Czas wakacji sprawia, że wiele osób wybiera się w różne strony, aby doświadczyć czegoś nowego. Służą ku temu różne podróże, wyjazdy, spotkania. Ponadto miesiąc sierpień to szczególny czas, gdy przeżywamy wiele rocznic, wspomnień. Tym razem moje drogi poprowadziły mnie na ziemię słowacką. Przed kilkunastu laty bł. Jan Paweł II 30 czerwca 1995 roku odwiedzając miasto Nitrę nazwał go „Słowackim Betlejem”. Tu bowiem miały początki chrześcijaństwa i już w IV wieku przybyli tu Słowianie. Zbudowano tu pierwszy kościół, który został około 828 roku poświęcony przez biskupa Salzburga. W podziemiach tego kościoła znajdują się relikwie św. Cyryla – Patrona Europy. Dane mi było w tych dniach pielgrzymować do „Słowackiego Betlejem”, które jest pięknie położone i często odwiedzane przez turystów nie tylko z Europy.

Niemal tuż przed Uroczystością Wniebowzięcia Matki Bożej stanąłem na uroczej ziemi omodlonej przez tysięcy pątników. A kiedy wszedłem do Katedry, jej piękno wprawiło mnie w zachwyt i zadumę. Wpierw znalazłem się przy relikwiach św. Cyryla a następnie w poznawałem bogactwo wystroju. To właśnie tu w słowackiej Nitrze odbyły się 5 lipca obchody 1150. rocznicy przybycia na te ziemie św. Cyryla i Metodego i rozpoczęcia przez nich misji ewangelizacyjnej wśród Słowian. W uroczystościach wzięli udział i im przewodniczyli specjalni wysłannicy Ojca Świętego Franciszka, kardynał Franc Rodé oraz przewodniczący Rady Konferencji Biskupich Europy kard. Péter Erdő z Węgier i arcybiskup Sarajewa kard. Vinko Puljić oraz nuncjusz apostolski w Słowacji abp Mario Giordana.

Chciałbym zachęcić tych, którzy jeszcze planują wyjazdy wakacyjne, aby może włączyli w swój program wizytę w tym uroczym zakątku Słowacji – w Nitrze. Zapewne oprócz doznań estetycznych można przeżyć piękną przygodę duchową. Ponadto miałem osobiście możliwość spotkać tu wspaniałych ludzi, z otwartym i szczerym sercem. To była także bogata lekcja człowieczeństwa, której tak brakuje w dzisiejszych czasach. Nie zawsze umiemy i chcemy stać się w pełni człowiekiem, który poprzez swą otwartość serca obdarowuje innych tym, co sam otrzymał od Pana. A wielkość człowieka mierzy się czynami serca. I nawet gdybyśmy udawali, że nie słyszymy, o czym mówi, nadal będzie biło w piersi i nie przestanie powtarzać tego, co myśli o życiu i o świecie. Wszelkie dobre, szlachetne rzeczy i sprawy widzi się tylko sercem. Bowiem życie jest piękne, gdy żyć się umie, gdy jedno serce drugie rozumie.

Amicus