Zapewne każdy z nas w swoim życiu przeżywał jakieś sukcesy, ale także i porażki. W momencie przeżywania obu, z pewnością towarzyszyły nam różne stany emocjonalne, stany smutku, radości, stany uczuć niepewności czy napięcia. Z jednej strony, to takie naturalne przeżycie, zaś z drugiej strony bywa bolesne, wprost trudne do zaakceptowania doświadczenie – szczególnie porażki. Takie jest jednak życie, że serwuje nam ono różne przeżycia. Porażka boli najbardziej wtedy, gdy oprócz Ciebie, wierzyli też w nią inni, ba nawet wszystko czynili, aby nastąpiła. Bo tak to już jest, że najwięcej radości z naszych porażek, a nie sukcesów maja pseudo przyjaciele, koledzy, znajomi. Pomimo tego, nie wstydźmy się nigdy porażek, bowiem to one najwięcej nas uczą. I może wydawać się dziwną, wprost nie do przyjęcia tezą, że porażka daje nam zwykle więcej niż wygrana. Porażka to jak dobra nauczycielka, która uczy nas życia, hartu ducha. I nie szkodzi, że wielu z twojej porażki będzie robić radosne święto, by wznieść się nad własne słabości. Ale, jeśli myślisz o jakimkolwiek zwycięstwie, bohaterstwie wiedz, że pierwej przyjdzie porażka. To ona musi wpierw nas przygotować do zwycięstwa. Bo w życiu gorycz porażki przeplata się z nektarem sukcesu, tworząc witraże codzienności. I należy pamiętać, że prawdziwego zwycięzcę poznaje się po tym, jak znosi porażkę. I bywa – zresztą dość często, że człowiek zaczyna pływać na nieskończonej fali potyczek i porażek, ledwie wygrzebie się z jednych, dostaje od razu po głowie, żeby nie było mu za dobrze. Porażki są konieczne, potrzebne. To dzięki nim nasze zwycięstwa bardziej nam smakują.

Co jest tak bardzo ważne w przezywaniu porażki? Nad czym należy czuwać doświadczając porażki? Otóż, nigdy nie należy dopuścić do tego, aby jakaś jedna porażka przyćmiła nam miliony pięknych zwycięstw. Im szybciej pogodzimy się z daną porażką, tym szybciej zaczniemy coś nowego, bo zostawienie porażki za sobą, to już pewnego rodzaju zwycięstwo. Porażka przestaje być dla nas bolesna, gdy los serwuje nam kolejną szansę, sposobność, która może prowadzić nas do zwycięstwa. Tylko ten, który poznał gorycz porażki, właściwie doceni smak zwycięstwa. Grunt, by nie utracić nigdy wiary w zwycięstwo. Owszem bywa też, że samo zwycięstwo staje się porażką, a ta wówczas jeszcze więcej kosztuje. Niekiedy bowiem lepiej ponieść porażkę z godnością, niż odnieść hańbiące zwycięstwo. Takie zwycięstwo jest porażką. Warto pamiętać, że każda porażka jest po to, by nauczyła nas tego, czego nie nauczy nas żadne zwycięstwo. Najczęściej drogą do porażki jest brak wiary w siebie, brak wiary w swe możliwości – często uśpione w nas. I nawet jeśli wszyscy przestaną w Ciebie wierzyć, pamiętaj, że jedynie Twój upór i Twoja wiara zamienią porażkę w tryumf, uczynią cię silnym, odważnym, wartościowszym. Silnego człowieka zaś poznasz nie po mięśniach i budowie ciała, lecz po uśmiechu, kiedy przyjmuje kolejną porażkę. To jest prawdziwa siła człowieka. Bo trzeba sobie powiedzieć, że nie wszystko w życiu kończy się sukcesem. Czy porażka musi być powodem do rezygnacji, załamania się? Żadną miarą. Porażka to swoistego rodzaju motywacja do podjęcia dalszych bardziej konkretnych działań i patrzenia z nadzieja na lepsze jutro.

