Tradycyjnie trwa „Biały Tydzień”. To szczególny okres, który zatrzymuje nas jeszcze przy wielkich tajemnicach i podprowadza pod misterium Bożego Miłosierdzia. Dobiegł czas emausowych rozważań. Jeszcze pokłon Matce w duchu wdzięczności i zawierzenia. Czas ruszać w drogę. Naokoło biel śnieżna niczym grudniowy dzień. Przemierzając kolejne odcinki drogi wyczuwa się niepokój rolnika o jutro. Wielu z niepokojem oczekuje by ruszyć do prac polowych. Gdy zatrzymuję się po drodze, niemal kanonicznym pytaniem stawianym przez rozmówców to pytanie o wiosnę. Już widać obrzeża Stolicy. Tu również wyczuwa się klimat niepokoju. Wstępuję w progi bliskiej osoby. Żyje samotnie. Otwiera nie tylko drzwi mieszkania, ale i serca. Widzę w oczach łzy radości. Podejmujemy wiele różnych tematów. Ta sama mądrość i wewnętrzny spokój. Bijąca głębia refleksji. Mój rozmówca dopiero, co opuścił łoże szpitalne. Za parę dni czeka go powrót. Proszę pamiętać o mnie – powiada kierując wzrok na moja twarz. Będę pamiętał – zapewniam. Jeszcze razem spożywamy obiad. Ileż szlachetności i skromności mieści w tych przyjacielskich spojrzeniach. Emanują jak blask słońca. To, gdzie teraz ksiądz się udaje? Odpowiadam: jadę od Matki do Matki. Rozumiem. Proszę powiedzieć Jej o mnie. Nie tylko powiem, ale będę Ją prosił, by zdrowie i siły wróciły. Proszę jeszcze chwilę pozostać. Zdąży ksiądz dojechać. I kolejne tematy. Słucham jakbym czytał złotą księgę. Tylu wspaniałych ludzi żyje obok nas. Nie zauważamy ich, pomijamy, a oni chcą nam dać tak wielkie bogactwo.

Powoli się żegnamy. Niby obcy a tak bliscy. I słyszę delikatną, pokorną prośbę: proszę przyjechać do mnie, proszę nie zapominać o mnie. Zapewniam: przyjadę i to ze studentami. Trochę na dłużej, aby pobyć razem. Zamykam drzwi i widzę wciąż wzniesioną dłoń na pożegnanie. Ruszam w kierunku naszej, kochanej Matki – Jasnej Góry. Coraz bliżej. Za chwilę w domu Matki. Już widać szczyt Jasnogórski. I na miejscu. Po krótkim zakwaterowaniu staję przed Jej Obliczem. Za kilka minut Msza święta. Celebruję wraz z innymi kapłanami. Polecam dzisiejszych Srebrnych Jubilatów. Wśród wielu zgromadzonych – Słowacy. Wspólnota wieczernikowa. Na koniec polecamy się także Sercu Bożemu, bo dziś pierwszy piątek. Teraz czas osobistej modlitwy. Tyle osób prosiło o memento, i z północy, i z południa, i z Warszawy i wielu innych zakątków Ojczyzny. Wszystkich w darze modlitwy składam w Twe ręce o Pani. Wiem, że są to i bóle, i prośby, i błagania, i wdzięczności. Ty sama najlepiej o tym wiesz.

Zbliża się godzina Apelu. Spoglądam przez okno pokoju i widzę grupy pielgrzymów idących do Matki. Wśród tej wielkiej rzeszy, tylu młodych garnie się do Niej. Wszyscy z uśmiechem i radością serca. To się czuje. Jesteśmy u Jej stóp. Rozpoczyna się jak zawsze czuwanie od Bogurodzica, Dziewica… I dalszy ciąg wołania do Matki. Każdy przywołuje to, co przywiózł w swoim sercu. Patrząc i słuchając nasuwa się jednak myśl: wiara nie ginie, wiara żyje, wiara się rozwija. Tu się czuje ducha polskiego i Bożego. Kończy się Apel. Przez całą noc czuwać dziś będą różne grupy. Niemal cała kaplica wypełniona szaleńcami Bożymi. Wybrali lepszą cząstkę. Ten potok modlitwy będzie dziś ogarniał wielu z tych, co już zasnęli. Za kilka godzin przyjdzie poranek sobotni. Z programu wynika, iż znów wielu stanie u Jej stóp. Przybędą niemal ze wszystkich stron Polski. Będzie to ostatni dzień nowenny przed świętem Bożego Miłosierdzia. Myślę, że dane mi będzie przeżyć kolejny dzień z Matką. Podobnie i w niedzielę. Tu czuje się człowiek wolny od ziemskich trosk. Jak dobrze mieć Matkę szczególnie wtedy, gdy nie ma już tej ziemskiej. Ona zastępuje wszystkie i wszystkich nas. Dobrze jest wędrować od Matki do Matki. Dobrze jest mieć świadomość, że mamy taką Matkę.

Amicus