A gdy serce twe przytłoczy myśl, że żyć nie warto, z łez ocieraj cudze oczy, chociaż twoich nie otarto. Nigdy nie płacz po niczym, co nie może zapłakać po tobie. Łzy płyną zawsze w jednym kierunku, tak jak wskazówki zegara pokazują, że nie ma odwrotu. W tym kontekście zadam ci wprost jedno niezbyt przyjemne pytanie: czy potrafisz płakać? Tak, płakać! Napisano kiedyś, że „Łzy mogą być łaską. Mogą być drogą ku naprawie życia”. Na świat trzeba od czasu do czasu spojrzeć przez łzy. Płacz bowiem zwykle wiąże się z wieloma złymi czy bolesnymi wydarzeniami. Zazwyczaj kojarzy się nam z cierpieniem, zwątpieniem, ale mamy też i łzy radości, skruchy. Łzy mogą uwalniać, oczyszczać nas na przyjęcie czegoś nowego, pocieszającego słowa, słowa przebaczenia. Często łzy są dziećmi przelotnego smutku. Zaiste łzy bywają silniejsze od miecza. Można wiele powiedzieć o płaczu, zwłaszcza o jego wstydliwej stronie. Uważa się, bowiem, że tłumienie łez jest świadectwem siły charakteru i męskości. A może bardziej łzy winny być refleksją i drogą do poprawy życia?, naprawienia szkód, wyrządzonych krzywd innym?, drogą do przeproszenia, przyznania się do oszczerstw, oszustw, kłamstw, zakłamania, nienawiści, obłudy?

Może zatrzymajmy się na chwilę przy Ewangelii, która w sposób naturalny mówi, że także święty Piotr płakał. „Wyszedł wtedy na zewnątrz i gorzko - rozdzierając szaty - zapłakał”, gdyż wyparł się Jezusa. On, Piotr – przedstawiciel Apostołów, ten, który wyciągnął miecz, człowiek – skała, on płakał. Nawet Ewangeliści nie dziwili się, po prostu napisali o tym. Te łzy wyjednały Piotrowi łaskę. Rozpłakał się przed tym, przeciwko któremu zawinił. Tylko Jezus mógł mu obiecać wszystko, co zostało zaprzepaszczone. On mógł cierpliwie uciszyć i smutek rozproszyć. Tego Piotr nauczył się w swoim życiu w relacji z Jezusem będąc sam na sam z Nim. Przekonał się, że jeśli ktokolwiek w beznadziejnej sytuacji może pomóc, to tylko Chrystus. Piotr wie, że Pan go nie opuści, nie odepchnie go od siebie – nie ze względu na jego winę, cierpienie, a nawet żal. Te łzy tworzą miejsce na samego Boga. Potem, nad jeziorem Tyberiadzkim, po Zmartwychwstaniu, wyjaśniło się wszystko. Piotr, a wraz z nim i inni uczniowie, przyszli tutaj, aby pracować i w czasie pracy zapomnieć o tym, co się stało z Jezusem. A wtedy On sam do nich przyszedł. Piotrowi powiedział: „Paś owce moje”. Tym słowem przywrócił na nowo swego apostoła do służby. To było właśnie słowo przebaczenia. Łzy nie były wylane nadaremnie. W Piotrze odnowiła się pewność, że jego sprzeniewierzenia, niewierności są bez znaczenia wobec Bożej miłości i wierności. „Kto do mnie przychodzi, nie będzie odrzucony” – mówi Jezus. Wina jest wymazana. Piotr jest wolny. „Paś baranki moje”. Życie może toczyć się dalej, praca niesie znowu radość i nadaje nowy blask życiu.

