Trudno nie przyznać racji, że po kilku lat mozolnej pracy przychodzi należny czas na słuszne świętowanie. Jest to bowiem w znacznym stopniu analogiczny czas jak okres zbioru plonów rolnika. W tym przypadku chodzi jednak o świętowanie dotyczące zakończenia studiów magisterskich. Grupa studentów KUL w ramach seminarium z pedagogiki katolickiej przygotowała swoje prace podejmując wiele ciekawych i wartościowych tematów. Wiele z nich opartych na własnych badaniach autorów obrazuje różne zagadnienia z zakresu szeroko pojętej pedagogiki. W dniu 22 czerwca br. w godzinach przedpołudniowych adepci przystąpili do finalizacji swojej przygody uczelnianej w formie obrony pracy i złożenia egzaminów magisterskich. To kolejna grupa „naukowych śmiałków”, która udowodniła, że można edukację zakończyć z bardzo dobrym wynikiem mając radość i satysfakcję z zakończenia w tak piękny sposób własnej ścieżki edukacyjnej. W pełni taką opinię podzieliła również recenzentka prac Pani dr Justyna Kula-Lic, która z nie mniejszą satysfakcją stawiała jako sekretarz komisji najwyższe stopnie.

Wszyscy nie tylko w świątecznym stroju, eleganckich kreacjach, ale przede wszystkim w radosnym i pozytywnym nastroju oczekiwała od godzin porannych, by punktualnie o godz. 9 wspólną modlitwą zapoczątkować obronę. Pojedynczo według porządku alfabetycznego najpierw studenci studiów stacjonarnych a potem niestacjonarnych przystępowali do egzaminu komisyjnego. Chciałbym w tym miejscu Wszystkim dzisiejszym moim magistrom szczerze pogratulować. Jestem dumny z ich postawy, pracowitości, perfekcyjnego przygotowania, dojrzałego myślenia, otwartej postawy do wyzwań życiowych. I jestem pewien, że mimo, iż ukończyli studia, opuścili już fizycznie wspólnotę akademicką, nadal pozostaną sercem, myślami w tej wspólnocie. Wiele chwil, godzin, miesięcy i lat byliśmy razem, dzieląc różne wyzwania, zadania, prace. Gratuluję Rodzicom tychże Magistrów za tak szlachetną i katolicką postawę ich córek i synów. Bądźcie dumni, bądźcie radośni, że wychowaliście tak wspaniałe dzieci, które dziś będąc już osobami dorosłymi nie zapomnieli z jakich rodzin się wywodzą, na jakich wartościach się wychowali, jakie dziedzictwo żeście im przekazali.

Wam Drodzy Przyjaciele – Magistrzy życzę byście byli wierni temu, coście zdobyli podczas studiów na naszej Alma Mater. Przez pożegnaniem postawił Wam jedno zasadnicze pytanie: co Wam się najbardziej podobało, co zapamiętacie z tych lat studiów na KUL-u? Wszyscy niemal chóralnie odpowiedzieli: byliśmy traktowani jak ludzie, czego często brakuje na wielu uczelniach. Traktowani byliśmy po przyjacielsku. To cieszy i zobowiązuje. Nie ci, którzy planują przygodę uczelnianą, bądź będą formatorami na tej czy innej uczelni pamiętają: by być jak człowiek, a nie jako urzędnik. To nie oznacza, żeby nie być wymagającym, bo ten kto nie wymaga – ten nas nie kocha.

Amicus