Papieska Komisja ds. Ochrony Małoletnich utworzona przez papieża Franciszka w marcu 2014, wydała dokument, w którym stwierdza, że Kościół podejmuje nieodwołalną decyzję oraz zamierza stosować ją na wszystkich poziomach swoich struktur, w haśle: „zero tolerancji” dla zasady postępowania przeciw seksualnemu nadużyciu nieletnich. Ma też wprowadzać najlepsze, najodpowiedniejsze materiały i zasady pracy, niosące ochronę dzieciom, małoletnim i bezbronnym, w obszarze ewentualnego ich zagrożenia przemocą seksualną. Cytowany tekst papieża Franciszka nie odwołuje się do wcześniejszych apeli, pouczeń, dokumentów oraz wypracowanych porozumień zrealizowanych przez Stolicę Apostolską, w dialogu z międzynarodowymi instytucjami za pontyfikatu św. Jana Pawła II, a następnie Benedykta XVI.

Wysiłki czynione, aby sprostać w tworzeniu kultury prawdy i miłości
Odpowiedzialność i swoista czujność teologów, w wierności i wierze, wszystkich uczniów Chrystusa, została przypomniana przez św. Jana Pawła II w Liście skierowanym do polskich teologów na VII Kongres Teologów Polskich (2004). Kongres zwołano pod hasłem: „Kościół w życiu publicznym. Teologia polska i europejska wobec nowych wyzwań”. Papież Jan Paweł II zaznaczył ważną sprawę, którą jest właściwe rozeznawanie współczesnych czasów poprzez nauczanie teologii - stwierdził: „Solidne uzasadnienie prawd wiary i zasad moralnych, wykład nauki społecznej oraz promocja kultury czerpiącej z chrześcijańskiej tradycji”, jest tym, co: pozwala „je dostrzec, właściwie ocenić i podjąć odpowiednie wysiłki, aby im sprostać” . Toteż niewątpliwie teologia, a tym samym każdy teolog pełnią służbę i misję, które poprzez wiarę wiążą z Kościołem. Wzorcowo wyraża, ukazuje to Encyklika Veritatis splendor (1993) dająca światu myśl nauczania moralnego, społecznego Kościoła: głęboko i wszechstronnie objaśnioną, w aspekcie filozoficznym i teologicznym. Słowa skierowane do Kościoła polskiego na obrady VII Kongresu Teologicznego niosą już w sobie refleksję doświadczenia wydarzeń z obszaru Kościoła niemieckiego, gdzie w końcu XX wieku dyskutowano nad trudnym problemem, jakim było ówcześnie: „znalezienie właściwej formy udziału katolickich poradni dla kobiet ciężarnych w państwowym systemie poradnictwa, regulowanym przez nową ustawę o pomocy dla kobiet ciężarnych i rodzin z 21 sierpnia 1995 r.” . Papież - św. Jan Paweł II skierował wtedy na ręce Biskupów niemieckich podziękowanie za okazanie czynem ich wierności dla/ i w nauczaniu Kościoła Chrystusowego oraz osobistej woli w/do: „bezwarunkowej obrony życia nienarodzonego”. W podsumowaniu dokumentu stwierdza: „Ufam, że wierni katolicy — wraz z wieloma innymi chrześcijanami i ludźmi dobrej woli - w jedności z biskupami i ze mną, jako Najwyższym Pasterzem Kościoła będą nadal odważnie walczyć w obronie życia wszystkich ludzi, narodzonych i nie narodzonych, starych i młodych, chorych i zdrowych, nie szczędząc wysiłków, aby «w naszej epoce, w której mnożą się zbyt liczne oznaki śmierci, zapanowała wreszcie nowa kultura życia, owoc kultury prawdy i miłości»”. Przywołane tu, wybrane fakty, potwierdzają, iż ochrona człowieka, ochrona jego życia od poczęcia do naturalnej śmierci była zawsze głównym nurtem nauczania św. Jana Pawła II. Problem ten był widziany szeroko przez Papieża w kontekście wielu uwarunkowań społecznych, religijnych, jak i na tle powiązań politycznych, ideologicznych w całym świecie. Kierunek ten wytrwale kontynuował papież Benedykt XVI. Toteż nie ma żadnych podstaw - naszym zdaniem - do formułowania jakichkolwiek wypowiedzi, które niosą w sobie elementy obniżania, zacierania czy deprecjonowania osoby i wysiłku duszpasterskiego św. Jana Pawła II oraz jakoby braku dostatecznej bazy dokumentów - z pontyfikatów papieża św. Jana Pawła II i Benedykta XVI, dotyczących problematyki i właściwej troski Kościoła o dziecko (w wielu aspektach) od jego poczęcia, aż po etap osiągnięcia dojrzałości społecznej .

