Jest niedzielne przedpołudnie – 14 września 2014 roku. Malowniczo położona wioska Péliföldszentkereszt (Węgry) w odległości 60 km od Budapesztu gości dziś wielu przybyłych pielgrzymów, którzy przybyli tutaj na uroczyste poświęcenie odnowionej świątyni pod wezwaniem Świętego Krzyża. Jest to Sanktuarium prowadzone przez Księży Salezjanów, które posiada rozwinięte zaplecze pielgrzymkowe w postaci nie tylko przepięknej świątyni, ale także domu pielgrzyma i terenów rekreacyjno-modlitewnych. Przebywając w okolicy tego zakątka Węgier postanowiłem wziąć udział w tej doniosłej i niecodziennej uroczystości poświęcenia kościoła, której przewodniczył ks. bp János Székely – biskup pomocniczy archidiecezji ostrzyhomsko-budapeszteńskiej. Oprócz pielgrzymów i wiernych miejscowych, w uroczystości wzięli udział przedstawiciele różnych instytucji państwowych, samorządowych i organizacji lokalnych. Wydarzeniu temu towarzyszyła także intencja dziękczynna wobec tych wszystkich, którzy przyczynili się do przeprowadzenia wspomnianych prac remontowo-modernizacyjnych. Inspektor wspólnoty salezjanów wielokrotnie podkreślał, że dzieło odnowy świątyni, to wielki dar serca także bezimiennych darczyńców, którzy rozumiejąc w duchu wiary sprawy potrzeby świątyni i jej dobra, włączyli się ochotnym sercem w realizację zadania. Warto zauważyć, że uroczystość odbywała się w święto Podwyższenia Krzyża. Fakt ten jeszcze bardziej nadał klimatu pogłębionej refleksji nad Tajemnicą Krzyża Chrystusa, ale też nad krzyżem każdego człowieka – Krzyżem jako drogą prowadzącą do zbawienia.

Ksiądz Biskup rozpoczął homilię od – wydawać by się mogło od prozaicznego – ale wielce znaczącego, jak się okazało, wydarzenia z życia św. Jana Bosko (Założyciela Salezjanów) i jego matki Małgorzaty. Otóż kiedy ks. Jan Bosko rozwinął działalność pedagogiczno-oratoryjną, jego matka pośpieszyła mu z pomocą jako synowi służąc swoją osobą w prowadzeniu dzieła wychowania młodych chłopców z marginesu. Przyszedł jednak dla matki czas starości, brak sił, niedyspozycyjności fizycznej, i postanowiła któregoś dnia pozostawić syna z tym dziełem i powrócić do swego domu rodzinnego. Ks. Jan zauważywszy już przygotowane do podróży spakowane walizki, zapytał swą matkę co postanowiła? Oznajmiła mu, że wraca do domu. Syn jej – św. Jan Bosko nie wpływał na zmianę decyzji matki. Wziąwszy walizki do ręki wyszedł z nią na korytarz, gdzie nad wejściowymi drzwiami oratorium wisiał duży Krzyż. Zanim opuścili oratorium syn sam spojrzawszy na Krzyż na chwilę się zatrzymał. Uczyniła to również jego matka. Oboje zatrzymali się w tym spojrzeniu i zamilkli. Po chwili matka ks. Bosko oznajmiła synowi: zobacz, Chrystus nawet, gdy brakło mu sił, był omdlały, wyniszczony fizycznie pozostał z człowiekiem. Czy ja mam teraz opuszczać cię i twoje dzieło, gdy brakuje sił? Nie mogę tego uczynić! Nie byłabym wierna, nie mogłabym zwać się jego córką, uczniem. To nie Chrystusowe zachowanie. Postanowiła pozostać w oratorium i nadal na miarę swoich sił, możliwości pomagać własnemu synowi w jego trosce o wychowanie młodych chłopców. Być wiernym do końca – także w chwili słabości zarówno tej fizycznej jak i duchowej.

Ten wspaniały przykład matki świętego wiele i nas uczy. Trudno by było przywołać wszystkie wymiary wartości i znaczenia Krzyża w życiu współczesnego człowieka. Doskonale jesteśmy świadomi co jakiś czas wzmożonych ataków na Krzyż. Ataki te przybierają różne formy i okoliczności. Kaznodzieja dodał, że współczesny człowiek bez Krzyża to okręt płynący na szerokich i wielkich falach wód oceanu chorej wolności. Potrzeba człowiekowi właśnie Krzyża w różnej formie i postaci, by znajdując się na szerokich falach płynięcia w bezkres fałszywej wolności zawołał za św. Piotrem: „Panie ratuj, bo giniemy”. Krzyż staje się wtedy „Latarnią morską”, która stanowi jedyny ratunek płynięcia ku zachowaniu życia. Niestety, lecz nie wszyscy są widzącymi, dysponującymi wzrokiem, by ujrzeć światło owej „Lampy”. Ta niedoskonałość fizyczna, pozornie nie zagrażająca życiu, ale uniemożliwiająca dostrzeżenie światła „Lampy Morskiej” prowadzi do śmierci. Chodzi nie tylko o śmierć fizyczną, ale jeszcze częściej o śmierć duchową. Drogą do owej śmierci w dobie współczesnego czasu jest brak istotnych wartości: brak wiary, brak wspólnoty, brak miłości, brak świadomości. Czy zatem my posiadamy owe wartości? Pytanie to niech pozostanie pytaniem skierowanym do każdego z nas. Jaka zaś będzie odpowiedź- znana będzie jedynie nam i Temu, Który sprawił, że matka ks. Bosko mimo fizycznej słabości wybrała lepszą „cząstkę” życia.

Amicus