Jesteśmy wszyscy od kilku dni w większym lub mniejszym stopniu zaabsorbowani wydarzeniami wojny na Ukrainie. Tysiące ludzkich polskich serc otworzyło się na potrzeby uchodźców. Wielu bierze urlopy z pracy, wielu rezygnuje z innych obowiązków i udaje się na granice lub punkty pomocowe, by nieść pomoc, a tym samym mieć swoją cząstkę dobra w tym wielkim historycznym wyzwaniu. W dniu 08 marca 2022 roku miałem sposobność przetransportować dwie rodziny uchodźców z punktu pomocowego z Przemyśla – jedną do Łodzi, a drugą z Kijowa (sześcioosobową – matka, ojciec i czwórka dzieci w wieku: 9 miesięcy - Michał, 3 latka - Ola, Wiktoria i Narina – wiek szkolny) do Szczecina, którą pod swój dach przyjął Ks. Abp Andrzej Dzięga – Metropolita Szczecińsko-Kamieński. Dwaj starsi synowie zostali w Kijowie jako, że są w wieku poborowym. Ks. Abp otworzył tej konkretnej rodzinie drzwi swego domu, ale przede wszystkim otworzył swoje kochające serce. Jakże to budujące i zachęcające innych pasterzy Kościoła do takiego zachowania. Czy tak będzie? – a no zobaczymy. Wiadomą rzeczą jest, że również bp tarnowski podjął podobny krok. Czekamy na takie gesty także od innych pasterzy, kapłanów, matek "Kościoła" czyli sióstr zakonnych (niech nie boją się otworzyć furty klasztorne), ale także niech zostana otwarte przez- wielokrotnie deklarowanych - polityków, samorządowców. Nie jest sztuką dać z czyjejś kaszy pieniądze, lokale, okazać jakąś pomoc, ale mieć serce otwarte własne bez deklaracji i zasłony środkami innych. Umiej dać z twojego, a nie z dobra innych.

Z Przemysła wyjechaliśmy o godz. 13.15 w kierunku Łodzi, a następnie do Szczecina. Była to dobra okazja, aby bliżej poznać sytuację tych rodzin, ale także w ogóle ludzi w tym czasie żyjących na Ukrainie, a szczególnie w Kijowie. Obie rodziny w Przemyślu w punkcie pomocowym czekały na możliwość transportu przez dwa dni. Okazało się, że trasa licząca ponad 900 km nie jest dla każdego kierowcy możliwa. Gdy jednak otrzymały taką możliwość, z oczu ich buchnęły łzy wdzięczności, ale przede wszystkim łzy nadziei na spokojny czas. Zanim rodziny te dotarły do Przemyśla, kilka dni spędzały w bunkrze w zupełnej ciemności. Podróż z Kijowa do Lwowa, a następnie do Przemyśla, to długa historia pełna lęku, strachu, niepokoju. Nie bez powodu, gdy jechaliśmy już po ziemi polskiej, a córka ich 3 letnia Ola usłyszała sygnał karetki pogotowia czy odgłos samolotu, od razu zalewała się łzami. Trauma wojny i związanych z nią doświadczeń, zapewne na długo pozostanie w pamięci dzieci i młodzieży, a nie należy też wyłączać osób dorosłych. To co w czasie drogi przekazali, mogło by wystarczyć na napisanie długiej powieści.

Ten czas pokazuje nam bardzo ważna rzecz, a mianowicie to, kto ma prawdziwe serce. Nie jest sztuką zbierać czyjejś pieniądze, nie jest sztuką głosić piękne przemówienia, mowy, kazania, homilie. Nie jest rzeczą trudną serwować wyniosły programy duszpasterskie. Sztuką jest natomiast słowa zamienić w czyn, w czyn, który w pełni ukaże kim naprawdę jesteśmy. Dziś nie czas na frazesy, na sentencje, piękne słowa, a nawet puste odwiedziny ze swoim pełnym żołądkiem. Dziś jest czas na egzamin z naszego życia, z naszej postawy, z naszej wiary - to jest otwarcie drzwi swojego domu, otwarcie swojej lodówki, otwarcie swoich mieszkań, udostępnienie choćby na chwilę swoich zasiedziałych kanap, a nade wszystko otwarcie swoje serca. Czy będzie nas na to stać? Wielu już swoim zachowaniem i troską potwierdziło, że tak, bowiem otworzyli drzwi swojego serca i domu do końca, bez reszty. A czy Ty już jesteś gotów? Czekamy na piękne przykłady duchownych i nie tylko. Niech Wielki Post nie będzie pustym czasem, niech Wielki Post będzie darem naszego otwartego serca pełnego miłości i miłosierdzia.

Amicus