Droga do prawdziwego człowieczeństwa
Papież Benedykt XVI odwołując się do nauczania św. Jana Pawła II - stwierdził: „Gdy moralność zostaje zastąpiona przez rachubę następstw, przestaje istnieć. Skutki, które tego rodzaju teorie pociągają za sobą, są dziś oczywiste. W odpieraniu ich zła, papież Jan Paweł II w encyklice Veritatis splendor (1993) z prorocką mocą wskazał, że istotną i stałą podstawą działania moralnego jest wielka tradycja racjonalna ethosu chrześcijańskiego”. Niewątpliwie apele o odpowiedzialność, która powinna wynikać ze stałej troski o nią i aktywność w działaniu duszpasterskim, wszystkich Biskupów Kościoła Katolickiego i wszystkich wiernych wspólnot eklezjalnych, była stale kierowana, uświadamiana. Papież - św. Jan Paweł II, zawsze apelował i wzbudzał w ludziach zrozumienie dla kształtowania w sobie odpowiedzialności osobistej, która kieruje ludzi na drogę: „prawdziwego człowieczeństwa”. Zauważmy także wyrazisty dokument nauczania papieskiego - w mocy merytorycznej: pedagogiki, teologii, dogmatyki, który został skierowany do kapłanów przez Ojca Świętego Jana Pawła II, w Wielki Czwartek 2002 roku. Z mocą i nakazem Magisterium Kościoła oraz prerogatyw, jakie przysługują Papieżowi, stwierdza: „Drodzy Bracia w Kapłaństwie! […] w tym okresie, jako kapłani jesteśmy osobiście głęboko wstrząśnięci grzechami niektórych naszych braci, którzy sprzeniewierzyli się łasce otrzymanej w Sakramencie Święceń, ulegając najgorszym przejawom mysterium iniquitatis, jakie dokonuje się w świecie. Budzi to zgorszenie, a jako jego skutek pada głęboki cień podejrzenia na wszystkich innych zasłużonych kapłanów, którzy pełnią swoją posługę z uczciwością i z konsekwencją, a nierzadko z heroiczną miłością”. Podkreślmy tą myśl w Liście, którą Papież kieruje do kapłanów. Zwróćmy jeszcze uwagę na wypowiedź św. Jana Pawła II - skierowaną do wszystkich wiernych, członków wspólnoty eklezjalnej: „[…] Kościół wyraża swą troskę o ofiary i czyni wysiłki, aby zareagować zgodnie z prawdą i sprawiedliwością na każdą bolesną sytuację, my wszyscy — świadomi ludzkiej słabości, ale ufni w uzdrawiającą moc Bożej łaski — jesteśmy wezwani do przyjmowania mysterium Crucis i pełnego zaangażowania w poszukiwaniu świętości. Musimy modlić się, aby Bóg w swojej opatrzności wzbudził w sercach wielkoduszne odrodzenie ideałów całkowitego oddania Chrystusowi, które są fundamentem naszej kapłańskiej posługi”. Niewątpliwie św. Jan Paweł II wskazywał wtedy, jak i teraz, iż obszary relacji ludzkich związanych z etyką seksualną i rodzinną, bioetyką, moralnością zawodową i społeczną a zwłaszcza: „w przypadku obowiązków związanych z praktyką religijną i z uczestnictwem w życiu Kościoła”, wyznaczają zadania dla koniecznego kształtowania dojrzałych postaw chrześcijańskich. Toteż słowa Papieża, iż: „Nie wolno nam redukować prawdy według własnego osądu, nawet w najlepszych intencjach” - są tu kluczowe. Jak również to: ,,Naszym zadaniem jest być świadkami Boga, przekazicielami miłosierdzia, które zbawia również, gdy jawi się jako osąd nad ludzkim grzechem […]”. Wydaje się, że wystarczająco mocne i wyraziste to wypowiedzi, aby z całą determinacją, każdy wierny chrześcijanin/katolik, godnie i odpowiedzialnie pełnił swój apostolat w Kościele i świecie. Dla świata było to niewygodne nauczanie - wtedy, jak i dziś jest, gdyż opierało się o prawdę i Prawa Boże.

