Jest to oczywiście trawestacja słów Gajusza Juliusza Cezara, który powiedział: Veni, vidi, vici. W taki sposób Jan III miał listownie oznajmić papieżowi o swoim zwycięstwie pod Wiedniem. W podobny sposób cesarz Karol V (1500–1558) odniósł się do zwycięstwa w bitwie pod Muhldorf w 1547 roku; powiedział wtedy: Veni, vidi, Deus vicit. – Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężył Bóg. Czy dzisiejsza wizyta grupy młodych Orłów w Berlinie jest jakimś pewnego rodzaju zwycięstwem – choćby symbolicznym? Odpowiedź na to pytanie niech pozostanie w sferze prywatnych refleksji uczestników wyprawy. Każdy z nas przecież codziennie podejmuje pewne walki, i jeśli kończą się zwycięstwem dają nam siłę i motywację do podejmowania dalszych zmagań. Każda wyprawa, pielgrzymka, podróż – jakkolwiek to nazwiemy – wymaga siły woli, wymaga sił fizycznych. Bywają także zmagania i wyzwania wymagające nadzwyczajnych sił duchowych, by doświadczyć zwycięstwa. Takim był dla nas dzień 24 sierpnia 2019 roku (sobota) - pełen wrażeń, przygód, doświadczeń, zmagań. A to wszystko dzięki "Szalonym" aczkolwiek wspaniałym.

Wczesnym rankiem udaliśmy się do świątyni na poranną Mszę święte podczas której wspominaliśmy św. Bartłomieja – patrona jednego z naszych uczestników – Bartka (studenta Politechniki Rzeszowskiej). Po śniadaniu wyruszyliśmy na drogi miasta Szczecina, które zaprowadziły nas między innymi do katedry św. Jakuba, Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, na Wały Chrobrego. O godz. 13:00 czekała na nas zupa „integratka”, która wzmocniła nas na dalszą część dnia. Jednym z głównych programów zaplanowanych na sobotnie popołudnie był wyjazd do Berlina. Sobotni dzień pozwolił nam na dość szybkie dotarcie na miejsce, gdzie spędziliśmy kilka godzin doświadczając różnych zdarzeń – począwszy od podziwu poprzez pełne refleksji, humoru i spotkań przyjacielskich. Naszą bronią do zdobywania ludzkich serc i umysłów była otwartość, radość, spontaniczność. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi nadszedł czas na powrót do miejsca noclegu. Słoneczna, piękna, sierpniowa pogoda nastrajała do pozytywnego myślenia, co nie znaczy, że zabrakło refleksji także historycznej. Po powrocie czas wspólnej kolacji stał się okazją do podsumowania dnia, a dla każdego z nas z osobna do osobistej zadumy. Mimo zmęczenia spiekotą dnia, intensywnością wrażeń nie narzekaliśmy na brak apetytu.

Zapewne wśród wielu myśli i przemyśleń wspólną wartością jaka dziś nam przyświecała i zapewne każdemu z Państwa – to zwycięstwo. Sztuką jest zwyciężać. Jednym z takich zwycięstw jest realizacja marzeń. Nasze w dniu dzisiejszym zostały spełnione. Ale nie zwycięstwa to nie tylko realizacja marzeń. Wydaje się, że to nie przekonanie, czy marzenie jest drogą do zwycięstwa, lecz wiara jest motorem do zwycięstwa. Powiedział mi kiedyś kolega, że największe zwycięstwo to zwyciężyć samego siebie. Wielu uważa, że jeśli chcemy osiągnąć sukces – zwyciężyć w zawodach, pokonać samego siebie albo wygrać w życiu – musimy, choć na parę godzin, stać się szalonymi. Chyba naszej grupie tego nie brakuje – oczywiście w dobrym znaczeniu. Jako ludzi wiary winniśmy pamiętać, że wygrywa zawsze ten, kto potrafi kochać i przebaczać.

Ważnym jest również należycie wykorzystać zwycięstwo. Dopiero wtedy możemy mieć pełną z niego radość, gdy w sposób właściwy go spożytkujemy. Dla słabych, zrezygnowanych szlachetna rada: dopóki walczysz jesteś zwycięzcą. Jako ludzi wiary winniśmy pamiętać, że wygrywa zawsze ten, kto potrafi kochać i przebaczać. Wierz w siebie, gdy nikt nie wierzy. Właśnie to uczyni cię zwycięzcą. Miły i Drogi Czytelniku zapisz, zapamiętaj i zdaj egzamin w swoim życiu ze słów pamiętając : zwycięzca nigdy się nie poddaje, poddający się nigdy nie zwycięża.

Amicus