Trwa oktawa Zmartwychwstania Pańskiego. Wielu z nas powróciło do swoich codziennych spraw, zwyczajnych obowiązków. Niezależnie od tego czujemy i nosimy w sobie klimat dni, które wycisnęły na nas znamię obecności Pana. Przemierzając niemal całą Polskę, miałem okazję przekonać się, nie tylko o zróżnicowaniu klimatycznym, ale i bogactwie przeżywanego czasu Wielkanocnego. W klimacie Paschalnej radości rozpoczęła się kolejna uczta Słowa pod przewodnictwem znanego wielu z nas, jako teologa, tomisty i znawcy duchowości franciszkańskiej, filozofa, tłumacza i pisarza - o. Jacka Salija OP. Wielu przybyłych, niemal jak uczniowie idący do Emaus, wybrali się w duchu radości na spotkanie z Panem, by pogłębić swą wiarę, nadzieję i miłość. Tak więc można śmiało powtórzyć: „Pan Wieczernik przygotował, swój zaprasza lud. (…) Niech nikogo w nim nie braknie Uczta Pańska trwa”. Rozpoczęły się rekolekcje wielkanocne na których obecni są uczestnicy z różnych stron Polski - zgromadzeni u stóp Pani Gietrzwałdzkiej. Wraz z Nią i Apostołami kroczyć będziemy Jego śladami naznaczonymi po Zmartwychwstaniu. Wiele znaków ukazał nam po zniknięciu w grobie. Wiele razy się ukazywał dając wyraz swego życia. Warto się wybrać w tę drogę na której można nie tylko dotknąć Jego obecności, ale doświadczyć z Nim spotkania. Nam nie wolno w miejscu stać.

Wtorek. Dochodzi godzina trzecia. Czas na Koronkę do Miłosierdzia Bożego. Po niej pierwsza konferencja. Temat: wiara. Wiara to ocean, którego nie można do końca zgłębić. Wiara, to coś więcej jak nasze ludzkie przekonanie. To coś więcej jak światopogląd. Wiara, to przyjęcie w pełni Boga, to zawierzenie Mu do końca, bez reszty, całego siebie. Ale należy także pamiętać, że wiara jest czymś innym jak akty wiary. Tak jak można mieć rozum i go nie używać, tak bywa i z wiarą. Można mieć wiarę a jej nie praktykować. Pamiętać jednocześnie warto, że mając wiarę można się „połamać”. Znamy połamanie Judasza Iskarioty – przyczyną jego połamania był pojmowanie wiary w wymiarze dóbr ziemskich. Z kolei św. Piotr połamał się, gdyż nie otworzył się na tajemnicę krzyża. Natomiast św. Jan, który co prawda wytrwał do końca pod krzyżem, ale połamał się dlatego, że nadzieję swoją zamknął w wymiarze doczesnym. Znamy jak wcześniej prosił o miejsce dla siebie w wieczności. Zbyt po ziemsku podszedł do rzeczy wiecznych. Refleksja ta jest punktem wyjścia do następnych. Bez pochylenia się nad naszą wiarą, nie ma dalszej drogi. Bez autentycznej wiary nie rozpoznamy Go na naszej drodze, pełnej oddania i zawierzenia. Szczególnie ostatnie dni dały nam wiele okazji do tego, aby spojrzeć w głąb nas samych i zapytać się: czy i jaka jest nasza wiara?

Drugą ważną wartością naszego życia to chrzest jako wszechogarniający nas dar. Jest on także nowym narodzeniem człowieka – narodzeniem z Boga. Przesłanie to przypomniał nam ojciec rekolekcjonista w drugim dniu naszej wędrówki w duchu wielkanocnym. Posiadając poczucie posiadania Ojca i zjednoczenia z Nim, możemy jeszcze z większą radością kroczyć w pielgrzymce przez ziemię. Chrzest nas „uchrystusowił” i upodobnił do Ojca. Nakreślona została przez ten akt piękna perspektywa naszego życia. Mając bowiem poczucie bycia bliskości Ojca, pozwala nam to na odważne kroczenie i podejmowanie nowych wyzwań każdego dnia z większą perspektywą. I jak dziecko przy ziemskim ojcu czuje się mocne, spokojne, bezpieczne, tak i my w odniesieniu do naszego Ojca. Jest to fundament naszej ziemskiej egzystencji jako pielgrzymowania do portu zbawienia. O. J. Salij kreśląc ową perspektywę zanurzał nas w Słowie Życia, jako Bożej rzeczywistości teraźniejszej i w perspektywie jutra.

Kolejną prawdą, bez której nie można prawdziwie żyć i zmartwychwstać to Kościół. Jest to rzeczywistość podobania się Bogu, czas walki o siebie samego. Jesteśmy sami Kościołem tylko ze względu na Chrystusa. To dzięki Kościołowi mamy przystęp do Ojca. Warto wciąż pamiętać, że Kościół jest darem bezpośredniej obecności Chrystusa, jest Jego dziełem, który go kocha. Stąd dziś pada wiele oskarżeń pod adresem Kościoła w formie oszczerstw a to dlatego, że Kościół jest znakiem sprzeciwu. I bardzo często staje się on przedmiotem różnych ataków. Warto też pamiętać, że jedno drzewo czyni więcej hałasu jak rosnące pozostałe drzewa. Wielokrotnie ataki na Kościół są samorozgrzeszeniem i samousprawiedliwieniem atakujących. A osoby ociekający antyklerykalizmem są nadzwyczaj niespokojni ze względu na dobro czyniące w ramach Kościoła. Kościół nie jest przedmiotem ataków z powodów grzechów, bo każdy je przecież posiada, lecz z powodu wierności Ewangelii. Tam, gdzie jest więcej dobra, tam zło jest bardziej aktywne. Często sytuacje te podobne są do witrażu. Patrząc na niego z zewnątrz nie dostrzegamy jego piękna, wręcz przeciwnie, zwykle zauważymy to, co jest szpetne, brudne, dopiero od wewnątrz dostrzegamy jego piękno. Człowiek brudny dostrzega zwykle brud, człowiek czysty starał się będzie dostrzegać czystość, piękno, subtelność.

Amicus