A jak to bywa z naszym z sukcesem? Otóż człowiek, który osiągnął sukces, nigdy do końca nie wie, jak inni odbierają i przezywają jego sukces. Wielokrotnie bywa, że nasz sukces powoduje ze strony innych zazdrość, niechęć, a niekiedy nienawiść. Z tej racji, że mamy jakiś sukces, u innych rodzi się względem nas postawa pogardy, odrzucenia. Czy to winno stanowić powód do naszego smutku? Żadną miarą! Głupotę innych należy pozostawić w spokoju. Ona w swoim czasie na zakręcie sama wyrządzi sobie krzywdę. Warto jednak pamiętać, że do sukcesu nie ma żadnej szybkiej windy, ale trzeba w jej kierunku kroczyć powoli i systematycznie. Sukces nie jest nigdy efektem „słomianego zapału” – lecz często trzeba przejść przez prawdziwy ogień. I może wiele razy pytasz siebie i innych, jak ten sukces osiągnąć? Otóż wiedz, że najlepszym sposobem na osiągnięcie sukcesu, to postępować według tych rad, których udzielasz innym. Można powiedzieć, że drogą do sukcesu jest wysoka drabina, po której nie sposób wspiąć się z rękami w kieszeniach, a jedynie z obraną konsekwencją. A jeśli już go osiągniesz, nie musisz o nim zbyt głośno mówić, gdyż on sam powie o sobie innym. Gdybyś zbyt szybko podzielił się swoim sukcesem, to jeszcze szybciej utracisz tych, którzy przed chwilą mienili się jako twoi przyjaciele, koledzy, znajomi. Pozwól więc sukcesowi zaistnieć samemu. Twoi wrogowie, zazdrośnicy i tak szybko go ujrzą. I może warto też pamiętać, że gdyby porażka nie znała kary, sukces nie byłby tak miły, radosny i nie stanowiłby nagrody. On jest dla nas nagrodą.

Tak więc możemy śmiało powiedzieć, że życie człowieka, to nieustanna wędrówka przez zakręty problemów, kłody porażek, ale też i nuty zwycięstw. I można żyć i wiecznie rozpaczać, że coś nie wyszło, ale czy nie lepiej żyć i wyciągać wnioski z porażek, i na nowo podejmować trudy, które staną się motywacją naszego życia? Nasuwa się jeden istotny wniosek: zarówno sukcesy jak i porażki, należy przyjmować z pokorą. Wciąż godnym zapamiętania jest to, że porażki są nieuniknione. Jedynie trzeba mieć nadzieję, aby nie stały się naszym nałogiem. Wielu wprost rezygnuje ze swych marzeń tylko dlatego, że boi się porażki. Zapewne nie jest to mądra droga, właściwa decyzja, choćby dlatego, że człowiek, który nie zaznał porażki, nigdy nie może być pewien swoich sukcesów. Nie będzie miał skali porównania czy jest sukces, a czym porażka. Stąd jeśli boisz się, że popełnisz jakiś błąd, to pamiętaj, że nawet najgorsza porażka jest lepsza niż świadomość tego, że nie podjąłeś żadnego działania. Spójrz - zachód słońca zawsze zauważysz, co innego wschód, nie często się go widuje, zazwyczaj śpimy, kiedy słońce wstaje znad horyzontu. To samo tyczy się życia - porażki zauważamy od razu, a kiedy coś sprzymierza nam jako sukces, nie zawsze dostrzegamy to, nie zawsze o nim pamiętamy. No cóż, na usprawiedliwienie jest może to, że marzenia są wielkie, lecz strach przed porażką i kompromitacją jest jednak silniejszy. Kończąc to nieco filozoficzne rozważanie warto go skonkludować słowami: tylko ten, kto poznał smak porażki, umie docenić smak zwycięstwa.

Amicus