Jest 11 maja br. Dochodzi godz. 6.45. Po odpoczynku u rodzin niemal wszyscy są już w komplecie. Za chwilę autokarem wyruszmy na miejsce wyjścia pielgrzymki – grupy nr 5. Na niebie chmurki zwiastują zmianę pogody. Ale szlak pielgrzymi czeka na nas. Więc ruszamy. Po kilkunastu minutach jesteśmy na miejscu. Teraz zgromadzeniu w kościele słuchamy komunikatów organizacyjnych. Po nich następuje błogosławieństwo pielgrzymów. Wyruszamy na trasę. Co jakiś czas dołączają nowi pątnicy. Grupa polska – studencka obniża średnią krajową wieku grupy. Więc ruszamy dalej. Rzeczywiście po kilkunastu minutach zaczyna padać lekki deszcz. To prawdziwe błogosławieństwo z nieba, by ochłodzić nieco powietrze. Co jakiś czas zatrzymujemy przy kolejnych kościołach, gdzie witają nas kapłani z wiernymi. Po kilkunastu Mintach deszcz przestaje padać – znów świeci słoneczko. Grupa na przemian śpiewa i modli się głównie na różańcu. Omadlamy Budapeszt, polecamy Węgrów, Polskę i wszystkie sprawy, intencje z jakimi pielgrzymujemy. Wystarczył pierwszy odcinek drogi i już zawiązała się piękna wspólnota. Mimo, że dwie grupy mówiące rzekomo najtrudniejszymi językami, doskonale się rozumieją. Bóg jednoczy, modlitwa scala, trud wyzwala otwartość na drugiego człowieka (poniżej galeria).

Przemierzamy w ciągu dnia kulka odcinków – etapów. Szczególnie te przedpołudniowe są rzeczywiście trudne. Niemal wspinamy się jak w górach. Myśl o celu jaki nam towarzyszy nie pozwala zrezygnować z trasy. Idziemy razem wspierając się wzajemnie. Już wiemy, że za rok tu powrócimy. Zapadła decyzja studentów – całej grupy. A ci, którzy nie przyjechali z nami niech żałują. To prawdziwa uczta serca, ducha i myśli. Dziękujemy Ci Panie, że pozwoliłeś nam pielgrzymować, właśnie tu na węgierskiej ziemi. Już mamy zaproszenie na 14-15 września br. na tzw. noc otwartych świątyń. Cała grupa polska deklaruje przybycie.

Powoli zbliżamy się do końca trasy. Ilekroć mijamy świątynie – dzwony obwieszczają radosną wieść, że zbliżają się pielgrzymi. Wielu pozdrawia, obdarowuje nas uśmiechem. Mijający kierowcy aut wykonują różne gesty pozdrowień. Trzeba powiedzieć, że Węgrzy budzą się w wierze. Oni dają nam przykład autentyczności i szczerości bycia z Jezusem. Wielu podchodzi nawiązuje dialog. Proszą o modlitwę i błogosławieństwo.

Minęła już godz. 18:00. Dochodzimy do świątyni i zarazem końca trasy pielgrzymkowej. Za kilka minut rozpocznie się Msza święta. Są akcenty polskie. Na koniec podziękowanie Węgrów nam za bycie razem z nimi. Wielu wprost powtarza: „Nie może was zabraknąć za rok”. To prawda. Wiemy, że poprzez zamieszkanie studentów u rodzin i wspólny trud pielgrzymowania zawiązały się nici przyjaźni. W oczach wielu widać łzy. Tak trudno się rozstać. Lecz komu w drogę temu czas. Powoli ruszamy na kolacje jaką ufundowały osoby na czas naszego pobytu. Zarówno wczoraj jak i dziś przeżywamy ucztę „baltazara”. I mimo, że dzień był pełen wysiłku fizycznego, nie brakuje nam chęci do śpiewu. W autobusie niczym wielki koncert galowy. Dojeżdżamy na miejscu posiłku. Tradycyjny gulasz i wyśmienite naleśniki. Dochodzi godz. 22:30. Rodziny czekają na nas przy kościele św. Emeryka. Podjeżdżamy. Z niektórymi żegnamy się bo jutro program nasz nie pozwoli się ponownie spotkać. Przechodnie zatrzymują się słysząc żarski śpiew studentów. Budapeszt dawno czegoś takiego nie przeżywał. Czuje się wieli żal, że już jutro odjeżdżamy. Rozchodzimy się do rodzin na nocleg. Jutro ponownie spotkamy się przy kościele św. Emeryka by o godz. 9:00 w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej przeżyć Mszę świętą.

 Galeria z trasy pielgrzymkowej