Jakoś ostatnio klimatem rodzinnym powiało na naszej stronie „pedagogiki katolickiej” – i bardzo dobrze. Cieszyć się wielu może, że ma dom, bo ma wtedy dokąd pójść. W tym domu przebywa zazwyczaj rodzina, czyli ktoś, kto jest do kochania. Posiadanie obojga, czyli domu i rodziny, to błogosławieństwo. Rodzina bowiem, to miejsce, gdzie życie się zaczyna, a miłość nigdy się nie kończy. Często bliska rodzina bywa jak kamizelka ratunkowa na wzburzonym morzu życia. Na polskiej ziemi mamy szczególnie takie regiony, gdzie dom, rodzina - to świętość, tradycja. Zapewne do takich regionów kulturowych i historycznych należą Kaszuby. To właśnie tu niemal w każdej miejscowości żyją, mieszkają członkowie rodziny Syldatków. Co pewien czas organizują sobie zjazdy rodzinne by nie tylko świętować daną okoliczność, ale przede wszystkim wciąż budować, wzmacniać więzi jedności rodzinnej, aby uczyć kształtować i wzmacniać w młodszych kulturę, wiarę w Boga, tradycję, zwyczaje. Zamieszczone zdjęcie to dowód na fakt spotkania, jakie ostatnio miało miejsce, czyli w dniu 26 lipca br.. Taka lekcja jest najbardziej poglądową, skuteczną i autentyczną. A to, że żyjąc jednym duchem, nie oznacza, że są skazani na jednorodny kierunek rozwoju. W gronie tej wspaniałej rodziny można spotkać niemal wszystkie zawody i profesje, przedstawicieli wszystkich grup wiekowych - od najmłodszego do najstarszego. W tym szlachetnym gronie nie brak rolnika, zakonnika, prawnika, notariusza, biurokraty. Od lat znani są tu kapłani, rolnicy, prawnicy, biurokraci, sarmaci. I któż to wymienić wszystkich może. Owszem, zdarzają się i tu niekiedy chwile trudne. Jak sami powiadają, ni ma dómkù bez ùłómkù - nie ma domku bez ułomku. W każdym domu, w każdej rodzinie czy ludzkiej relacji zdarzają się problemy i kłopoty.

Podczas tego typu spotkania rodzinnego, jakie miało miejsce w dniu 26 lipca, oprócz obfitości serca, radości, uśmiechu i bogactwa stołu, zawsze króluje zabawa, śpiew, rozmowa i specyficzny humor. Kaszeby, to przecież ludzie regionu o nadzwyczajnej pełnej radości postawie, specyficznym usposobieniu, nadzwyczajnej pracowitości. Wspomnieć też należy, że to ludzie dumni i niezwykle uparci. Wprawdzie od wielu lat co jakiś czas goszczę w rodzinie Syldatków, to nigdy nie doświadczyłem owej srogości i upartości. Cieszą się obecnością każdego człowieka. Szczególnie ważną rolę w rodzinie Syldatków odgrywają osoby starsze, które cieszą się nadzwyczaj wielkim szacunkiem. Ich autorytet wciąż ma istotne znaczenie. Stanowią punkt odniesienia dla młodszych. Kolejną cechą jaka łatwo u Kaszebów zauważyć, to małomówność i rozwaga: Zamiast pochopnych decyzji wolą najpierw wszystko dokładnie przemyśleć. Są nacją odznaczającą się dumą gospodarnością. Są dumni ze swojej tożsamości, a przybyszów wita się u nich z otwartym sercem. Te wszystkie charakterystyczne cechy, to napisz, namaluj = rodzina Syldatków.

I tak jak obecnie w wielu regionach Polski, tak i w tej wielopokoleniowej rodzinie, położonej niedaleko Lęborka, trwają intensywne prace żniwne. Jeśli ktoś jest tu rolnikiem, to zapewne nie działkowym, ale liczącym setki hektarów ziemi. A i bydlątek w takim gospodarstwie nie brakuje. Gdyby chociaż na chwilę mogły owe bydlątka unieść się lekko nad powierzchnię ziemi, to mimo słonecznych i upalnych dni, ciemność by na wioski i miasta Kaszub zagościła. Zwierzątka przysłoniły by całkowicie nieboskłon. Z tej to racji, wiele razy miałem okazję doświadczyć opolowych gabinetów kosmetycznych, z których na odległość unosił się zapach rolniczego grodu. Dla przybyszów to lada doświadczenie. Część z nich, co bardziej wrażliwych nosowo, po kilku godzinach obiera inny kierunek odpoczynku czy turystyki. Niemniej, osobiście jestem pełen wdzięczności zarówno rodzinie Syldatków jak i mieszkańcom tego uroczego zakątka Ojczyzny, za ich pracowitość, krzewienie i podtrzymywanie kultury, w tym kultury religijnej, wiary w Boga i patriotyzmu lokalnego. Dla Wszystkich wspaniałych Kaszubów życzę „Wszëtczégò bëlnégò!”, co oznacza „Wszystkiego najlepszego!”. Bòże pòmagôj.

Amicus