W ostatnich dniach otrzymałem tekst, który chciałbym przedstawić naszym Drogim Czytelnikom na forum tej strony. Jedni się jego treścią wzmocnią, inni może nawet zawstydzą. Niech zatem dokonuje się to, co ma się dokonać. Uważam, że jest to piękne i w pełni autentyczne, szczere świadectwo. Jakże dziś ważnym jest, aby poszczególne wspólnoty miały wspaniałych, odpowiedzialnych, kochających i rozumiejących pasterzy. To wielki dar dla danej wspólnoty. Zatem ci, którzy będą oddawać się tej lekturze, niech także zaczerpną mocy, siły, radości, ale i nadziei dla siebie i dla swoich wspólnot. To świadectwo niech będzie dla każdego – bez wyjątku – wyzwaniem do osobistej refleksji. Ufam, że tak się stanie (na zdjęciu autorka tekstu).

„Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja, zawsze Dziewica! Drogi w Jezusie i Maryi - ks. dr. hab. prof. Janie! Na początku bardzo serdecznie pozdrawiam wraz z Rodziną - drogiego w Panu Kapłana na wzór Najświętszego Serca Bożego. Dziękuję za emaila i wszystkie słowa, co mnie ogromnie uradowało, bo w istocie swej - wszyscy razem stanowimy jedną w Bogu Rodzinę i to jest dla nas największą radością, że jako Wspólnota wszystkich wierzących - kroczymy razem z naszym Panem i nie czujemy się przez to osamotnieni w tym świecie, który niejednokrotnie oddala się dziś od Boga, zapominając o tym - jak wielkim szczęściem jest dla nas Bóg i niczym jest człowiek bez Boga, bo o własnych siłach niczego nie dokona. Jestem zawsze dumna z tego, że mamy w naszej Archidiecezji świątobliwego Arcypasterza - ks. abpa Andrzeja Dzięgę, którego Bóg posłał do nas, by nam przewodził i prowadził nas wszystkich do Boga i nigdy nie przestanę za ten dar Bogu dziękować.

Jestem ogromnie zbudowana i ubogacona świadectwem świętego życia naszego umiłowanego ks. abpa Andrzeja Dzięgi, który jest niezwykle pokorny i bardzo przystępny i ma ogromny szacunek dla wszystkich i wiele ciepła w sobie - ma ogromne serce i bardzo słucha z uwagą rozmówców i umie wczuć się we wszystkie ludzkie sprawy i problemy, z jakimi się wszyscy borykają. Kto zetknie się z naszym Pasterzem - odchodzi bardzo ubogacony i zauważa świętość Jego, czego nie da się ukryć, bo to jest widoczne w całej postawie i świadectwie życia. Wszystkie homilie ks. abpa Andrzeja Dzięgi są przepojone wielką głębią Bożego ducha i płyną z głębi wielkiego serca. Posiada także ogromną cierpliwość i z miłością odnosi się także do nieprzyjaciół, co mogłam to sama zauważyć. Nigdy nikogo nie lekceważy i każdemu pozwala odczuć, że jest się ważnym w Jego oczach - tak, jak czynił to Chrystus za swego ziemskiego życia i nadal to czyni poprzez Swoją świętą łaskę, który żyje i nieustannie działa aż po wszystkie wieki.

Każdy Kapłan - to drugi Chrystus, który przemawia poprzez każde słowo i gest Kapłana używając Jego ust rąk i nóg, gdy idzie do ludzi niosąc Jezusa i tym samym stając się w Jego Imieniu Darem dla nas. Jakże potrzeba nam wszystkim dzisiaj żywej wiary, byśmy nie rozminęli się z żywym Jezusem obecnym w każdym Kapłanie. Jezus stawia na mej drodze świętych Kapłanów, dając przez to wielką pomoc i radość dla mej duszy i nie brak dzisiaj takich Kapłanów w naszej Ojczyźnie i na całym świecie. Podziwiam bardzo wszystkich Kapłanów, którzy nigdy nie mówią o swoich troskach, czy jakichkolwiek problemach i w cichości serca wszystko znosząc, oddają to Jezusowi, we wszystkim Jego się radząc i w Nim szukając ukojenia dla swej ludzkiej duszy. Kapłan często bywa skryty, bo nie każdy też potrafi Go zrozumieć - jak każdy człowiek doświadcza czasem wewnętrznych rozterek, zatroskany jest zawsze o drugich i zapominając o sobie samym, innych pociesza, podtrzymując na duchu każdym gestem i słowem i gdy czasem przechodzi przez trudne chwile, wszelkie próby, czy doświadczenia Oliwnego Ogrodu - nie ma nikogo, kto by Go pocieszył, dodał otuchy, podtrzymał dobrym słowem i zwyczajnie umiał Go słuchać i zrozumieć Kapłańskie zatroskane o każdą duszę serce. To jest wielka wiara i pokora Kapłana, bo pragnie być wszystkim dla wszystkich. Przechodzi przez wszystko, czego Jezus doświadczył w Swoim ziemskim życiu, gdy był wyśmiewany, wyszydzany i biczowany oraz odrzucany.