Sprzeciw wobec barbarzyństwa w stosunku do dzieci i małoletnich
Sięgnijmy pamięcią do końca XX wieku i zauważmy kilka kluczowych wydarzeń wyznaczających tematy, w obszarze społecznym, Kościoła i instytucji międzynarodowych, gdzie głównym podmiotem troski są prawa dziecka i ochrona godności Osoby a szczególnie dzieci. Ten temat opracował ks. prof. J. Bajda, wybitny teolog, moralista. Zacytujmy teraz dłuższą wypowiedź Autora, który zwraca uwagę na bardzo ważne aspekty z nauczania św. Jana Pawła II: „Zanim została uchwalona Konwencja o Prawach Dziecka ONZ (20 listopada 1989 r.), dziesięć lat wcześniej Jan Paweł II skierował gorący apel do ONZ w obronie dzieci (2 października 1979 r.), w przemówieniu na Zgromadzeniu Ogólnym Narodów Zjednoczonych. Papież umieścił ten fragment w omawianym paragrafie Adhortacji Familiaris consortio: „Pragnę wypowiedzieć tę radość, jaką dla każdego z nas stanowią dzieci, wiosna życia, zadatek przyszłości każdej dzisiejszej ojczyzny. Żaden kraj na świecie, żaden system polityczny nie może myśleć o swej przyszłości inaczej, jak tylko przez wizję tych nowych pokoleń, które przejmą od swoich rodziców wielorakie dziedzictwo wartości, zadań i dążeń zarówno własnego narodu, jak też całej rodziny ludzkiej. Troska o dziecko, jeszcze przed jego narodzeniem, od pierwszej chwili poczęcia, a potem w latach dziecięcych i młodzieńczych, jest pierwszym i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka”. W tym momencie przypomnijmy, że to Stolica Apostolska za pontyfikatu św. Jana Pawła II wydała w dniu 22.10.1983 dokument, gdzie podkreślone zostały prawa dziecka. Także należy zaznaczyć, że jest to jeden z nielicznych dokumentów w świecie, tak wyraziście poruszający problem dziecka we współczesności oraz jego praw.

