Coraz intensywniej - niczym spadające jesienią liście z drzew – docierają różne miłe i często zaskakujące newsy po wielu latach od osób, z którymi kiedyś połączył nas los nauki, studiów, pracy czy innych form życia. To czasem nawet budzi wielkie zaskoczenie, że w chwili, gdy najmniej się spodziewamy, nagle w słuchawce telefonu ktoś nieśmiało - dla upewnienia się – pyta o nasze imię bądź nazwisko, czy dobrze się dodzwonił/a dana osoba. I okazuje się, że po 30 latach znów słyszymy głos osoby, która dla nas była uczniem, współpracownikiem, przełożonym czy kimś poprostu bliskim. Tym razem takie spotkanie miało miejsce w Lublinie z S. prof. Dr hab. Haliną Wrońską, która przed laty formowała mnie intelektualnie, ale zawsze w duchu prawdziwej i szczerej radości. Ten charyzmatyczny dar wciąż przepełnia codzienne życie Siostry, która zaskarbiła sobie u wielu słuchaczy, uczniów, studentów i wychowanków tytuł: „Siostry do tańca i do różańca”. Nie często można spotkać osoby tak pozytywne nastawione do życia, pełne optymizmu, radości, otwartości, przyjaźni a przede wszystkim ludzkiej życzliwości normalności. Tym razem odbyła się długa rozmowa połączona wspomnieniami, wspólnymi refleksjami, które wypełniły czas popołudniowej dysputy.
Siostra profesor jako wieloletni wykładowca na KUL-u, zawsze w sposób autentyczny realizowała charyzmat salezjański, który wypracował znany twórca systemu prewencyjnego ks. Jan Bosko. Nie tylko była przykładnym wykładowcą, prowadzącym profesjonalnie zajęcia z przyprawą dobrego humoru, ale zawsze ukazywała autentyczność swej postawy jako człowieka, osoby duchownej, rozumiejącej drugiego człowieka. Zawsze można było na nią liczyć, bowiem sama doświadczona życiem, starała się być autentycznym realizatorem prawdziwej asystencji w duchu św. J. Bosko. Muszę z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że nie często spotykałem osoby o takim pokroju i podejściu do życia, do człowieka. Treść jej wykładu to nie tylko słowa, treść podręcznikowa, ale przede wszystkim jej treść życiowa. I za to chcę dziś w tym miejscu wypowiedzieć wielkie słowo: Dziękuję. Wszystko po jakim czasie powraca do człowieka. Powraca dobro wyświadczone, powraca życzliwość okazana, powraca radość obdarzona – i wszelkie inne dobro.
Dziś co prawda, funkcjonuje na nieco mniejszych „obrotach” życiowych, to jednak wciąż tryska radością, humorem, ale nade wszystko ogromną otwartością do świadczenia dobra innym. Rozumie młodego i starszego, rozumie każdego. Rozumie, bo – jak często powtarza – Życie nie szczędziło jej doświadczeń, które powodowały dojrzałość bycia prawdziwym i autentycznym człowiekiem. Zawsze uważała, że najważniejszym w życiu człowieka jest: „Być człowiekiem”. Wszelkie relacje jakie budowała z drugim człowiekiem, budowała je na gruncie autentyczności, radości i życzliwości. Pomimo krzyża cierpienia, który ją ukochał, nie dawała nikomu odczuć, że jest jej tak bliskim przyjacielem. A jeśli jej w czymś służył, to zapewne czerpała i nadal czerpie z niego siłę i nadzwyczaj wielki optymizm. I jeśli miałbym życzyć czegoś naszym Czytelnikom, to życzyłbym zapewne spotykania na swej drodze życia takich osób jak S. Halina. Ale chciałbym też życzyć sobie i Wam, takiej postawy jaką odznaczała się i wciąż ją realizuje nasza Droga Bohaterka.
Przed nami kolejne jesienne dni i długie wieczory. Być może ktoś z Was otrzyma w taki dzień na rozchmurzenie nieba życia miłą niespodziankę w formie telefonu od osoby, która może już odeszła z waszej pamięci. I może ten fakt mocno Was zadziwi, zaskoczy a przede wszystkim sprawi radość. Jeśli tak się zdarzy, umiejcie dzielić tę radość z innymi. A jeśli czujesz potrzebę stania się bohaterem takiego wieczoru i po latach usłyszeć głos swego nauczyciela, bliskiej osoby – sprawienia komuś radosnej niespodzianki, może warto odnaleźć właściwy kontakt, podnieść słuchawkę, wybrać odpowiedni numer i z miłym zaskoczeniem przedstawić się. Być może ta chwila, ten wieczór oprócz zwykłej ludzkiej radości wniesie w życie tej osoby niezapomniane wrażenia, uczucie zachwytu, nadziei, że dobro istnieje. Możesz stać się autentyczną cząstką takiego dobra. Wiem, że stać nas na takie gesty. A może stać cię na coś więcej, aby złożyć wizytę takiej osobie? To może być Twój wychowawca, nauczyciel, przyjaciel, kolega, znajomy. Potrzeba jednego – chcieć!
Amicus