Nie wie, ile dokładnie ma lat i czy jego korzenie są polskie, czy też nie. Nie zna także swoich rodziców. Jedynym rozwiązaniem w tej sytuacji było przyznanie mu z urzędu fikcyjnych danych. Zygmunt, bo o nim mowa, wie jednak na pewno, że do życia powołał go Bóg, któremu jest wdzięczny za wszystkie dary i koleje życia. Dziś w kościołach, domach dziecka, szpitalach, domach pomocy społecznej, więzieniach i innych placówkach całego kraju dzieli się świadectwem swojego niezwykłego życia. "Zostałem prawdopodobnie porzucony przez rodziców i to wówczas, gdy kiedy najbardziej potrzebowałem ich miłości, wsparcia i opieki. We wczesnym dzieciństwie przebyłem nieuleczalną chorobę – wirusowe zapalenie rogów przednich rdzenia kręgowego. Doszło do paraliżu rąk i nóg na okres prawie trzech lat. Musiałem być wtedy podłączony do urządzeń podtrzymujących życie. Groziło mi także, że nigdy nie będę mówił, ponieważ odłączenie od aparatury, abym mógł uczyć się mówić, zagrażało życiu" - wyznaje.

Najistotniejszym była dla niego świadomość, że mimo iż rodzice go porzucili i nigdy nie powrócili, jednak Bóg go nie opuścił. W jego słabości mocą był i jest Bóg. I aby mocniej mu to uświadomić, cofnął nieuleczalny metodami ludzkimi paraliż, pozostawiając jedynie niedowład lewej nogi. To, że został uleczony w niewytłumaczalny sposób ze śmiertelnej choroby, musiało być ogromnym zaskoczeniem dla lekarzy. Stał się cud! "Po przebytej chorobie zostałem jednak niemową i wszystko wskazywało na to, że pozostanę nim do końca życia. Bóg jednak postanowił ofiarować mi dar mówienia. Stało się to w dość dziwnej sytuacji, w ochronce prowadzonej przez siostry zakonne, gdzie przebywałem kilka lat" - dodaje. Dzieci w różny sposób dokuczały mu, wiedząc, że nie może się bronić ani skarżyć. "Któregoś dnia płacząc z powodu tak wielu smutków, krzyknąłem, co wprawiło siostrę w osłupienie. Natychmiast zostałem obdarowany za to olbrzymią ilością cukierków". Naukę mówienia nie rozpoczął jednak, jak inne dzieci od słów „mama”, „tata”, ale od słów modlitwy. Miał wówczas 7 lat.

Patrząc na niego, aż trudno uwierzyć, że jego ciało kilka lat było sparaliżowane, gdyż naturalnie porusza rękami, chodzi, śpiewa w różnych językach, a nawet gra na gitarze. Bóg, przewidując niedowierzanie ludzi w jego uzdrowienie, pozostawił niezwykły dowód, jest nim całkowity niedowład lewej nogi. Dla tych, którzy chodzą, może nie jest niczym ciekawym to, że można chodzić, ale ci, którzy mają paraliż nóg, wiedzą, że nie można stanąć na niewładnej nodze. Tymczasem on może przejść przy pomocy kul ortopedycznych nawet 20 m, tak by nogi cały czas były ok. 10 cm od powierzchni. Z wdzięczności Bogu za tę wielką, niezwykłą przemianę życia, z beznadziejnego stanu do wewnętrznej duchowej radości, postanowił wspierać dzieła w służbie ludziom cierpiącym i Kościołowi katolickiemu na świecie. Za jego przyczyną wspartych zostało ponad 20 inwestycji. Przyczynił się do budowy 5 kościołów, Hospicjum św. Brata Alberta, szkoły dla dzieci niepełnosprawnych, Domu Samotnej Matki i wielu innych. Pewnie dlatego przylgnęło do niego określenie „Ambasador Bożej miłości”. Napisał też książkę pt. „Ku Bogu i człowiekowi”, która jest, jak podkreśla, „wielkim dziękczynieniem Bogu za jego nieustające Miłosierdzie, przemieniające moje trudne życie, oraz pomoc dla ludzi w potrzebie”. Dochody z publikacji przeznaczył także na cele charytatywne, podobnie jak dochody z autorskiej płyty z jego nagraniami. Jak sam mówi: „Nie trzeba być pięknym, doskonałym cieleśnie, aby można było pomóc innemu człowiekowi. Piękno mieszka w sercu człowieka”.

Występ w Castel Gandolfo na zaproszenie Ojca Świętego Jana Pawła II otworzył mu drzwi do wielu krajów świata, po których podróżuje, przekazując ludziom świadectwo o swoim życiu. Często podkreśla: „Jestem żywym przykładem dobroci Boga. To dzięki Niemu mogę tak wiele. Bez głębokiej wiary trudno byłoby mi zrozumieć sens cierpienia”. Nie ukrywa, że mimo upływu lat ciągle pragnie odnaleźć swoich rodziców, aby poznać swoje korzenie, prawdziwe nazwisko i datę urodzenia, i aby podziękować im za to, że zostawili go pod opieką lekarzy, a nie wyrzucili na śmietnik. Zdał maturę w poznańskiej szkole dla niepełnosprawnych. Naukę kontynuował w Krakowie na Akademii Górniczo-Hutniczej i Akademii Ekonomicznej. Uzyskał absolutorium z cybernetyki, zaś jego pasją stało się śpiewanie. Jeszcze podczas studiów zaczął pisać teksty piosenek i komponować do nich melodie. Świetnie opanował grę na gitarze. Jest też doskonałym rysownikiem. Uczestnicy jego koncertów zawsze wpadają w zachwyt i zdumienie, bo są świadkami niezwykłego spotkania, a raczej zwykłego spotkania z niezwykłym człowiekiem.

Ps. Redakcja strony i Katedra Pedagogiki Katolickiej planują zaprosić naszego Bohatera do Stalowej Woli. Tylko rodzi się pytanie, czy i tym razem „życzliwi” pozwolą zrealizować tę piękną ideę. Diabeł nie śpi i czasem posługuje się różnymi ludźmi. Bądźmy jednak dobrej myśli… O terminie i miejscu spotkania poinformujemy na łamach naszego portalu i w innej formie.

Amicus