Jakże szybko opinia publiczna zapomniała, w czasie burzliwej dyskusji roku 2018 i wzmożonej teraz w 2022, a dotyczącej zachowań przemocowych w sferze seksualnej- wobec dzieci i nieletnich, że to św. Jan Paweł II radził i apelował, aby: „ONZ upodobniła się do rodziny, analogicznie jak Chrystus każe dorosłym upodobnić się do dzieci”. Zauważmy wyjątkowy, bezprecedensowy dokument, jakim jest List do Dzieci św. Jana Pawła II, w którym prowadzi swoistego rodzaju dialog z dziećmi całego świata – w duchu Ewangelii i w duchu teologii dziecięctwa - gdyż w tym wymiarze należałoby widzieć i rozumieć całą problematykę: „praw dziecka”. Przywołajmy także ważny dokument ogłoszony w 1994 roku przez Konsystorz Kardynałów, w związku z Konferencją Kairską, w której to zarysowano wyraźnie stanowisko Kościoła w stwierdzeniu: „Ani konferencja kairska ani żadna inna instytucja nie może stawać się narzędziem imperializmu kulturowego lub ideologii, które zamykają człowieka w ciasnym kręgu własnych potrzeb, uznają aborcję na żądanie i rozwiązłość płciową za prawa człowieka i głoszą zniekształconą wizję rodziny, jako ideał dla młodzieży. Prawa oderwane od odpowiedzialności nieuchronnie zderzają się ze sobą i niszczą się nawzajem, podobnie jak sprzeciw woli człowieka wobec woli Boga prowadzi go do samozniszczenia”. Dodajmy tu wypowiedź ks. prof. J. Bajdy, który powołując się na przewodniczącego Rady Papieskiej ds. Rodziny - kard. A. L. Trujillo (pracownik Kurii watykańskiej w czas pontyfikatu św. Jana Pawła II) stwierdza, że może dla skutecznej obrony praw dziecka należałoby zaproponować odpowiednim instancjom międzynarodowym, aby: „tego typu zbrodnie przeciw dzieciom, jak pedofilia i kazirodztwo, uznać za zbrodnie przeciw ludzkości”. Przecież w Liście do Dzieci (1994) pada zdanie Papieża: „Czy można przejść obojętnie wobec cierpienia tylu dzieci, zwłaszcza gdy jest to cierpienie w jakiś sposób zawinione przez dorosłych?”. Ta myśl wskazuje nam, iż wiedza Ojca Świętego Jana Pawła II jest/ była pełna, co do wiedzy o warunkach życia dzieci w społeczeństwach narodów i państw świata.

Pracownik Watykanu w czasie pontyfikatu św. Jana Pawła II - kard. Z. Grocholewski, wymienia te obszary, gdzie występuje gwałcenie praw dziecka w aktualnej rzeczywistości: głód, z tego umieralność wzmożona (okres niemowlęcy) oraz niedożywienie wpływające na niedorozwój fizyczny i umysłowy, także zachorowania na AIDS, brak alfabetyzacji i praw do nauki, praca dzieci i nieletnich ponad 10 godzin na dobę, a za tym idące choroby i wzmożona śmiertelność dzieci. Kardynał podaje także źródła wskazujące na proceder wykorzystywania seksualnego dzieci i w celu prostytucji. Zauważmy, iż w Liście do Dzieci św. Jan Paweł II stawia wzór właściwych postaw osobistych oraz wychowawczych, kierowanych ku dzieciom- stwierdza: „Niebo jest dla tych, którzy są tak prości jak dzieci, […] pełni zawierzenia jak one, tak pełni dobroci i czyści. Tylko tacy mogą odnaleźć w Bogu swojego Ojca i stać się za sprawą Jezusa również dziećmi Bożymi”. Niewątpliwie stwierdzenie kard. Z. Grocholewskiego, że wiek XX pozostawił wstrząsający obraz: „autentycznego barbarzyństwa w stosunku do dzieci i małoletnich” jest głęboko zastanawiające w aspekcie moralnym, etycznym. Wydaje się, że w jakiejś mierze, ta sytuacja spowodowała działania dla proklamowania praw dziecka i obrony jego godności, jak tu wskazujemy na działanie wynikające z nauczania św. Jana Pawła II. Toteż przywołajmy kilka konkretnych działań. Zauważmy moc prawną protokołu nawiązującego do Konwencji o: Prawach ochrony Dziecka przed sprzedażą (handlem osób), ochroną przed prostytucją dziecięcą i przed pornografią dziecięcą, zakończoną w Nowym Jorku 25 maja 2000 roku i ratyfikowaną przez Stolicę Apostolską 24 października 2001 roku. Nawiązuje on do prawa dokumentów bazowych z 26.11.2000 roku oraz Prawo LXXI, z 1.10.2008 roku. Wskazuje nam to, iż problematyka ochrony praw dziecka, w całym spektrum jego celowości ochrony i bezpieczeństwa dzieci, małoletnich, niepełnoletnich, bezbronnych w swej niepełnosprawności, była zabezpieczana i jest zabezpieczona nauczaniem, wskazaniem Kościoła katolickiego za pontyfikatu św. Jana Pawła II. Budowało to także fundament prawny, który dawał możliwość konkretnych działań i stanowił podstawę tegoż nauczania społecznego.

