W 2007 roku zrodziła się myśl powołania do istnienia czasopisma „Pedagogika Katolicka”. Generalnie należy o tym przypomnieć, że środowiska kościelne przyjęły tę myśl z wielkim entuzjazmem. To były swoistego rodzaju „Narodziny” dobrych dzieł i dobrych myśli. I chociaż dzieła te nie przez wszystkich są kochane - wciąż żyją, rozwijają się nie tylko w rzeczywistości polskiej. „Pedagogika Katolicka” wchodzi w zakres ewangelizacji, do której pielęgnowania papież Jan Paweł II zobowiązał cały Kościół i zachęcił, aby była to nowa ewangelizacja. Inicjatywy tej gratulował kard. Zenon Grocholewski pisząc: „Gratuluję podjętej inicjatywy, życzę wszystkim Autorom, aby promocja katolickich wartości przynosiła oczekiwane owoce dla naszej Ojczyzny”. Ówczesny Nuncjusz Apostolski w Polsce abp Józef Kowalczyk podkreślał: „Cieszy fakt, że i tą drogą docierają do środowisk naukowych i wychowawczych owoce pracy naukowej”. Kard Stanisław Dziwisz w swoim piśmie gratulacyjnym zaznaczył: „Dziękuję za przesłane kolejne numery czasopisma „Pedagogika Katolicka”, niech spełniają swą rolę rozwoju myśli naukowej”. Z kolei kard. Stanisław Nagy dodał: „Dziękuję pięknie za kolejne numery cennego periodyku „Pedagogika Katolicka”, a jednym z nich publikacji mojego skromnego artykułu. Numery są i treściowo i redakcyjno-wydawniczo imponujące. Gratuluję i życzę dalszego ciągu”. Abp Henryk Hoser zaznaczył: „Różnorodność działów tematycznych i wysoki poziom prezentowanych na ich łamach tekstów, sprawiają, że publikacja staje się cennym narzędziem dla każdego, kto pragnie zaangażować się na płaszczyźnie katolickiego wychowania dzieci i młodzieży. Czasopismo w tej formie jest nie tylko skarbnicą rzetelnej wiedzy, ale zawiera również wiele inspiracji, wskazuje kierunki poszukiwania rozwiązań rodzących się problemów”. Listy gratulacyjne napływały i wciąż napływając także z zagranicy. Jednym z wielu to list Kard. Peter Erdö - Prymasa Węgier w którym m.in. pisze: „Grazie tante per la gentilezza di avermi mandato il bel numero specjale della Rivista „Pedagogika Katolicka”. Congratulationi per questo importante succeso!”. Gratulacje napływały i wciąż napływają z wielu środowisk polskich i zagranicznych, szczególnie w tym czasie, kiedy nastąpił wzmożony atak na to Dzieło.

Słusznie wypowiedział kiedyś słowa kard. Józef Glemp – Prymas Polski, że „Pedagogika Katolicka" nie może ograniczać się jedynie do zabezpieczania przed złem. Zadaniem wychowawców katolickich jest wykorzystanie energii psychofizycznej człowieka do tworzenia dobra. Trzeba ukazać atrakcyjność dobra, które motywuje do tworzenia czegoś pożytecznego. Stalowa Wola, gdzie rozwija się „Pedagogika katolicka” daje zatem wielką szansę. O tym mieście można mówić jako mieście-symbolu. Bardzo szybki i dynamiczny rozwój materialny, oparty na produkcji stali, doprowadził do przekształcenia osiedla w duże i ambitne miasto, które pracując nad przekuwaniem twardej stali, nie zatraciło ducha. Przeciwnie, im większe były naciski materii i materializmu, tym odporniejszy stawał się duch. Wiara w Jezusa Chrystusa prowadziła świat pracy do poznawania rzeczywistości. Powstała „Pedagogika Katolicka” jest kolejnym impulsem do pełniejszego kształcenia osób w duchu Ewangelii”, niech będzie zahartowaną stalą mysli katolickiej. W kolejnym liście Prymas Polski dodał: „Czcigodny Księże Profesorze, Dziękuję za kolejny numer „Pedagogiki Katolickiej” i cieszę się z treści merytorycznej i pięknej szaty graficznej. Niech Bóg wspomaga” (kard. Józef Glemp).

Dziś należy wołać, krzyczeć, a przede wszystkim wszystko czynić, by naleciałości systemów typu liberalnego, komunistycznego czy wprost lewackiego nie były fundamentem procesu wychowania młodego pokolenia. Istnieją dwie filozofie wychowania katolickiego. Pierwsza polega na dostosowaniu się do tego, co proponuje w kwestii edukacji współczesny świat, lewacki, liberalny. Druga – bazuje na metodach przekazywanych przez Tradycję i obyczaj Kościoła katolickiego. Podział ten odpowiada z grubsza podziałowi na tzw. tradycjonalistów oraz modernistów. Z tym, że wielu „modernistów pedagogicznych” nie jest do końca świadomych tego co robią, uznając modernistyczny sposób wychowania za normalny, czyli często chrześcijański lub katolicki, ale wprost unowocześniony. Wychowanie tradycyjnie katolickie przede wszystkim akcentuje znaczenie pierwiastka nadprzyrodzonego w formacji dziecka i trzyma się zasad przekazywanych przez obyczaj rodzinny. Wzorem i przewodnikiem pozostaje klasyczna teologia, etyka, pedagogika, etyka i filozofia katolicka.

Nie możemy trwać w bezczynności. Ataki lewackie, komunistyczne czy liberalne czują zagrożenie. Nigdy nie atakuje się rzeczy, spraw, wartości, osób mało lub nic nie znaczących. Zawsze ataki są wymierzone w to, co dla kogoś stanowi zagrożenie. Tym razem zagrożona jest myśl, którą chcę się na siłę wdrażać w życie współczesnego człowieka. Dobro lansowane na łamach "Pedagogiki Katolickiej" zapewne się obroni, mimo przewrotnych ataków, Ci, którzy utożsamiają się z katolicyzmem wiedzą doskonale, że zawsze ta droga i formacja była, jest i będzie atakowana. Dziękuję w imieniu Redakcji „Pedagogiki Katolickiej” Rady Naukowej, Recenzentów za piękną postawę służby Bogu i Kościołowi. Dziękuję także za ogrom wsparcia w tym czasie ataków i sił wrogich Kościołowi, ze strony tysięcy osób życzliwych i rozumiejących ten atak, za ich postawę głównie w postaci modlitwy, słów uznania, gratulacji trwania na posterunku walki Dobra ze złem. Niech Dobro i Prawda zwyciężają.

Amicus