Wydawać by się mogło, iż co dopiero wkroczyliśmy w Nowy Rok, a więc winna przyświecać nam nadzieja, jakaś perspektywa, nowe wyzwania. Bynajmniej. Przed kilkoma chwilami otrzymałem ciekawy list, ciekawy, bo dość dramatyczny. Napisał go młody człowiek – ba – młody student. Opisując swoją młodość dopiero – jak sam podkreśla – te święta stały się okazją do jego pogłębionej refleksji. Przy okazji przesłał mi wiersz, który poniżej zacytuje. Jak wynika z listu, życie jego stało się dość ponure, smutne, a wręcz niekiedy beznadziejne. Pozostał niemal sam. Koledzy czy niby przyjaciele pozostawili go samego. I mimo, że rodzina liczna, poczuł ogromną samotność. Powiada, że od ponad dwóch tygodni krąży po horyzoncie życia jak latawiec i nie wie, w którym kierunku ma pójść. W dalszej części tego listu snuje refleksję nad przyczyna tego stanu rzeczy.

Jak się okazuję, jego refleksja adwentowo-bożonarodzeniowa spowodowała, iż doszedł do dość smutnego wniosku, że jest osobą hermetyczną - zamkniętą na innych, osobą egoistyczną, osobą, która nie pozwala patrzeć na innych w duchu daru tylko jako kogoś przypadkowego. Przez pewien czas czuł się z tym dość dobrze, ale kiedy pojawiły się poważniejsze trudności, doszedł do przekonania, że tak dłużej być może. Szukał więc pomocy, ot tak po prostu wszedł do Internetu, gdzie wcześniej spędzał przed jego ekranem dziesiątki godzin. I- jak wspomina – przypadkowo znalazł się na stronie „pedagogiki katolickiej”. Szukał coś dla siebie. Zaczął wertować linki i znalazł link: pomoc duchowa. Postanowił więc, że napisze kilka słów. Tak też się stało.

Nie będę przytaczał treści tego listu. Zresztą nie mam ku temu prawa a po drugie nie w tym rzecz. Ale wyszedł z propozycją, by wiersz, który zamieścił w nim został upowszechniony. Ponadto poprosił, aby na jego pytania odpowiedzieć, których zawarł w owym liście było wiele. Ta jednak kwestia pozostaje prywatna. Spełniam jedynie jego wolę, aby ów jego wiersz został opublikowany. Taj też niniejszym czynie. Jestem przy tym przekonany, że jego treść jest na tyle refleksyjna, że każdy z nas może coś dla siebie odnieść, na tyle na ile wejdziemy w jego głębię. Owszem jest styl, merytoryczność, fabuła może nie należą do górnej półki, ale czy tylko te z najwyższej półki mają wartość? Sądzę, że nie zawsze tak bywa.

A zatem oto jego – czytelnika młodego wiersz:

„Może masz w głowie myśli bardziej szalone niż ja,
Może masz skrzydła, których by Tobie pozazdrościł ptak,
Może masz serce, całe ze szlachetnego szkła,
Może masz kogoś, a może właśnie kogoś Ci brak.

Może masz oczy, w których nie gościł dotąd strach,
Może masz w sobie niechęć do wojny i brudnych spraw,
Może masz litość, a może uczuć już w Tobie brak,
Może masz wszystko, lecz nie masz tego co mam ja.

Nie ma nikt, takiej nadziei jak ja,
Nie ma nikt takiej wiary w ludzi i cały ten świat,
Nie ma nikt tylu zmarnowanych lat,
Nie ma nikt, bo któż to wszystko mieć by chciał...
Tylko ja!!.........”

Na bazie owego wiersza u wielu może się zrodzić wiele refleksji. Jak pisał jeden z myślicieli, „ludzie uczą się w 25 procentach od mistrza, w 25 procentach słuchając samych siebie, w 25 procentach od przyjaciół, a w 25 procentach uczy ich czas”. Przyjaźń prawdziwa tym się odznacza, że trwa prawie nieporuszona przez czas; ileż to razy zdarzało się nam w naszym wieku nomadycznym zobaczyć przyjaciela po wielu latach niewidzenia i natychmiast przyjaźń i porozumienie wracają, jakby tych lat nie było, jakby przyjaźń na czas była odporna! Czas zatem jest wielkim nauczycielem, tyle tylko, że zabija swoich uczniów. W życiu każdego z nas także zdarzają się pewne święte chwile, w których krzyżują się światy: zewnętrzny i wewnętrzny, przecinają czasy: wertykalny i horyzontalny. I pewno słusznie wielu powiada: jaka szkoda, że jest tak krótki okres pomiędzy czasem, kiedy jest się za młodym i kiedy jest się za starym.

 

Amicus