorie: duchową i ludzką. Wyzwanie duchowe dokonuje się często w sposób tajemniczy. Trzeba wielkiej wrażliwości i otwartości, aby owe wyzwanie nie zostało pominięte, zlekceważone czy sprofanowane. Bywają niepowtarzalne chwile, sytuacje, których poraz drugi już ich nie doświadczymy. Wyzwanie to może niekiedy zaważyć na jakości naszego życia, na jego sensie, na naszym byciu lub zatraceniu. Wyzwanie duchowe zaadresowane względem nas może dotyczyć także drugiej osoby. Wyzwanie - to swoistego rodzaju powiew Ducha św., to głos wewnętrzny, to głos sumienia, to pewien znak Boga bardziej czy mniej doświadczalny, to także znak czysto ludzki, ale odnoszący się do naszego ducha. Zlekceważenie wyzwania może nas wiele kosztować, może być aktem jednorazowym, niepowtarzalnym. Każdy z nas w większym lub mniejszym stopniu doświadczył zapewne takiego wyzwania. Na ile zdołaliśmy dać odpowiedź takiemu wyzwaniu, to tajemnica każdego z nas.

Nieco inaczej – choć w wielkim podobieństwie i analogii – wygląda sprawa w wymiarze ludzkim, zewnętrznym. Pod naszym adresem jako człowieka, kierowane są różne wyzwania. Kierują je osoby bliskie, dalsze, znajomi, przyjaciele, osoby „przypadkowo” spotkane. W zależności od drugiej osoby, sytuacji, okoliczności, kierowane są pod naszym adresem dość często bardzo jasno określone wyzwania. Dla jednego będzie to zaproszenie do współpracy, w innym przypadku będzie to zaproszenie na wspólną drogę życia (małżeństwo), w innym zaś na wspólne wędrowanie przez życie (przyjaźń, koleżeństwo), w nieco innym ujęciu będzie to czasowe pochylenie się nad kimś w potrzebie (chory, biedny). Wobec każdego wyzwania potrzeba odwagi, sił i dobrej woli. Podobnie jak wyzwania w wymiarze duchowej bywają niepowtarzalne, tak również wyzwania ludzkie, bywają niejednokrotnie jednorazowym aktem. I możemy czasem za nimi zatęsknić, bo zlekceważyliśmy szansę, okazję, by je podjąć, a jednak szansa ta już się nie powtórzy. W szczególny sposób boli nas serce wtedy, gdy ktoś ją nam dał, stworzył nam pewną możliwość, a myśmy nią wzgardzili, myśmy ją odrzucili, z jakiego powodu? Powodów bywa wiele. Wśród nich dość często bywa nasza zwyczajna pycha, zarozumiałość, małość, a niekiedy czysta głupota. I jak sen lub fala morska powraca ten moment, w którym zatraciliśmy, porzuciliśmy owo wyzwanie. Chciałoby się winą zaistniałej sytuacji obciążyć kogoś drugiego, a wina leży w nas, leży po naszej stronie. Z tym, że ta wina nie jest błogosławiona.

I warto pamiętać, że wyzwanie nigdy nie czeka. Wyzwaniem - jak zaznaczono wyżej - może być człowiek, może być czas, sytuacja, zdarzenie, spotkanie, wyciągnięta ręka, otwarte usta, słowo… i liczyć można w nieskończoność. Umiejętność sznurowania butów z perspektywy dziecka może się wydawać rzeczą bardzo trudną do opanowania a to dopiero początek czekających nas życiowych wyzwań. Jeśli masz otwarte, ciepłe serce, rozum w podręcznej torbie, rozsądek w plecaku, duszę gotową na wyzwania, spontaniczność w kieszeni - możesz już wybrać się w podróż na spotkanie z drugim człowiekiem. Wydaje się, że w tej pielgrzymce ziemskiej cennym wyzwaniem jest znaleźć dla siebie kogoś, kto będzie chciał być otwartym na nas. Wielu jednak zamyka się i trwa w przekonaniu, że jego decyzja da mu szczęście. Jest to udawanie bycia sobą. Autentyczne wyzwanie bycia sobą, kieruje nas zawsze ku drugiemu człowiekowi. Prawdziwie odważnym i bohaterskim jest ten, kto podejmuje wyzwanie rzucane przez drugiego człowieka. Trzeba podejmować wyzwanie, zaryzykować wszystko by zyskać to, co najcenniejsze. Przyznanie się do błędu to dopiero wielkie wyzwanie. Bo człowiek, który nie stawia sobie wyzwań, jest niespełniony. Jedna nieudana próba, to zdecydowanie za mało, by mówić o podjęciu wyzwania. Bycie szczęśliwym to jedno z najtrudniejszych wyzwań, ale dlaczego nie zaryzykować? Masz coś do stracenia? Prawdziwy urok życia polega na wyzwaniach, które podejmujemy i którym następnie oddajemy się z całym zaangażowaniem. Wyzwałeś mnie, więc jestem, ale z szacunku do siebie do walki nie stanę. I cóż, kolejny rok, kolejne wyzwania, ale to samo życie.

Amicus