Zauważmy także, iż w obszarze omawianej tu sprawy ochrony dzieci, jak i osób nieletnich, niepełnoletnich oraz niepełnosprawnych, a poddawanych jakiejkolwiek formie przemocy: sytuacyjnej, psychicznej, fizycznej, Stolica Apostolska już w czasie pontyfikatu św. Jana Pawła II opracowała i wprowadziła kluczowe dokumenty niosące treści o ochronie osób przed wykorzystaniem i wszelką formą przemocy związanej ze sferą seksualności. Zwraca uwagę na ten fakt A. Stelmasiak, który pisze: „Kościół jest pierwszą instytucją, która zaczęła walczyć ze zjawiskiem nadużyć seksualnych”. Autor podkreśla, że z tym procederem: „grzechem i jednocześnie przestępstwami pedofilii, jako pierwszy zmierzył się św. Jan Paweł II, który w 2001 roku wytyczył jednoznaczne zasady postępowania, a sprawę przekazał do Kongregacji Nauki Wiary”. Zauważmy tu, że kard. Z. Grocholewski, a jednocześnie prefekt Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej - do dymisji z roku 2015 - jako wybitny znawca prawa kanonicznego, wymienia wiele inicjatyw i działań Kościoła na rzecz ochrony praw dziecka. Są to liczne deklaracje i konferencje zorganizowane przez Dykasterię Kurii Rzymskiej, której przewodniczył: „dotyczących specyficznych tematów z zakresu praw dziecka” oraz przykładowo w kolejnych latach od 1992-1999, czyli w czas pontyfikatu św. Jana Pawła - np: „deklarację konferencji międzynarodowej na temat „Wykorzystywania seksualnego dzieci poprzez prostytucję i pornografię” (Bangkok, Tajlandia, 1992), deklarację międzynarodowego spotkania na temat „Praw rodziny i pracy małoletnich” (Manila, Filipiny, 1993), deklarację międzynarodowego sympozjum poświęconego „Rodzinie i adopcji” (Sewilla, Hiszpania, 1994), rekomendację z okazji międzynarodowego spotkania na temat „Rodziny wobec zmian mózgowych własnych dzieci” (Watykan 1997), konkluzję Drugiego Spotkania Polityków i Ustawodawców Europy odnośnie do „Praw człowieka i praw rodziny” (Watykan 1998), deklarację uczestników Trzeciego Spotkania Polityków i Ustawodawców Ameryki na temat „Rodzina i życie w 50. rocznicę Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka” (Buenos Aires, Argentyna, 1999)”. Opierając się na wypowiedziach św. Jana Pawła II, akcentujących, że najwartościowszym działaniem dla przyszłości świata jest właściwa koncentracja dorosłych na rozwoju dzieci, zauważmy jeszcze ten nurt nauczania duszpasterskiego i działania. Wskazywał na znaczenie wzajemnego związku rodziny i kapłaństwa we wspólnocie eklezjalnej Kościoła oraz współpracę ze szkołą - w kształtowaniu człowieka, jego godności osobowej.

