Ileż to już pięknych i wzniosłych napisano poezji, powieści, przygotowano filmów, zorganizowano wyjazdów, wycieczek, imprez plenerowych. A ileż to nagrano piosenek czy innych form rozrywki związanych z wiosną. Nie sposób w jednej chwili objąć – ileż to serc zakochało się wiosną, ile w tym zakresie odbyło się spotkań, rozmów, zaręczyn, ślubów. Ten czas niesie w sobie wielki ładunek nie tylko uczuć, emocji, marzeń, pragnień, ale także siłę ducha. Gdybyśmy przeanalizowali z tego okresu wszystkie akty metanoi, powrotu do Pana, byłby to wielki „kapitał” miłości, dobra, przebaczenia, nawrócenia, pojednania – zwłaszcza, że to w tym okresie każdego roku przeżywamy szczególny czas – Wielki Post. Budząca się do życia przyroda ożywia ludzkie myśli, pragnienia, tęsknoty, powroty, marzenia i te w wymiarze czysto ludzkim i te w wymiarze duchowym. Czas wiosny niesie nadzwyczaj mocny ładunek refleksji, który każdemu się udziela bez względu na wiek, pochodzenie, wyznanie, wykształcenie. Nieco inaczej bywa z odrodzeniem duchowym. Wiosna nie dla każdego człowieka ma tak nadzwyczajne oddziaływanie w zakresie wiary. Ale wszystkim uświadamia, że życie bywa wiosną, później staje się latem – dojrzałością, przechodząc w jesień życia.

Jest niedziela, 30 marca br. Droga przejazdu mknie przez południe Polski. Na bezchmurnym niebie cudowne słońce uśmiechające się nawet do smutnych, zawiedzionych, samotnych. Ono jak nadzwyczajny gość przychodzi do każdego. Swym ciepłem promieni tuli każdego do siebie by ogrzać po mrocznej zimie – nie tylko w wymiarze kalendarzowym – to, co chłodne. I budzi do życia wielu. Przemierzając dość długi odcinek drogi wynoszący ponad 300 km, aż do Levoczy, była stosowna okazja, by zobaczyć, jak mija niedzielne popołudnie naszym rodakom i sąsiadom zza granicy. Ponieważ nie było potrzeby większego pośpiechu, co pewien czas zwalniałem tempa jazdy kontemplując życie wielu osiedli i miejscowości. Ruch pieszych, spacerujących był nadzwyczaj duży. Łatwo jednak można było zauważyć, iż wielu podąża ku świątyni na gorzkie żale, inni na wieczorną Mszę św. Przy niektórych świątyniach i na dróżkach do nich wiodących tłum wiernych nadzwyczaj duży, wielu - jak się zorientowałem - podążało na rekolekcje wielkopostne. To szczególna "odnowa" wiosenna – wiosna ducha i serca.

Jestem przekonany, że właśnie wiara jest wiosną całego świata. Wiosna przyrody pobudza tylko niektóre zakątki serca, duszy czy świata, zaś wiara jest wiosną każdego, kto tylko chce na nowo spojrzeć na siebie, swoją teraźniejszość i przyszłość, spojrzeć na siebie i drugiego człowieka, spojrzeć na to, co ziemskie i na to, co wieczne. Być może dla niejednego wiosna będzie wspomnieniem, tęsknotą lub refleksją nad straconym czasem zimowym - własnego życia. Bo któż nam powróci te lata stracone bez wiosennego w wiośnie życia nieba? Wiosna jest rozpuszczaniem zimy także tej duchowej. Czasem jedynie potrzeba bratniej duszy, by ona nam w tym pomogła. Bo ludzie zawsze gdzieś na siebie czekają, czy to na środku pustyni, czy w wielkim mieście. Gdy ich drogi się przetną, a spojrzenia spotkają, przeszłość i przyszłość tracą znaczenie. Istnieje tylko ta jedna jedyna chwila i niesamowita pewność, że wszystko, co na niebie i ziemi, zapisane zostało tą samą Ręką. To Ona powołuje do życia Miłość i dla każdego człowieka, który pracuje, odpoczywa i szuka szczęścia na tym świecie, stworzyła bratnią duszę. Bez tego straciłyby sens ludzkie marzenia.

Spotkaj się z bratnią duszą, spotkaj się z drugim człowiekiem, ale przede wszystkim spotkaj się z Nim – mającym Wielkie Serce i dający wielką Prawdziwą Miłość. To piękny, stosowny czas, by spojrzeć Mu głęboko w oczy, w Serce, by na nowo znów się w Nim zakochać. Wiosna w tym Ci pomoże. Zatem Drogi Przyjacielu - Człowieku pamiętaj: musisz być jak dwie szyny kolejowe, które zachowują między tobą a kimś taką samą odległość na stacji początkowej, w połowie drogi i na stacji końcowej. Nie pozwalaj, aby twoja miłość się zmieniała, żeby rosła na początku albo malała w środku - to zbyt ryzykowne. Tak więc, po euforii pierwszych paru lat masz utrzymać tę samą odległość, tę samą trwałość i tę samą funkcjonalność.

Amicus