Wiele refleksji ukazało się ostatnio na łamach wielu tygodników, portali internetowych, w audycjach, po słowach Ojca Świętego Franciszka jakie wypowiedział podczas Światowych Dni Młodzieży w Krakowie: „Cechą charakterystyczną narodu polskiego jest pamięć”. Ta słuszna uwaga jest pozytywną cechą Polaków. Nie bez znaczenia więc Polacy jako Naród przeżywamy uroczyście rocznice, wydarzenia, które odegrały w naszym życiu i życiu Polski wielką rolę. Dziś 15 sierpnia jest dniem wspomnienia wielkich wydarzeń i tych religijnych, patriotycznych, narodowych - które zapisane zostały złotymi zgłoskami. Wielokrotnie osobiście spotykałem się będąc za granicą ze strony wielu osób z pewną nutą zarzutu, że Polacy wciąż żyją tylko historią, przeszłością. Ale to, że dziś ten Naród jest takim jakim jest, to może właśnie dzięki tej nieustannej pamięci jest jego siłą, która zarazem jest drogą ku przyszłości. Już samo wspomnienie pewnych zdarzeń, faktów jest czymś istotnym, lecz nie do końca właściwym. Na bazie pamięci mamy budować nową przyszłość.
Każdy z nas na swoim podwórku własnego życia tę przyszłość ma budować. Oczywiście na temat historii Narodu napisano wiele. Ale warto na kanwie tej refleksji narodowej zatrzymać się nad naszą osobistą przeszłością. Każdy z nas w duchu narodowych wydarzeń winien zatrzymać się nad historią własnego życia, tego sprzed roku, kilku lat czy kilkudziesięciu. Czy wspomnienie osobistej historii przyniesie nam dumę, satysfakcję, poczucie spełnionego obowiązku, powierzonych zadań? Byli bowiem w historii tacy, dla których to co czynili było jedynie celem do zdobycia własnych interesów, własnej kariery. Czy dziś po wielu latach mogą ze spokojnym sumieniem wspominać historię swojego życia? A iluż znamy takich, którym historia służyła nie budowaniu lecz niszczeniu tego co inni budowali. Takich też znamy. Tacy przecież żyją obok nas i rzekomo dobrze się miewają. Dobrze? – w jakim sensie, w jakim znaczeniu? Dla takich historia będzie przekleństwem. Dla takich historia będzie wyrzutem sumienia do końca dni.
Ojciec Święty - przy okazji zacytowanych wyżej słów – powiedział: „Świadomość tożsamości, wolna od manii wyższości, jest niezbędna dla zorganizowania wspólnoty narodowej na podstawie jej dziedzictwa humanistycznego, społecznego, politycznego, ekonomicznego i religijnego, aby inspirować społeczeństwo i kulturę, zachowując je wiernymi wobec tradycji, a jednocześnie otwartymi na odnowienie i na przyszłość". Jakże bliskie te słowa są niejednej dzisiaj rzeczywistości zawodowej, rodzinnej, uczelnianej, społecznej, akademickiej. Draństwo wtargnęło w obszary przez wspaniałe pokolenia budowane. Historia budowana wielkim wysiłkiem czy trudem, dziś jest wielokrotnie niszczona marnymi interesami niektórych.
Tak jak historię szlachetności, poświęcenia, heroizmu, przywołujemy dla uczczenia tamtych Bohaterów, tak dziś potrzeba przywołania niechlubnych postaci, osób, działań, które miały miejsce bądź są w stanie tworzenia. Dlaczego? Nie możemy bowiem być bezczynnymi, milczącymi sługami wobec zła. Mamy obowiązek takiego działania, by dyskredytować każde zło, będące pod wszelką jego postacią. Będąc bowiem obojętnym wobec tego zła, stajemy się jego współdziedzicami. Niestety wielu dla zachowania „dzikiej czy pustej poprawności” staje się milczącymi głazami, którzy jak kamienie przydrożne są wobec wielu spraw obojętne.
Jaka jest więc moja i twoja pamięć? Jaka jest moja i twoja rola, by budować historię na gruncie prawdy – choćby gorzkiej? Czy nie jesteśmy powielanymi grobami? Można mieć wielu fałszywych przyjaciół, a sumienie otarzane błotem – takie życie nie jest do pozazdroszczenia. Można nie mieć przyjaciół, ale poczucie czystej historii, poczucie tworzenia czegoś, co nie jest tylko celem historii samej w sobie, lecz jej drogą prowadzącą ku dobremu – ku nowej rzeczywistości, którą równie wspominać będą pokolenia w przyszłości. Dobre rzeczy nie często wspomina się ad hoc, ukazuje, podkreśla już dziś, lecz czekają one latami na stosowną chwilę. Takich chwil z kart naszej historii – dzięki Bogu – mamy jako Polacy bardzo wiele.
Amicus