Autorytet to misterium. Jego powstanie otacza tajemnica, ale upadek jest czymś namacalnym. Otóż nie ulega wątpliwości, że żyjemy w momencie powszechnego kryzysu autorytetów dotychczas jakoś funkcjonujących w społecznej świadomości. Zanik autorytetu jest równoznaczny ze zrujnowaniem podstaw świata, który od tej pory zaczyna dryfować, zmieniać się i przeobrażać z jednej postaci w drugą z coraz to większą gwałtownością, tak jakby nasze życie polegało na zmaganiu się z jakimś Proteuszowym uniwersum, gdzie wszystko może w każdej chwili stać się czymś innym. W świecie intelektualnym i moralnym musi więc istnieć zasada autorytetu. Autorytet może być różnie umiejscowiony, ale jest niezbędny. Do takiego wniosku doszli uczestnicy Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej jaka miała miejsce w dniu 19 lutego br. w Stalowej Woli. Prelegenci podkreślali, że jest wokół nas wiele ludzi, ale spotkać prawdziwego człowieka to rzadkość. Można polemizować z tak postawioną tezą, choć codzienność potwierdza tę bolesną prawdę, że nie ma nic gorszego niż zobaczyć swój własny, czołgający się autorytet.

Jeżeli znany kłamca powie prawdę to nikt mu nie uwierzy, jeżeli natomiast jakiś autorytet skłamie - wszyscy mu uwierzą. Zapewne często jest trudniej wybrać autorytet, niż się do niego upodobnić. Pewnie każdy z nas chciałby usłyszeć miłe słowa „jestem z Ciebie dum­ny/a", zwykłe cztery najprostsze słowa, a potrafią podbudować własny autorytet. Lecz przez nasze błędy i głupotę jaką darzymy swojego ducha, nie pozwalają na jakiekolwiek działania z drugiej strony, wtedy czujemy sie jak balon, który wzbija się w powietrze, ale kogo to zachwyca? Przecież tyle razy był ukazywany nam ten obraz, tak samo jest z nami: chcieli­byśmy być kimś lecz, każdy zna już nasze możliwości, są też ludzie którzy całe życie zaska­kują i dążą do konkretnego, ciekawego celu i takiego człowieka porównuję do małego koloro­wego balonika, którym nikt nie steruje i nikt nigdy nie dowie się gdzie dokładnie się zatrzy­ma.

Przez wieki, od początku czasów, poeci, pisarze, filozofowie i inni wielcy ludzie, którzy, jak my jesteśmy skłonni twierdzić, „wyprzedzili swój czas”; dedykowali genialne dzieła naj­ważniejszym tematom życia: szczęściu, śmiałości, przyjaźni, miłości, bohaterstwu. Miliony wierszy, opowieści, cytatów. Miliardy słów o tym, co jest najwartościowsze. Tysięcy lat tworzenia nieśmiertelnej sztuki po to, żeby dzisiaj moglibyśmy znajdować zbiory cytatów. które starannie udostępniamy w mediach socjalnych, tym samym podwyższając własny auto­rytet i tworząc reputację inteligentnego oczytanego człowieka. My, autorzy, twórcy licznych blogów, e-dzienników, kont na stronach literackich, staramy się być podobni do tych wiel­kich. I mimo, że nasze słowo nigdy nie będzie tak samo przenikliwe i wiecznie aktualne jak ich; piszemy dalej, mając nadzieję, że ktoś to przeczyta i odnajdzie się w naszych słowach; piszemy mając nadzieję, że uda się nam dotrzeć do głębi serca chociaż jednego czytelnika. I jeśli chociaż jedna osoba, czytając ten niezbyt skomplikowany tekst, coś poczuje, to znaczy, że czas nie był zmarnowany. Twórzmy własne światy! Tylko tam możemy być prawdziwie wolni.

Amicus