Sobota – 21 grudnia 2013 roku. Po wczesnej pobudce wpierw Msza św. a następnie śniadanie. Z racji na daleką drogę do przebycia w ciągu dnia liczącą niemal 800 km nadszedł czas na wyjazd. Poranek nieco mroźny, ale uroczy, bowiem słońce rozbudza promieniami nie tylko sam poranek, ale wszystkich, który powstali ze snu. Wpierw udajemy się w kierunku granicy czeskiej do Brna a następnie do Pragi. Okazuje się, że po drodze napotykamy na uroki niemal wszystkich czterech pór roku. Co pewien czas pojawia się urok wiosennej pogody, to znów mglistej jesieni, a co jakiś czas otulona śniegiem ziemia. To powoduje, że wytężamy szczególną uwagę na przyrodę, która zmienia swe barwy czyniąc zeń palestrę przeróżnych widoków krajobrazu. Po paru godzinach podróży jesteśmy na granicy czesko-niemieckiej. Dalsza trasa prowadzi przez Drezno, Berlin. Dochodzi godzina 17:00. Dojeżdżamy do granicy polskiej. Stąd zaledwie 20 km i jesteśmy na miejscu. Udajemy się wprost do Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, gdzie o godz. 17:00 rozpoczną się uroczyste nieszpory z czwartej niedzieli adwentu. Przewodniczy im Jego Ekscelencja Ks. Abp Andrzej Dzięga – Metropolita Szczecińsko-Kamieński. W kaplicy oprócz zgromadzonych alumnów i księży profesorów, przyjaciele seminarium duchownego. Oprawa liturgiczna przygotowana na wysokim poziomie. Piękny śpiew psalmów wprowadza zgromadzonych w atmosferę świętowania. Po odśpiewaniu psalmów i odczytaniu fragmentu tekstu z księgi 1 Tes 5,23-24, Przewodniczący nabożeństwa prowadzi rozważanie wprost nawiązujące już do czwartej niedzieli adwentu. (Galeria foto poniżej)
Następuje dalsza część modlitewnego spotkania, zwieńczeniem którego jest uroczyste pasterskie błogosławieństwo. Udajemy się teraz do refektarza seminaryjnego. Tu czeka na wszystkich uczta duchowa w postaci inscenizacji przygotowanej przez alumnów pierwszego roku WSD. To naprawdę iście profesjonalny kunszt scenariusza i wykonania. Alumni niczym zawodowi artyści przedstawiają scenę narodzenia Jezusa w aspekcie współczesnym. Tę część spotkania kończy wspólny śpiew kolędy: „Wśród nocnej ciszy”. Rektor seminarium zaprasza do stołu wigilijnego. Ksiądz Arcybiskup w otoczeniu kapłanów, alumnów i osób świeckich rozpoczyna błogosławieństwo opłatków a następnie przedstawiciele wspólnoty seminaryjnej składają wszystkim życzenia. Ten akt podejmują pozostali obecni w refektarzu. Przy podkładzie śpiewu kolęd wszyscy wszystkim ślą życzenia. Następuje część trzecia: wieczerza wigilijna. Przy stole wielka, jedna rodzina – ludzka a zarazem Chrystusowa. Wciąż w sercu brzmią słowa z dzisiejszej liturgii: „Niech Bóg pokoju was całkowicie uświęca, aby nienaruszony duch wasz, dusza i ciało bez zarzutu zachowały się na przyjście naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Wierny jest Ten, który was wzywa; On też tego dokona”.
Studenci KUL wraz z kuratorem Interdyscyplinarnego Koła Naukowego Studentów „Nowoczesne Kształcenie” – ks. Janem Zimny przybyli tu dzisiaj niczym pastuszkowie, by Pasterzowi Diecezji, niegdyś Twórcy Wydziałów Zamiejscowych KUL w Stalowej Woli przede wszystkim podziękować za to wszystko, co zostało uczynione dla tej sprawy. Mimo, iż wielu ze studentów rozpoczyna studia wiedząc, że Ks. Abp już nie jest Pasterzem tego Kościoła lokalnego – to jednak pamięć ich o Jego twórczym dziele w postaci wydziałów jest wciąż żywa. Studenci niczym ogień olimpijski przekazują sobie informacje dotyczące m.in. tej kwestii i dlatego każdego roku w duchu wdzięczności udają się do Księdza Arcybiskupa by wyrazić słowa szacunku, podziękowania za to Dzieło. Szczera wdzięczność i pamięć nie liczy kilometrów, odległości, czasu lecz wyraża swoje pragnienie m. in. w postaci obecności, życzeń, składanych wizyt. A wieczorem jeszcze rozmowa, dzielenie się słowem, przeżyciami. Studenci czują prawdziwe serce zarówno jako Kapłana a przede wszystkim wielkiego Człowieka.
Dobroć podbija serca ludzkie. Ksiądz Arcybiskup – to Pasterz na miarę Chrystusa, który nie tylko wzbudza w studentach wielki szacunek, uznanie, budzi wiarę, pomnaża nadzieję, ale przede wszystkim ukazuje prawdziwe człowieczeństwo w każdym spotkanym człowieku. Dziś w dobie „globalnej wioski” potrzeba takich pasterzy, takich przewodników, nauczycieli. I za to wszyscy mu serdecznie dziękujemy. Niech Pan da Mu siłę na dalsze posługiwanie. Po spotkaniu z Arcybiskupem udajemy się na spoczynek. Następnego dnia - niedziela. W godzinach porannych Msza święta, śniadanie, pożegnanie i powrót do domu. A w czasie drogi słyszę ze strony braci studenckiej: "Proszę księdza, przeżyłem coś niesamowitego. Nigdy sobie nie wyobrażałem, że Ksiądz Arcybiskup aż tak daleko jest otwarty na człowieka". "To co przeżyliśmy, jest czymś niesamowitym, niecodziennym, wprost pozytywnie szokującym nas" - dodają pozostali. Tak niewiele - a tak dużo, być może na całe życie.
Amicus