23 października 2016 roku minęło 60 lat od wybuchu Powstania Węgierskiego nazywanego dziś często „Rewolucją 1956”. Powstanie wybuchło 23 października 1956 i trwało do 10 listopada 1956 roku, kiedy to zostało ostatecznie stłumione przez zbrojną interwencję Armii Radzieckiej. Naród węgierski próbował tym powstaniem uwolnić się spod dominacji sowieckiej. Z tej okazji odbyło się na Węgrzech i w wielu krajach wiele uroczystości upamiętniających to wydarzenie. Również w dniu 01 grudnia br. w Ambasadzie Węgierskiej w Warszawie odbyła się specjalna uroczystość w ramach której wręczono grupie ośmiu Polaków odznaczenia państwowe węgierskie jako wyraz wdzięczności za wieloletnią współpracę między Polską a Węgrami, krzewienie kultury, idei węgierskich, podejmowanie wielu działań w kierunku budowania i umacniania więzi między obu narodami. W gronie osób odznaczonych Kawalerskim Krzyżem Orderu Węgierskiego znalazł się ks. prof. Jan Zimny, który po raz drugi został odznaczony przez Prezydenta Węgier za jego dzieło budowy prawdziwej przyjaźni między Polską a Węgrami. W imieniu Jánosa Ádera - Prezydenta Węgier odznaczenie wręczył mu dr Iván Gyurcsík – Ambasador Republiki Węgierskiej w Warszawie. To odznaczenie – jak podkreślał Ambasador - jest wyrazem wdzięczności Węgier za podejmowanie wielu inicjatyw dla dobra obu Narodów. Inicjatywy te dokonywane były przede wszystkim w obszarze nauki, krzewienie pedagogiki katolickiej na Węgrzech, zorganizowanie czasopisma pedagogiki katolickiej na Węgrzech, krzewienie kultury, różnych form duszpasterstwa, wymiany młodzieży itp. A początki współpracy ks. J. Zimnego z Węgrami sięgają lat 80-tych. Fotogaleria poniżej tekstu
Dziś z perspektywy minionych lat warto wspomnieć organizowane przez ks. J. Zimnego wraz z Węgrami konferencje naukowe, wydawanie publikacji - choćby dla przykładu: „Polska – Węgry. Wspólne dziedzictwo”; „Polska – Węgry. 1000 lat chrześcijaństwa”, „Polska - Węgry drogą wspólnoty wyszehradzkiej”, przygotowanie czasopisma naukowego w wersji węgierskiej, organizowanie spotkań młodzieżowych, prowadzenie zajęć w kilku uczelniach węgierskich, promowanie absolwentów węgierskich do stopnia magistra i doktora, organizowanie i udział w pielgrzymach narodowych Węgier, publikowanie szereg tekstów w wielu czasopismach węgierskich, udział w radach i zespołach naukowych, wygłoszenie wiele referatów naukowych z okazji rocznic węgierskich, doprowadzenie do podpisania kilku umów partnerskich samorządów polskich i węgierskich, promocja kultury węgierskiej, prowadzenie Centrum Współpracy Polsko – Węgierskiej. To oczywiście tylko niektóre elementy podjęte przez odznaczonego. Wciąż trwa współpraca na różnych poziomach i podejmowane są nowe inicjatywy budujące wzajemne więzi i rozwijające szeroko pojętą naukę, kulturę – czyli dobro dla obu Narodów.
Patrząc przez pryzmat minionych lat chcę bardzo mocno podkreślić, że zawsze wśród Węgrów czułem się jak ich brat, przyjaciel, jak jedna rodzina. Zawsze ten Naród był mi bliskim i dlatego moje zaangażowanie w ich sprawy traktowałem jako swoje. Nie bez znaczenia w ciągu każdego roku bywałem i bywam kilkakrotnie a niekiedy kilkadziesiąt razy prowadząc współpracę i podejmując zadania w wielu obszarach życia społecznego. Staram się zaszczepiać więzy przyjaźni pomiędzy studentami, szkołami, uczelniami i między wielu innymi grupami, by budować ducha wspólnoty opartego na wartościach chrześcijańskich. I mimo, że język węgierski jest trochę taki nieeuropejski, to budowanie relacji, wzajemny kontaktów nie stanowiło nigdy i nadal nie stanowi większych trudności. A to, że tak wciąż jest świadczy o tym, że wszelkie relacje budowane były na drodze wielkiej otwartości, zrozumienia, a przede wszystkim odczucia ludzkiej i przyjacielskiej bliskości.
Amicus