„Prószy śnieg płatkami, smutno, gdy jesteśmy w duszy sami. Smutniej jeszcze, gdy trzeba iść drogą i nie widzieć prócz nieba nikogo. A najsmutniej, gdy droga daleka i nikt na końcu, prócz Boga, na nas nie czeka”. Ale jest nadzieja, że na tej drodze spotkamy kogoś, kogo Bóg w swoim imieniu nam postawił. Mędrcy powiadają, że samotność zaczyna się z chwilą, gdy człowiek nie ma osoby, której mógłby wyświadczyć dobro z potrzeby serca. Czy rzeczywiście tak jest? Czy krocząc przez życie każdego dnia nie spotykamy osoby będącej w jakiejś potrzebie? Czas jaki teraz przeżywamy jednznacznie udowadnia nam, jak wiele wokół nas jest potrzebujących. W takim też duchu w dniu 26 listopada 2019 roku w Stalowej Woli uczestnicy Międzynarodowej Konferencji naukowej poświęconej samotności i osamotnieniu pochylali się nad jej walorami, przyczynami, skutkami. Konferencja zgromadziła prelegentów z 12 uczelni w tym ze Słowacji, Czech, Ukrainy i Polski.

Zazwyczaj bywa, że dopóki będziesz szczęśliwy, wielu będziesz miał przyjaciół, lecz gdy los cię opuści, będziesz wówczas sam. Czy tak zawsze musi być? Zapewne w dużej merze zależy to od nas, od naszego spojrzenia na świat, na człowieka, na własne życie. Nie zawsze przecież samotność jest przedsionkiem śmierci, końca czegoś. W wielu przypadkach samotność to świadomy wybór, to życie, to radość i szczęście. Czasami każdy człowiek potrzebuje trochę samotności, aby umiał docenić to co ma i zapomniał o tym, czego mu najbardziej brakuje. Tak naprawdę samotni jesteśmy, gdy sami od ludzi odchodzimy. Skarżymy się nieraz, że jesteśmy samotni, niekochani, nikt nie przysłał nam życzeń, pozdrowień. Ale może warto postawić pytanie, czy aby nie ważniejsze jest jednak to, czy my kogoś naprawdę kochamy? Wielu prelegentów przedstawiając przygotowane tezy na bazie przeprowadzonych badań w wielu środowiskach twierdziło, że samotność jest jednym z najbardziej destruktywnych zjawisk, które mogą dotknąć człowieka. Brak fizycznego i emocjonalnego towarzystwa innych ludzi działa na nas niezwykle niekorzystnie. Przyjemności życia bywają zdecydowanie mniej satysfakcjonujące, jeśli nie możemy ich dzielić z bliskimi nam osobami. Samotność możemy czuć jednak również w otoczeniu setek ludzi. Wystarczy, że nasze poglądy i pomysły okażą się mało popularne lub powszechnie pogardzane.

Oprócz przedstawienia stanów faktycznych związanych z samotnością i osamotnieniem uczestnicy konferencji wskazywali na wiele racji, metod, sposobów rozwiązywania stanów samotności bądź podejmowania konkretnych działań prewencyjnych. Czasem Bóg daje człowiekowi samotność po to, aby przemyślał swoje życie. Czasem lepiej jest milczeć, by zostać wysłuchanym, a czasem dobrze jest zniknąć, by zostać zauważonym. Czyż nie jest tak również i w Twoim życiu? Uwielbiam ludzi, którzy zawsze są sobą. Nie udają, nie dopasowują się do reszty i idą własną drogą. Nie rzucają fałszywych uśmiechów i nie rządzi nimi chęć bycia kimś, kim nie są. Nawet kosztem życia towarzyskiego potrafią mówić prawdę. Tacy ludzie są jak tabletka przeciwbólowa w tym bolesnym, zakłamanym świecie.

Amicus