Przez lata robiłem nagonkę na Kościół. Pisałem artykuły, komentarze, teksty pełne pogardy. O księżach, o „klechach”, o zakonach. Zrównywałem wszystkich z błotem jednym zdaniem. Czułem się sprawiedliwy. Moralnie wyższy. Przekonany, że demaskuję hipokryzję i mówię w imieniu „rozsądnych ludzi”. Wczoraj trafiłem na tekst Bernardynek - Święta Katarzyna „Franciszek i Kościół – miłość wymagająca”. Zamiast przejść dalej, zagotowałem się. Nie zgadzałem się. Bolało mnie to, co czytałem. Więc zrobiłem to, co umiałem najlepiej — zaatakowałem. Zadzwoniłem do sióstr około godz. 19.00 przez Messengera. Odebrała jedna z nich. I wtedy wylałem wszystko. O pieniądzach. O zakłamaniu. O księżach. O zakonnikach. O tym, że pasożytują, że nie znają życia, że nie mają rodzin ani dzieci. Mówiłem długo. Ostro. Chamsko. Poniżająco. A ona… nie przerwała ani razu. Kiedy skończyłem, zapadła cisza. I wtedy spokojnie zapytała: „Czy wszystko już pan wypowiedział?” Warknąłem, że tak.
- „To teraz ja zadam jedno pytanie” - powiedziała. „Co pan powie o sobie? Coś prawdziwego. Coś trudnego.” Prawie wrzasnąłem: „że co?! Mam pracę, haruję całe życie! Wy nic nie rozumiecie! Nie macie rodzin, dzieci, tylko żebracie!”. I wtedy — nadal bez podniesionego głosu — odpowiedziała: „A ten język, którym pan się do mnie zwraca? Ta pogarda wobec mnie jako kobiety? Jak pan to nazwie: odwagą, prawdą… czy przemocą?”. Zamurowało mnie. Po chwili dodała: „Mówi pan, że Kościół pana krzywdzi. Proszę mi powiedzieć - który Kościół? Ten, do którego pan nie chodzi? Sakramenty, z których pan nie korzysta? Wspólnotę, której pan nigdy nie wspierał? Czy raczej żyje pan plotkami, hejtem i cudzym gniewem - i tym zatruwa pan własne sumienie i powietrze innym?”
Siedziałem zlany potem. Dosłownie. W głowie jedno: chłopie, ale wpadłeś. Nawet pomyślałem ironicznie: ale mają w tym klasztorze dziennikarkę, kutą na cztery konie. Nie mogłem oddychać. Zapytała dalej: - „Co konkretnie Kościół panu zabrał?”
Wypaliłem automatycznie: - „Pieniądze!”
I wtedy po raz pierwszy zabrzmiał w jej głosie stanowczy ton, ale bez agresji:
- „Czy wspierał pan Kościół? Czy dawał pan jakiekolwiek datki? Czy ktoś kiedykolwiek wyjął panu pieniądze z kieszeni wbrew pana woli? Nikt za panem z tacą nie biegał. Nikt pana do niczego nie zmuszał. Jeśli pan nie chciał dać - nikt panu nic nie zabrał.”
Chciałem zmienić temat. Uciec. Zbyć to żartem. Nie pozwoliła.
- „Nie, proszę pana. Pan zadzwonił. Pan zaczął ten temat. To teraz go skończymy.”
I wtedy zaczęła mówić. Rzeczowo. Bez emocjonalnych chwytów. O Kościele jako wspólnocie grzesznych ludzi, a nie klubie doskonałych. O tym, że krytyka bez osobistej odpowiedzialności jest tylko inną formą pychy. O św. Franciszku, który widział zgorszenia, ale nie uciekł — bo wiedział, że Kościół to nie prywatna własność duchownych, ale Ciało Chrystusa. O Eucharystii, która pozostaje święta nawet wtedy, gdy szafarz jest niegodny. O tym, że plując na Kościół, bardzo łatwo pomylić walkę o prawdę z niszczeniem własnego sumienia. Nie dawała się wciągnąć w manipulacje. Punkt po punkcie rozbrajała moje argumenty. Spokojnie. Z klasą. Obnażając moją bezszczelność i arogancję - ale bez upokarzania. Na końcu zapadła cisza. I wtedy powiedziała jedno zdanie. Cicho. Precyzyjnie. Bez triumfu: - „Wie pan, Kościół przetrwał większych wrogów niż pan. Pytanie tylko, czy pan przetrwa własną nienawiść.”
To mnie otrząsnęło. Nie stałem się nagle święty. Ale po raz pierwszy w życiu przestałem krzyczeć na Kościół, a zacząłem słuchać, co on mówi o mnie. I to bolało bardziej niż wszystkie moje teksty razem wzięte.
Piszę to dla tych, którzy dziś z łatwością niszczą obraz Kościoła. Uważajcie. Czasem wystarczy jedno uczciwe pytanie zadane w ciszy — i cała wasza narracja rozsypuje się jak domek z kart. Proszę o modlitwę Łukasz.
Ps. Dziękujemy Panu Łukaszowi za bardzo szczere i uczciwe świadectwo oraz za Jego otwartość. Zachęcam Was do przeczytania.