Wprawdzie rok szkolny już rozpoczęty, ale wiemy, że czas wakacyjny akademicki wciąż jeszcze trwa. Wielu także pracowników spoza edukacji także i w tym okresie wybiera się na wypoczynek, planuje różne podróże, wyjazdy. Są i tacy, którzy planują wędrowanie po ziemi polskiej, która zawiera bardzo wiele cennych zabytków, uroczych miejsc, cudownych zakątków przyrody czy też innych godnych uwagi bogactw natury, przyrody, sztuki. Jeśli zatem ktoś zaplanował sobie na tę porę roku wypoczynek czy poznawanie piękna Ojczyzny, chciałbym zachęcić do odwiedzenia nie tylko Tatr, Bieszczad, ale warto wybrać się koniecznie na teren Beskidu Orawsko-Podhalańskiego. Stąd też niedaleko do Zakopanego. A w Orawce znajduje się perła kultury i świadek wiary wielu pokoleń – drewniany kościółek pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i Matki Bożej Bolesnej z I-ej połowy XVII wieku. Zatrzymując się w tym zakątku Ojczyzny, wstępując do świadka historii – świątyni – można przeżyć coś nadzwyczajnego: duchowo i estetycznie. Miałem okazję zatrzymać się tutaj 17 września br. wracając z Węgier. A ponieważ w kościółku tym są mocne akcenty węgierskie, o czym nieco niżej, nie sposób nie było wstąpić i doświadczyć bogactwa wiary i kultury. Zatem jeśli ktoś z Państwa planuje na ten najbliższy czas lub nieco później wędrówkę w tym terenie – koniecznie należy w programie umieścić ten punkt jako możliwość poznania jednej z dróg przyjaźni polsko-węgierskiej. (Fotogaleria poniżej tekstu)
Kościół pod wezwaniem Świętego Jana Chrzciciela wybudowany w latach 1651 - 1656. Zbudowany został z inicjatywy księdza Jana Szczechowicza w czasach nasilającej protestantyzacji Orawy. Był on zarówno budowniczym jak i projektantem prezbiterium i wyposażenia wnętrza świątyni. Jest to najstarszy kościół katolicki na Górnej Orawie. W 1728 r. do prezbiterium dobudowano murowaną kaplicę. Malowidła pochodzą z lat 1656-1671. Kościół był gruntownie remontowany w latach 1816 - 1829 i 1926 - 1927. Znacznej przebudowy dokonano w 1901 (dostawienie wolno stojącej wieży do korpusu) i w latach 1934 - 35 r. wybudowanie nowej kaplicy murowanej p.w. MB Bolesnej wg projektu Kramkowskiego, przebudowa dachów z nową wieżyczką na sygnaturkę. Ostatni remont w latach 1998 - 2002. Wytypowany w 2000 r. na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO.
Kościół drewniany, jednonawowy konstrukcji zrębowej. Orientowany, zbudowany z drewna modrzewiowego. Prezbiterium mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie z boczną zakrystią i murowaną kaplicą na osi. Duża kwadratowa wieża drewniana konstrukcji słupowo - ramowej od frontu, częściowo nadbudowana nad nawą. Ściany zwężające się ku górze i kruchta w przyziemiu. Zwieńczona izbicą i ostrosłupowym hełmem, oraz małymi narożnikowymi wieżyczkami. Dach jednokalenicowy, kryty gontem z wieżyczką na sygnaturkę. Zwieńczoną hełmem ostrosłupowym z latarnią. Stropy płaskie, w nawie z zaskrzynieniami wsparte na słupach. W kaplicy sklepienie kolebkowe. Cenna polichromia z 2 poł. XVII w. i 1711 r. Sceny z życia Świętego Jana Chrzciciela, oraz postaciami królów polskich i węgierskich. Na stropie barwne kasetony z rozetami, a na ścianach herby: Cesarstwa, arcybiskupa i okolicznych sołtysów. Balustrada chóru muzycznego, pokryta polichromią z postaciami w tradycyjnych strojach szlacheckich i chłopskich - ludowe przedstawienie Dziesięciu Przykazań i muzykujące anioły w okolicy prospektu organowego (barokowy z 2 poł. XVII w.). Zabytkowe organy barokowe z 1670 r., fundowane przez cesarza Ferdynanda III. Na polichromowanej belce tęczowej stara inskrypcja w języku polskim i barokowa Grupa Ukrzyżowania. Ołtarz główny, dwa boczne i w kaplicy, oraz ambona (z wizerunkami ewangelistów i Świętego Jana Nepomucena) barokowe z 1 poł. XVIII w. Liczne rzeźby i obrazy. Polichromowane ławki i konfesjonały. Stacje Drogi Krzyżowej z 1857 r., autorstwa Szczepana Sitarskiego.
Trzeba przyznać, że ten cud kultury i świadek wiary, każdego, kto tylko na chwilę wstąpi, uczy wielkiej mądrości, pokory, wprowadza w refleksję nad życiem, przemijaniem. Bogate w treść obrazy wyzwalają zadumę nad historią ale też uwrażliwiają nad kierunkiem życia w przyszłości. Zwiedzanie tego miejsca to wielkie doświadczenie wiary, wzbogacenie ducha i umysłu. Innymi słowy, kto z otwartym sercem wkracza do tego miejsca, przeżywa intensywne rekolekcje, których nauczycielem są świadkowie ukazani na pięknych zabytkowych obrazach. To historyczna a zarazem żywa sztuka, która zawsze, nieustannie zajmuje się dwiema sprawami: wiecznie rozmyśla o śmierci i dzięki temu wiecznie tworzy życie. A warto pamiętać, że świat człowieka bez sztuki naraża się na to, że będzie światem zamkniętym na miłość. Pismo, wiara i sztuka to jedyni świadkowie czasów. Ta sztuka w Orawce, to wielka sztuka, jak wielkie ucho i wielkie oko świata: słyszy i widzi i zapewne niejednego z nas zawstydzi, może podrażni, a może pobudzi sumienie.
Galeria foto z kościoła zabytkowego w Orawce
Amicus