Trud podejmowany z pełną świadomością zwykle przynosi dopiero z czasem odpowiedni i pozytywny owoc. Owoc ten to wynik niekiedy wieloletniej pracy, wyrzeczeń, trudu i wysiłku. Tak jest w przypadku i nauki. Ileż to trzeba czasu, wyrzeczeń, trudu, aby podołać stawianym wymogom. Dopiero radość przychodzi wtedy, gdy następuje finalizacja owego trudu. I bywa, że kiedy minie zmęczenie, przychodzi ponowna tęsknota za tym, co było, co minęło – niestety już bezpowrotnie. Chciałoby się, aby ten czas na nowo powrócił, aby te chwile znów się powtórzyły, chociaż wielokrotnie odczuwaliśmy zmęczenie a czasem i zniechęcenie, rezygnację. Ta tęsknota wraca jak bumerang, gdy uświadomimy sobie, że w trudzie rodzą się piękne owoce, w trudzie człowiek dojrzewa, rozumie drugiego człowieka, zdobywa nowe doświadczenie. Jest to szkoła życia, która na pozór jest mało zauważalna, a w rzeczywistości tak bardzo cenna i potrzebna dla przyszłości. Taki dzień świętowania trudu nadszedł dla grupy adeptów z pedagogiki, którzy w dniu 17 czerwca 2013 roku na KUL w ramach Katedry Pedagogiki Katolickiej finalizowali swoje studia uniwersyteckie składając egzamin magisterski i broniąc prac dyplomowych.

O godz. 11:00 rozpoczął się egzamin do którego przystąpiło dziesięć studentek: Natalia Krawczuk, Agnieszka Liber, Regina Surdyka, Magdalena Trzcińska, Monika Hyjek, Beata Kania, Justyna Madej, Paulina Rudnicka, Anna Szczęsna, Urszula Wieczorek. Na uwagę zasługują ich profesjonalne prace naukowe – głównie empiryczne, w których podjęły wiele ważnych i aktualnych tematów. Dołożyły wiele starań i troski, aby ich dzieła wpisały się w toczącą dyskusję nad ważnymi i aktualnymi zagadnieniami. Wiele z tych publikacji godnych jest opublikowania, zwłaszcza, że zawarte w nich wyniki i postulaty ukazują różne problemy i wyzwania dla każdego człowieka. A kiedy nadszedł czas ogłoszenia wyników przewodniczący Komisji ks. prof. Jan Zimny i dr Wacław Kędzior z radością oznajmili, że wszyscy uzyskali najwyższe oceny na dyplomach.

Pozostaje mi w tym miejscu jeszcze raz bardzo serdecznie podziękować całej grupie za współpracę i pogratulować osiągniętych wyników. Gratulacje składam na ręce absolwentów, ale kieruję w stronę przede wszystkim ich rodziców. To największe zasługi i wdzięczności mają rodzice, którzy wychowali tychże naukowców. I mimo, że niektórzy z rodziców już odeszli do Pana, to wraz ze swoimi dziś absolwentami cieszą ich owocem. Tak więc Drodzy Studenci, nie zapomnijcie dziś skierować swych kroków do Kochanych Rodziców, którzy przekazali Wam życie, którzy wychowali Was jako ludzi światłych i otwartego serca. Bądźcie im wdzięczni. A kwiaty, które przynieśliście dziś niech będą złożone na ręce Waszych Matek i Ojców. Swoją wdzięcznością obejmijcie Waszych bliskich, którzy wiele razy wspierali Was w trudzie edukacji i pedagogii. Niech radość poniedziałkowa stanie się udziałem każdego, kto stanął na drodze Waszego życia i obdarzył Was swoją miłością, mądrością i dobrocią. Bądźcie wspaniałymi wychowawcami tych, których spotkacie na drodze swojego życia. Niech nigdy nie zabraknie Wam odwagi w obronie prawdy, której dziś w szczególny sposób potrzeba. Bądźcie apostołami mądrości życia i serca. Niech słowa „Vivat akademia…” nigdy nie zgasną, lecz niech będą śpiewem Waszego codziennego życia.

Amicus