Wolność to słowo wystęsknione przez tych co jej nie mają, a wolności różne bywają. Dziennikarz szanuje wolności słowa, dziewczyna za wolność kochanka życie dać gotowa. Matka za wolnością syna płacze, wszyscy wolności pragną a cóż ona znaczy, to swoboda wartości i znaczeń. Patriota za wolność ojczyzny życie oddaje, by była swobodna rosła w dobrobycie, by dzieci języka ojczystego w szkołach się uczyły, i by w ziemi ojczystej dla niego starczyło mogiły”. Bo można powiedzieć na temat wolności? Chyba każdy z nas potwierdzi, że „potrzeba nam wolności, jak trzeba przygody, apostolstwa obłoków i ptaków nad krajem, jak rzek płynących prawym przeznaczeniem wody. I gór, co rosną w ziemi skalnym obyczajem, jak ruchu świtów, nocy i gwiazd śród ciemności, ruchu zmian, ruchu trwania, systemu w systemie - jak Bogu co boskiego, nam trzeba wolności, oddanej człowiekowi, by zaludniał ziemię”. W takim duchu w dniu 17 grudnia 2019 roku (w miesiącu rocznic walki o wolność) odbyła się w Stalowej Woli Międzynarodowa Konferencja Naukowa na temat: „Wolność – szczęście czy tragedia?”. Grupa 26 prelegentów przedstawiła szereg tematów związanych z wolnością w wielu jej aspektach.
Wolność na różny sposób i pod każdym względem można interpretować. Co tak naprawdę oznacza? Wolność jest definiowana w całkiem prosty sposób według doktryny chrześcijańskiej, a mianowicie „wolność jest zakorzenioną w rozumie i woli możliwością działania lub niedziałania, czynienia tego lub czegoś innego, a wiec podejmowania przez siebie dobrowolnych działań.” W dzisiejszym świecie bycie wolnym nie oznacza, że możemy robić to, na co mamy ochotę, kiedy nam się podoba, nie patrząc na konsekwencje oraz innych ludzi. Mamy prawo do własnego zdania, do wyznawania religii, kultury. Jeśli kierujemy się wartościami, postępujemy właściwie wobec siebie samych, a także innych, możemy czuć się spełnieni i wolni. Dojrzała wolność daje nam prawo, by ruszyć z miejsca, podchodzić do spraw odpowiedzialnie, umieć podejmować konkretne decyzje tak, aby nie wybierać dróg prostych – czyli tzw. pójścia na łatwiznę, ale wybierać zwłaszcza te wartościowsze ścieżki. Jeśli sami możemy o sobie decydować i dążymy do celów sobie obranych, osiągamy satysfakcję, czerpiemy z życia to, co najlepsze, żyjemy godnie i mamy poczucie spełnienia, wtedy możemy o sobie powiedzieć, że jesteśmy wolni i dojrzali.
Na ile jesteśmy w stanie realizować pewne wartości, tj. przyjaźń, miłość, wiara, satysfakcja z życia, szczęście, prawda, na tyle umacnia się nasza wolność. Im bardziej wyznaczamy sobie hierarchię wartości, jesteśmy z dala od lęku i bezradności, tym sens ludzkiego życia jest większy. Kościół zawsze podkreślał, że człowiek jest istotą ontologicznie wolną, musi mieć zatem przestrzeń wolności w ramach życia społecznego i indywidualnego. Cały problem wolności dotyczy dziś rozumienia jej istoty. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wolność może być niepokojąca. Fundamentem wolności osoby jest prawda: wolność jest zależna od prawdy, a prawda służy wolności. Otwarcie się na prawdę i przyjęcie jej jest warunkiem poznania siebie, a tym samym podstawowym wymogiem, a zarazem probierzem wolności. Wolność w ujęciu Jana Pawła II to zatem wolność „do” i „od”, mająca swój wewnętrzny i zewnętrzny wymiar, której granicą jest zawsze dobro moralne. Tak rozumiana wolność jest gwarantowana człowiekowi prawem, którego nikt mu nie nadaje, ale które wynika z samego faktu człowieczeństwa.
Wspólne biesiadowanie
Amicus