Papieska Akademia Życia
Przypomnijmy, iż św. Jan Paweł II powołał w Kurii Rzymskiej Papieską Akademię Życia w celu podjęcia przez tę instytucję studiów nad zagadnieniami dotyczącymi obrony życia ludzkiego. Papież św. Jan Paweł II i współpracujący z Nim prof. J. Lejeune wiedzieli jak ważna jest to sprawa we współczesnej kulturze. Na uroczystości w XXV rocznicę istnienia Papieskiej Akademii Życia padły słowa: „U początku stała intuicja św. Jana Pawła II oraz wielkiego francuskiego naukowca Jérôme’a Lejeune’a. Mieli oni świadomość, że ochrona życia staje się istotnym zagadnieniem kwestii antropologicznej. Chodziło im o podkreślenie centralnego znaczenia człowieka i ludzkiego życia w kulturze, nauce, a także w politycznej i społecznej organizacji świata”. Także podkreślmy jeszcze raz, że w dokumentach oficjalnego nauczania społecznego Kościoła papież – św. Jan Paweł II, poruszał często problem rodziny i dziecka oraz jego ochrony w rodzinie, w społeczeństwie, jego rozwoju i powołania do chrześcijańskiej wizji życia. Przykładowo akcentujemy dokumenty: Encyklika Redemptor Hominis, Evangelium vitae, Adhortacje Apostolskie: Vita consecrata, Pastores dobo vobis, Catechesi tradendae, a szczególnie: Familiaris consortio oraz Christifideles laici, gdzie znajdujemy wypowiedzi z całą mocą nauczające, że dzieci są darem Bożym, że człowiek jest dzieckiem Bożym. Z tego wynika prawda nauczania chrześcijańskiego, że dzieciom należna jest opieka rodzicielska - dokonywana wobec każdego dziecka w godności osobowej, w należytej pieczy i ochronie: przed wszelką przemocą, dyskryminacją, niedopuszczalnym porzucaniu i maltretowaniu. Także rozbudowanie nauczania o konieczności duszpasterstwa rodzin, a zwłaszcza obejmujący te rodziny, w których występują problemy i trudności natury socjalnej, pedagogicznej, socjopatologicznej .

Odpowiedzialność każdego za swoje człowieczeństwo
Bardzo ważna wypowiedź, która wydaje się być kluczem do zrozumienia, jak św. Jan Paweł II widział rolę powołania kapłańskiego, a w tym służbę i misję dla Kościoła osób konsekrowanych: kapłanów, zakonników, zakonnic i wszystkich związanych tą umową wobec Boga jest Adhortacja Apostolska Vita Consecrata (1996). Toteż przywołajmy z dokumentu słowa: „W naszym świecie, gdzie ślady Boga wydają się często zatarte, pilnie potrzebne jest zdecydowane świadectwo prorockie osób konsekrowanych. […] Proroctwo czerpie szczególną moc przekonywania ze zgodności między przepowiadaniem a życiem. Osoby konsekrowane pozostaną wierne swojej misji w Kościele i w świecie, jeśli będą zdolne nieustannie oceniać swoje postępowanie w świetle słowa Bożego. […] Trzeba, aby życie konsekrowane ukazywało współczesnemu światu przykłady czystości przeżywanej przez mężczyzn i kobiety, którzy odznaczają się zrównoważeniem, samokontrolą, inicjatywą, dojrzałością psychiczną i uczuciową. Dzięki temu świadectwu ludzka miłość zyskuje niezawodny punkt odniesienia, który osoba konsekrowana czerpie z kontemplacji miłości trynitarnej, objawionej nam w Chrystusie”. Papież widział tę myśl, jako podstawową zasadę działania, postępowania człowieka wobec drugiego człowieka. Tylko w takim paradygmacie - zanurzenia w tajemnicy Trójcy Świętej - człowiek jest zdolny zrozumieć i postępować w oparciu o miłości bliźniego, która jest wtedy radykalna i uniwersalna-podkreśla. Poprzez tajemnicę miłości objawionej w Chrystusie człowiek jest zdolny do panowania nad sobą: „do zachowania dyscypliny, co jest niezbędne, by nie popaść w niewolę zmysłów i instynktów” - podkreśla w dokumencie. Niewątpliwie Adhortacja Apostolska Vita Consecrata (1996) dostatecznie jasno wykłada, ukazuje nauczanie św. Jana Pawła