Kapłan jest zawsze ze Swym Jezusem, niosąc Jego Krzyż, doświadcza nie tylko samego Taboru, ekstaz podczas modlitwy, czy uniesień i porywów ducha. Wszystko składa na świętym Ołtarzu podczas codziennej Eucharystii - całe Swoje życie - troski i radości, wszelkie obawy, smutki, czy niepokoje. Jezus także wszystko przeżywał na ziemi w Swoim Sercu i cały świat w Nim nosił i nieraz zapłakał nad ludzką duszą, która zamiast ku życiu kierowała się ku własnej śmierci. Dziś Jezus także wszystko to czuje i każdego nosi w Swoim Boskim Sercu i towarzyszy we wszystkim każdemu człowiekowi, nawet, gdy jest w Niebie - jest zawsze z nami i pośród nas przechadza się nieustannie po ziemi i cierpi z każdym człowiekiem, którego dziś się biczuje, wyśmiewa i wyszydza i niejednokrotnie odrzuca .W Boskim Sercu znajdujemy zawsze ukojenie i pocieszenie i jest ono dla nas mocą. Niech Najświętsze Serca Jezusa przytuli mocno do Siebie drogiego ks. dr. hab. prof. Jana i wszystkich drogich Kapłanów. Niech Miłość Boża przenika i opromienia całe życie, niech będzie ono całe na wskroś przeniknięte żywą obecnością Boga Najwyższego. Niech Niepokalane Serce Maryi - będzie zawsze dla drogiego ks. dr. hab. prof. Jana - schronieniem w każdej sytuacji w całym życiu. Niech dobry Bóg nieustannie błogosławi i strzeże i obdarzy Swym Pokojem. Tego życzę z całego serca i pozostaję w duchowej łączności na wspólnej modlitwie przed Bogiem. Będę w sposób szczególny o wszystkich pamiętała w swych modlitwach przed Cudownym Obrazem Matki Bożej Częstochowskiej na Jasnej Górze - podczas Pielgrzymki Rodziny Radia Maryja w tym tygodniu, która jest w sobotę i w niedzielę - 13 i 14 lipca. Ewa Dudek z Rodziną. Szczęść Boże! Sursum corda!

Ps. Te wszystkie moje refleksje o Kapłanach, których staram się zawsze sercem postrzegać i rozumieć i czym się dzisiaj z drogim ks. dr. hab. prof. Janem podzieliłam i z kilkoma wcześniej także Kapłanami, których bardzo cenię i którym tak wiele zawdzięczam, bo wszyscy Swoim przykładem życia - wskazują mi drogę świętości, która coraz bardziej każdego dnia zbliża nas do Boga - te wszystkie myśli zrodziły się w ciszy serca na wewnętrznych z Bogiem rozmowach, które spisałam wieczorem w wolnym czasie w Karlsfeld k.Monachium, opiekując się starszą chorą P. Anną. Każdą bowiem wolną chwilę pragnę Bogu oddawać poprzez rozmyślanie i na wszelki inny sposób według natchnień Ducha Świętego na Bożą chwałę, by żadna chwila nie była zmarnowana i Bogu była oddana, bo przez Niego jest nam podarowana i całe życie warto oddać i zawierzyć w Ręce Boże i Matki Najświętszej, bo przecież Bożą jesteśmy wszyscy własnością. Całe nasze życie - niechaj będzie jednym wielkim dziękczynieniem i uwielbieniem Boskiego Majestatu. Każda nasza czynność i całe życie winno splatać się w modlitwę - stając się niejako naszym hymnem Miłości, wyśpiewywanym naszemu Bogu, by oddawać Jemu cześć i chwałę i uwielbienie w każdym czasie”.

E. D.