Przyjęło się na ogół, że jeśli mówimy o wzroku, widzeniu, patrzeniu, postrzeganiu czy dostrzeganiu, to zazwyczaj mamy wówczas na uwadze oczy jako narząd ciała. To prawda, że nacodzień stanowi on dla nas bardzo istotny narząd, dzięki któremu możemy funkcjonować, podziwiać, oglądać, postrzegać to, co jest wokół nas. Nie zawsze jednak doceniamy ten narząd - nasz wzrok, który prowadzi nas w pewnym stopniu przez życie. Bo tak naprawdę, czym jest wzrok? - doskonale wiedzą ci, którzy albo zostali go pozbawieni lub mają poważne z nim kłopoty, z jego funkcjonalnością. Nie jestem ekspertem, aby fachowo i szczegółowo wypowiadać się w tej materii. Zresztą nie o taki tylko wzrok czy patrzenie, postrzeganie chodzi. Każdy z nas ma – a raczej winien mieć – potrójny wzrok. Dopiero wtedy możemy powiedzieć o pełnej sprawności naszego wzroku życia. O jaki zatem chodzi wzrok? Otóż należy pamiętać, że prawdziwy człowiek posiada: wzrok ciała, wzrok serca i wzrok duszy.

Wzrok ciała – jak już powiedzieliśmy – odgrywa bardzo ważną rolę. Jest istotnym narządem do naszego codziennego funkcjonowania. Obserwacja codzienna prowadzi do coraz bardziej smutnych stwierdzeń, że współczesna cywilizacja zagraża temu delikatnemu narządowi. Coraz częściej widzimy już małe dzieci noszące „wspomagacze”. Jest to zjawisko coraz bardziej powszechne i coraz bardziej dotkliwe. Medycyna intensywnie pracuje nad rozwiązaniem i prewencją w tym zakresie, ale jak pokazuje życie, efektywność nie jest zbyt wielka. Potrzeba określonych, zdrowych zasad życia, aby zaoszczędzić ten – jakże ważny – organ naszej egzystencji. Zapewne prawdą jest, że zobaczymy wszystko inaczej i o wiele lepiej oczyma ciała, które wylały łzy. Stąd łzy oczu są drogą prowadzącą do zrozumienia bardziej siebie i innych.

Myślę, że jeszcze bardziej znaczący i delikatny jest wzrok serca. Mówiąc w tym przypadku o serce, nie chodzi tylko o fizyczny organ, który jest również bardzo ważny i znaczący. Mówiąc o wzroku serca mamy na uwadze postrzeganie wielu spraw w duchu wrażliwości szczególnie występującej u innych osób. Tak jak wzrok ciała dotyczył bezpośrednio nas, ukierunkowany jest dla naszego dobra, tak wzrok serca ukierunkowany jest ku drugiemu człowiekowi. Mieć wzrok serca, to znaczy być wrażliwym to znaczy widzieć drugiego człowieka, widzieć jego sprawy a szczególnie jego potrzeby. W tym zawiera się mądrość wzroku serca. I dość często bywa, że oczy ciała są ślepe i trzeba szukać wzrokiem serca. Są bowiem takie oczy, po których nie poznać, że płakały. Wystarczy je tylko otrzeć. A są takie, że płacz długo w nich stoi, nawet, gdy dawno płakały. To najczęściej oczy serca. Niekiedy trzeba zamknąć oczy ciała, by zapuścić wzrok w studnię serca.

Są jeszcze i oczy duszy. Te ukierunkowane są przede wszystkim ku Bogu. Patrzeć oczyma duszy, to znaczy dostrzegać samego Boga, Jego obecność, Jego walory i znaki. W tym pomaga nam także nasza wiara. A wierzyć znaczy nie tylko wznosić oczy do Boga i uwielbiać Go; trzeba jeszcze umieć patrzeć na ziemię ludzkimi oczami Chrystusa. I tak jak istnieją podziemne rzeki, których nie widać, ale są; zasilają, kształtują skały, podobnie jest z rwącymi strumieniami naszych tęsknot i pragnień do Boga. A jeśli tego nam zabraknie, jest to oznaką utraty wzroku naszej duszy.Na szczęście, niezależnie od naszych doraźnych decyzji i zmiennych upodobań – głęboko wpisane w nas tęsknoty i pragnienia wciąż i nieodwołalnie są znakiem Boga Stwórcy. Wciąż są, istnieją i czekają na poważne potraktowanie. Zatem czymś znaczącym i cennym jest mieć zawsze otwarte, zawsze czuwające oczy naszej duszy.

Rodzi się wobec każdego z nas jedno zasadnicze pytanie: czy jeszcze mam sprawne oczy ciała, serca i duszy? Na ile one nam służą w codziennym życiu? Czy może już dawno zapomnieliśmy, że taką triadę wzroku otrzymaliśmy, ale zarazem już o niej dawno zapomnieliśmy. Może więc warto na nowo pochylić się nad naszym wzrokiem ciała, wzrokiem serca i wzrokiem duszy, który ma nam służyć każdego dnia. Nie wolno nam ich pozostawić dla pustej egzystencji. To, co otrzymaliśmy, mamy w pełni wykorzystać dla dobra własnego i innych. Trzeba nam sobie życzyć wrażliwości w tych trzech obszarach często decydujących o losie własnym i drugiego człowieka.

Amicus