W 2007 roku zrodziła się myśl powołania do istnienia czasopisma „Pedagogika Katolicka”. W roku 2017 będziemy świętować 10-rocznicę jego wydawania. W związku z tym planujemy zorganizować specjalną konferencję naukową na temat pedagogiki katolickiej oraz wydać specjalny - Jubileuszowy numer tego periodyku. Następnym etapem było zorganizowanie Katedry Pedagogiki Katolickiej na istniejącym już Wydziale Zamiejscowym KUL w Stalowej Woli. Obie inicjatywy spotkały się w różnych środowiskach z różnym odbiorem. Generalnie należy o tym przypomnieć, że środowiska kościelne przyjęły tę myśl z wielkim entuzjazmem. To były swoistego rodzaju „Narodziny” dobrych dzieł i dobrych myśli. I chociaż dzieła te nie przez wszystkich są kochane - wciąż żyją, rozwijają się nie tylko w rzeczywistości polskiej. Pamiętam, jak w lipcu 2017 roku udałem się na spotkanie z ówczesnym kard. Józefem Glempem - Prymasem Polski, by przedstawić mu zamysł powstania tych dzieł. Ksiądz Prymas z wielką radością przyjął do wiadomości informację o mających powstać dziełach. Wielokrotnie interesował się nimi pisząc na łamach czasopisma „Pedagogika Katolicka” teksty związane z edukacją i wychowaniem katolickim. Dzieła te – jak podkreślał – świadczą o naszej przynależności do Kościoła katolickiego, trosce o wymiar katolickiego życia, podejmowanych wyzwaniach i podejmowanych dziełach. Warto w ten czas Narodzenia Pańskiego przywołać jedną z pierwszych myśli kard. J. Glempa – Prymasa Polski, jaką skierował do nas z prośbą o opublikowanie jej na łamach czasopisma. Jej treść niech stanie się osobistą refleksją naszego życia określanego mianem katolickim.

„Wiadomość, że Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II w Lublinie otworzył w Stalowej Woli własny Wydział, napełniła mnie duszpasterską radością. Każde powołanie nowego ośrodka naukowego świadczy o dynamice intelektualnej Kościoła, zaś powołanie Wydziału, gdzie jest realizowana myśl w ramach „Pedagogiki Katolickiej” dowodzi wychodzenia naprzeciw zapotrzebowaniom wychowawczym społeczeństwa. Pedagogika katolicka wchodzi w zakres ewangelizacji, do której pielęgnowania papież Jana Paweł II zobowiązał cały Kościół i zachęcił, aby była to nowa ewangelizacja.

Także i system nauczania życia chrześcijańskiego, powinien przejąć się głęboko tą propozycją nowości, jaką Ojciec święty zastosował do pojęcia ewangelizacji. Powołanie nowego Wydziału przy Katolickim Uniwersytecie Lubelskim daje dobrą okazję, aby spojrzeć nań w kontekście tej odnowy, która ciągle powinna dokonywać się w Kościele, a którą lepiej znamy od czasów papieża Jana XXIII jako aggiornamento. O jaki wymiar „unowocześnienia” może nam chodzić? Wystarczy zastosować się do poleceń Soboru Watykańskiego II, do Kodeksu Prawa Kanonicznego, do Katechizmu Kościoła Katolickiego, czy wreszcie do Kompendium Nauki Społecznej Kościoła, aby w sposób prawidłowy z programem nowego Wydziału włączyć się w zbawcze nauczanie Kościoła. Oczywiście, odniesienie do wymienionych źródeł nauczania katolickiego, w tym także do pedagogiki katolickiej, jest nieodzowne. To się zakłada. Potrzeba „odnawiania” w nauczaniu kościelnym nie odnosi się jednak do źródeł, ale do uwzględnienia czynników psychologicznego i społecznego, które oddziałują na odbiorców nauki o życiu katolickim. Tymi czynnikami są reklamy życia oddalonego od zasad chrześcijańskich, podawane w przeróżnych formach: w Internecie, na plakatach, w stylu bycia i życia epatowanego przez różnej wartości seriale telewizyjne. Trudno nawet wyliczyć nowe formy zachowań, zwłaszcza wśród młodzieży, które wymagają refleksji pedagogicznej. Na przykład fenomen agresji z okazji meczów piłki nożnej: wśród tak zwanych kibiców są także uczniowie uczęszczający na katechezę, nie umiemy ich rozeznać ani na nich wpłynąć, brak nam sposobu dotarcia do nich. Problem muszą rozstrzygać zaostrzone przepisy i siła policji. Zjawisko chuligaństwa piłkarskiego, podobnie jak i dyskotek czy innych „rozrywek”, jest bardzo złożony i tylko po części może dotyczyć katechizacji. Niemniej, obszar nowej ewangelizacji obejmuje także sytuacje wyżej wspomniane, tak mało doświadczone przez duszpasterstwo od strony systematycznych wskazań i praktyki.

Pedagogika katolicka nie może ograniczać się jedynie do zabezpieczania przed złem. Zadaniem wychowawców chrześcijańskich jest wykorzystanie energii psychofizycznej człowieka do tworzenia dobra. Trzeba ukazać atrakcyjność dobra, które motywuje do tworzenia czegoś pożytecznego. Nowy Wydział w Stalowej Woli, gdzie rozwija się „Pedagogika katolicka” daje wielką szansę. O tym mieście można mówić jako mieście-symbolu. Bardzo szybki i dynamiczny rozwój materialny, oparty na produkcji stali, doprowadził do przekształcenia osiedla w duże i ambitne miasto, które pracując nad przekuwaniem twardej stali, nie zatraciło ducha. Przeciwnie, im większe były naciski materii i materializmu, tym odporniejszy stawał się duch. Wiara w Jezusa Chrystusa prowadziła świat pracy do poznawania rzeczywistości. Nauczanie ogólne wspomagał Kościół nie tylko przez zwyczajną katechizację, ale i przez studia społeczne, inicjowane przez KUL. Także dziedziny wiedzy świeckiej nie pozostawały w tyle i powstawały studia ułatwiające zdobywanie tytułów inżynierskich i specjalistycznych dyplomów. Powstały Wydział w Stalowej Woli a w nim tworzona „Pedagogika Katolicka” jest kolejnym impulsem do pełniejszego kształcenia osób w duchu Ewangelii.

Niech Chrystus staje w progach tej uczelni. Powiedział On raz do uczniów: „Wy Mnie nazywacie Nauczycielem i Panem i dobrze mówicie, bo nim jestem” (J 13, 13). Niech Boski Nauczyciel - przez wstawiennictwo Matki Najświętszej - daje Wspólnocie tworzącej ten Wydział światło umysłu i wytrwałość woli”.

† Józef kardynał Glemp – Prymas Polski