II w zakresie odpowiedzialności każdej osoby konsekrowanej, w obszarze chronienia przed przemocą seksualną dzieci i niepełnoletnich oraz w każdej relacji z osobą niepełnosprawną psychicznie, fizycznie. Fundamentalne treści wnosi do czynionych tu refleksji fragment z pkt 87 tejże Adhortacji Apostolskiej VC. Na tle trwającej teraz dyskusji a nawet atakowania Papieża św. Jana Pawła II, odnośnie ochrony dzieci i osób bezbronnych, z racji wieku czy kondycji ich psychiki, przed działaniem niosącym znamiona molestowania oraz przemocą czynów, naruszających integralność seksualną tych osób, przywołajmy wypowiedź z tegoż dokumentu: ,,Misja prorocka życia konsekrowanego staje wobec trzech głównych wyzwań skierowanych do całego Kościoła […]. Odnoszą się one bezpośrednio do ewangelicznych rad ubóstwa, czystości i posłuszeństwa; to właśnie one przynaglają Kościół, a zwłaszcza osoby konsekrowane, by ukazywały w pełnym świetle ich głęboki sens antropologiczny i dawały o nich świadectwo. […] Życie konsekrowane, zwłaszcza w trudnych okresach dziejów, jest błogosławieństwem dla życia ludzkości i dla życia samego Kościoła. […] Pierwszą prowokacją jest hedonistyczna kultura, która odrzuca wszelkie obiektywne normy dotyczące płciowości, sprowadzając ją często do rangi zabawy lub towaru, praktykując - przy współudziale środków społecznego przekazu - swego rodzaju bałwochwalczy kult instynktu. Skutki tego przejawiają się we wszelkiego rodzaju nadużyciach, którym towarzyszą niezliczone cierpienia psychiczne i moralne jednostek i rodzin” . Sumując ten wątek, nasuwa się refleksja: jakież słowa mogą wyraźniej i więcej wyjaśniać, tłumaczyć, ostrzegać, jak przywołane tu wypowiedzi z nauczania św. Jana Pawła II?

Prawo dzieci do dzieciństwa i bezpiecznego rozwoju
Pogłębianie nauczania św. Jana Pawła II czynione było przez współpracującego z Nim kard. J. Ratzingera, a następnie jako Papieża. Gdy Benedykt XVI podejmował dzieło swojego pontyfikatu, odczucie całego Kościoła wyrażało się w myśli, że: ,,od niego oczekuje się kontynuacji dzieła zapoczątkowanego przez Jana Pawła II zmierzającego do umocnienia Kościoła XXI wieku”. Toteż podjął ten pontyfikat w wielkim zaangażowaniu duszpasterskim, opierając go na trzech filarach: wiara, nadzieja, miłość. Zauważmy ważną wypowiedź Benedykta XVI: „Papież Jan Paweł II, który bardzo dobrze znał sytuację teologii moralnej i śledził ją z uwagą, zlecił [...] pracę nad encykliką, która miała na powrót uporządkować te sprawy. […] „Veritatis splendor” [...] wywołała gwałtowny sprzeciw ze strony teologów moralnych”. Benedykt XVI stwierdził: „Pierwsze zadanie, które musi wypływać z moralnych wstrząsów naszych czasów, polega na tym, byśmy ponownie zaczęli żyć Bogiem i skierowani ku Niemu”. Toteż przywołajmy jeszcze raz Kard Z. Grocholewskiego, który zwracał uwagę na zasadnicze aspekty skuteczności ochrony, podkreślając, iż nauki psychologiczne i pedagogiczne powinny dać swój zasadniczy efekt i wtedy proklamowanie praw dziecka może wywrzeć określony wpływ na rzeczywistość. Jednak, akcentuje: „nie wystarczy proklamacja praw, nie wystarczy nawet poprawne ustawodawstwo. Trzeba przede wszystkim zmienić człowieka, ubogacić go prawdziwymi wartościami ducha. Trzeba zrozumienia godności człowieka, właściwej antropologii”. W czas pontyfikatu Jana Pawła II, Kard. Z. Grocholewski, jako przedstawiciel Papieża w tym obszarze problematyki ochrony dzieci i zabezpieczania ich praw, działał by zatrzymać niepokojący proces współczesnego życia, jakim jest swoisty „zanik dzieciństwa”, czyli po prostu dać dzieciom prawo do ich dzieciństwa, do przeżywania czasu dzieciństwa bezpiecznie i z należną troską .

