W życiu człowieka liczą się trzy wartości: miłość kochająca, miłość pomagająca i miłość przebaczająca. Każda z nich ma swoje oblicze, swój wymiar, swoje znaczenie i wartość. Każda z nich ma wielkie znaczenie w życiu człowieka. Chyba nie ma potrzeby dyskutowania z takim twierdzeniem. Jednak, gdybyśmy się zapytali, która z nich jest najważniejsza, najwartościowsza, najpiękniejsza, to wielu z nas odpowie: miłość przebaczająca. Przebaczyć, to znaczy otworzyć sobie i drugiemu drogę do nowego życia, otworzyć drogę ku nowej rzeczywistości. Nie bez znaczenia poruszają nas różne gesty przebaczenia, ich wymiary, okoliczności, które wielokrotnie dotyczą także i nas. Pamiętamy dobrze tekst: „Czy mam przebaczyć aż siedem razy? Mistrz odpowiada: Nie mówię ci, że aż siedem razy, ale aż siedemdziesiąt siedem razy – czyli zawsze”. Wielu zapewne powie, ale jak to trudno, gdy na ciele, na duszy, w pamięci są głęboko zadane rany, gdy zostaliśmy obdarci z godności, z szacunku, dobrego imienia. Jak trudno przebaczyć, gdy strumień czy rzeka nienawiści, zazdrości, zawiści czy głupoty zadała nam wiele ran, bólu, cierpienia. Czy w takiej sytuacji miłość przebaczająca jest także łatwa i piękna?
W tej sytuacji gest przebaczenia ma jeszcze większy wymiar, większe znaczenie i to dla obu stron. Dla przebaczającego jest wyrazem jego wielkiej postawy miłości, która nie rodzi się z sama z siebie, lecz wypływa ze źródła Bożej miłości, zakotwiczenia życia w „Źródle”, z którego wciąż wypływa nowa moc miłości. Im więcej okażemy miłości przebaczającej, tym i my więcej otrzymamy jej wobec siebie. Zaś dla osoby, której udzielamy przebaczenia, dar ten staje się nadzieją na nowe życie, szansą na odrodzenie w duchu i w prawdzie, szansą na radość i szczęście. Bowiem należy pamiętać, że przebaczenie jest największym uzdrowicielem dla człowieka. Natomiast brak przebaczenia jest przepisem na cierpienie.
Zwykle każdy pragnie pokoju, spokoju. Tylko dzięki przebaczeniu otrzymasz go. Jeśli chcesz szczęścia, spokojnego umysłu, pewnego celu, poczucia wartości i piękna, które przekracza świat, jeśli chcesz troski, stałego poczucia bezpieczeństwa i ciepła bezinteresownego wsparcia, wyciszenia, którego nie można zakłócić, łagodności, której nigdy nie można zranić, głębokiej tolerancyjnej pociechy oraz odpoczynku tak doskonałego, że nic nie może go zniszczyć – to tylko dzięki przebaczeniu uzyskasz to wszystko, a nawet więcej. Kiedy się budzisz, przebaczenie rozpala w twoich oczach iskry i daje ci radość, z którą możesz powitać dzień. Wygładza twoje czoło, kiedy śpisz, i spoczywa na twoich powiekach, byś nie ujrzał koszmarów pełnych lęku i zła, podstępności i walki. A kiedy znowu się obudzisz, daje ci ono kolejny dzień szczęścia i spokoju. Ale to wszystko, a nawet więcej, daje ci tylko szczere przebaczenie.
Przebaczenie nie oznacza zgody na występek; nie oznacza aprobaty oburzającego zachowania. Przebaczenie oznacza zerwanie z bolesną przeszłością. Przebaczenie oznacza życie i miłość w teraźniejszości, pozbycie się cienia przeszłości. Przebaczenie oznacza uzdrowienie rany w sercu zadanej przez zapiekłe myśli i zachowania. Przebaczenie oznacza ujrzenie światła Boga w każdym, bez względu na jego zachowanie, postawę, intencje. Przebaczenie otwiera drzwi dla Ducha, byśmy czuli się jednym ze wszystkimi i wszystkim w Bogu. Ile potrzeba na to czasu? To zależy od ciebie. Jeśli uznasz, że to nigdy nie nastąpi, to tak się stanie.Jeśli uznasz, że potrzebujesz dnia, minuty, sekundy, tak się stanie.
Dlaczego mamy przebaczać, wybaczać? Bo przebaczenie jest najkrótszą drogą do Boga, drogą do drugiego człowieka. Ono nie tylko uzdrowi Twoje własne relacje z innymi (włączając w to samego Boga), ale przez nie przychodzi Twoje własne uzdrowienie - duchowe, emocjonalne, psychiczne i fizyczne. „Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień”. „Nikomu złem za złe nie odpłacajcie. Starajcie się dobrze czynić wobec wszystkich ludzi”.
Tak więc w tym wielkim a zarazem pięknym czasie odnowy i wzrostu duchowego pozostaje nam przebaczenie. Dobrze jest przebaczyć tym, którzy nas zranili, nawet jeśli to, co zrobili, jest niewybaczalne. Przebacz nie dlatego, że zasługują na przebaczenie, ale dlatego, że nie chcesz sam cierpieć i ranić siebie ilekroć wspomnisz, jaką krzywdę ci wyrządzili, jakiego doświadczyłeś bólu, upokorzenia.
Ponownie jednak powróćmy do naszej tezy postawionej na początku: w życiu człowieka liczą się trzy wartości: miłość kochająca, miłość pomagająca i miłość przebaczająca. Z nich miłość przebaczająca jest najważniejsza, najpiękniejsza bo najtrudniejsza. Jeśli w tym czasie odnowy ducha i serca, chcemy coś uczynić, czegoś wielkiego doświadczyć, to najpiękniejszym darem, najprostszą drogą będzie przebaczenie. Człowiek nigdy nie jest tak piękny jak wtedy, gdy przebacza.
Amicus