Łzy mogą być łaską. Nikt nie potrzebuje wstydzić się swoich łez. Bóg przecież obiecał, że osuszy łzy. Trzymaj Go za słowo i niech ono będzie twoją siłą i pomocą. Łzy przygotują miejsce na Boże działanie w tobie. Jego miłość jest silniejsza niż Twoje cierpienie i większa niż twoja wina. Ona uwalnia cię od przeszłości. Ona kieruje i daje żyjącemu życiu nowe szanse. Kto sam w swoim cierpieniu został pocieszony, kto znalazł przebaczenie, ten powinien rozumieć ból innych i ich poczucie winy. On wie, jak dodać im odwagi. Możesz podejść i dać im nadzieję, aby nie zamknęli się w swoim cierpieniu i nie zgorzknieli. Życie świętego Piotra nabrało znowu sensu, gdy Pan do niego przemówił.

Drogi Czytelniku! Zastanów się teraz, czy czasem i ty nie musisz dziś gorzko zapłakać nad swoim życiem? Może zdradziłeś Go w drugim człowieku, może wyrządziłeś innym wiele krzywd, może ich oszukałeś, niszczyłeś w różny sposób i przy każdej okazji, może ich policzkowałeś kłamstwem, oszczerstwem, donosicielstwem, kradzieżą, czyniąc przy tym jednocześnie z siebie niemal świętym bohaterem. Bóg i religia były tylko dla ciebie parawanem. Pomyśl, ile krzywdy i cierpienia zadałeś tym, którzy wyznawali zasadę „kto sieje wiatr burzę zbierać będzie”, i dlatego milczeli. To wszystko kiedyś się przecież kończy! Czy może nadszedł już czas na twoje gorzkie łzy, czy nadal będziesz uważać, że jesteś męczennikiem, świętym, człowiekiem bez grzechu a jednocześnie czynił rany i wyrządzał zło? Może naprawdę warto stanąć w prawdzie i gorzko zapłakać. Dopuść do siebie tę prawdę, choćby ona była gorzka, ale ona jedynie jest w stanie cię wyzwolić. Ona da ci szansę na nowe życie. Nie bądź służalczykiem lecz służącym, myślącym i wierzącym. Trzeba więc przywołać słowa: „Widzicie, ja kładę dziś przed wami błogosławieństwo i przekleństwo. Błogosławieństwo, jeśli usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, które ja wam dzisiaj daję - przekleństwo, jeśli nie usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, jeśli odstąpicie od drogi, którą ja wam dzisiaj wskazuję, a pójdziecie za bogami obcymi, których nie znacie” (Pp 1:26-28)

Zapłacz nas sobą i tymi, którzy szli wraz z tobą tą samą drogą – drogą oszczerstw, obmowy, kłamstwa, donosicielstwa, płatnej protekcji, łapówkarstwa. Pamiętaj, że łzy mogą stać się łaską. Jeśli szczerze zapłaczesz nie tylko łzami oczu, ale łzami serca i sumienia, znów pojawi się w twoim życiu słońce radości, słońce nadziei, słońce miłości. Czy warto? Powiem ci, warto i trzeba, i należy. Życie twoje jest krótkie. Czy pójdziesz do Niego z tym, co czyniłeś? Święty Augustyn, mówi o dwóch pokusach: bogactwie, które może stać się chciwością, oraz o próżności. Ten, kto bierze mięso, aby zabrać je owcy, czerpie korzyści, robi interesy i jest przywiązany do pieniędzy: staje się skąpcem, a także bardzo często dopuszcza się symonii. Albo przywłaszcza sobie wełnę ze względu na próżność, żeby się chwalić.

A kiedy będziesz miotał się w oceanie łez, musisz uważać, aby nie utopić tych, którzy próbują cię uratować. Warto zapamiętać, by nie płakać nigdy za czymś, co nie może płakać za tobą. Trzeba doskonale wiedzieć, czemu się oczy mokre robią, jaki jest powód tego co w sercu nosisz. Łzy wielokrotnie są pięknem duszy a nie oczu. Czasami myślę, że łzy, które wypłakujemy, wyciekają z wielkiej szczeliny między naszymi wyobrażeniami a rzeczywistością. Być może i w Twoim życiu jest tak, że polały się łzy twoje czyste, rzęsiste, na twoje dzieciństwo sielskie i anielskie, na twoją młodość górną i durną, i także n twój wiek męski, pełen klęski.

Amicus