Podsumowując
Już tylko na podstawie tych wybranych dokumentów, z całości działania, nauczania Papieża - dziś św. Jana Pawła II, na rzecz ochrony życia, a w tym przed przemocą seksualną człowieka, szczególnie dzieci, jest bezpodstawne i nieuprawnione jakiekolwiek atakowanie, deprecjonowanie pontyfikatu Jana Pawła II, a tym bardziej Jego jako Osoby. Papież- św. Jan Paweł II niczego nie zaniedbał w nauczaniu duszpasterskim i społecznym w obszarze ochrony praw dziecka. Ze strony Watykanu, ze strony instytucji Kurii Rzymskiej w czas Jego pontyfikatu podjęto, prowadzono szereg działań i wydano wiele dokumentów chroniących przed przemocą seksualną i różnymi rodzajami wykorzystania każdego człowieka w tej sferze.

Konkluzja
Konkludując, nie ma podstaw na twierdzenie, że Papież Jan Paweł II zaniedbał problem przemocy seksualnej wobec dzieci, osób niepełnosprawnych. Wniosek nasz wskazuje, że Jan Paweł II w czas swojego pontyfikatu uczynił bardzo dużo na rzecz ochrony dzieci, młodzieży, osób niepełnosprawnych przed przemocą seksualną (słowną i fizyczną). Fakt ten potwierdza szereg ważnych dokumentów Kościoła katolickiego sygnowanych przez Papieża i Instytucje, które powołał dla tych celów. Od pierwszych dni pontyfikatu, aż po jego finał św. Jan Paweł II pełnił swoją rolę Papieża w wielkim trudzie pracy i osobistej odpowiedzialności przewodnika Kościoła katolickiego na rzecz etyki i moralności społecznej. Nie ma żadnych podstaw aby deprecjonować Jego dzieło i Jego Osobę.
Słowa klucze: św. Jan Paweł II, nauczanie, Kościół katolicki, dokumenty papieskie, ochrona praw, dzieci, przemoc seksualna

Summary:
Pope John Paul II's teaching against sexual violence - selected reflections
In conclusion, there is no basis for claiming that Pope John Paul II neglected the problem of sexual violence against children, disabled people. The conclusion is different, because John Paul II during his pontificate did a lot to protect children, young people, disabled people against sexual violence (verbal and physical). This fact is confirmed by a number of important documents of the Catholic Church signed by the Pope and the Institutions which he established for these purposes. From the first days of his pontificate until its finale, St. John Paul II fulfilled his role as Pope in the great effort of work and personal responsibility of the leader of the Catholic Church for ethics and social morality. There is no reason to depreciate His work and His Person.
Keywords: st. John Paul II teaching, Catholic Church, papal documents, protection of children's rights, sexual violence

Imię i nazwisko znane redakcji