24 czerwca – sobota. Dzień jak dzień. Ot taki zwyczajny, jak jeden z wielu. Czy rzeczywiście tak jest? Dla jednego może zwyczajny, a drugiego może być nadzwyczajny. Od czego to w sumie zależy? To pytanie stawia sobie wielu, ale czy wielu na nie odpowiada? Należy domniemywać, że tak. Dla mnie to dzień nadzwyczajny. Tak się rozpoczął od samego ranka. Jeszcze świtał ranek, gdy przez okno spojrzałem na ten świat. Piękny świat. Cudowny świat. Bo taki on jest. Dzieła Boga wszystkie są cudowne. Spoglądając na horyzont i wstający dzień pierwsza myśl jaka się zrodziła musiała stać się faktem. Kilka zwyczajnych czynności, i tych ludzkich i kapłańskich. Jeszcze ostatnia kontrola rzeczy i ruszam. Przyroda żywa, wiosenna, zielona, radosna. Niewielu jeszcze będących w podróży. Powiadają „młoda” godzina. W oczach Pana Boga każda godzina jest młoda. Mijam kolejne wioski, miasteczka. A ten cały świat jest taki uroczy, taki spokojny, taki cudowny. A czas jaki mija ogarnia to całe piękno, całe stworzenie. To wielki dar, to wielka chwila przeżywać go w takiej scenerii. Jednak oprócz tego uroku przyrody, spokojnego czasu i daru piękna towarzyszy konkretny cel - oto zmierzam do miejsca szczególnego. Zmierzam tam, gdzie tysiące ludzkich serc garnie się w różnych chwilach swego życia, w różnym czasie swoich losów. A, że to dziś Dzień Patronalny, tylko tam można ten czas przeżyć najpiękniej.

 Dla jednych szczęściem, radością dziś jest, była a może dopiero będzie - rodzina, która przybędzie z życzeniami, dla innych znajomi, przyjaciele, którzy również przyniosą dar swojej obecności, dar swoich życzeń, dar swojej pamięci. Dla innych ten czas Patronalny będzie przeżywany na innych falach częstotliwości. I każdy z nich może – a nawet powinien być taki piękny, radosny, szczęśliwy. I oto jestem na miejscu. Już z dala ujrzałem Punkt „odniesienia”. To właśnie tam podążam. Po chwili logistycznej zmierzam do Niej – Patronki każdego z nas. Ona jak zawsze – czeka. Tylko to my mamy złożyć Jej wizytę. Ta dzisiejsza jest szczególna. Poniekąd szczególna też i okoliczność. Dzień Patronalny. A dla przypomnienia – św. Jana Chrzciciela. Pamiętamy, tego który żywił się szarańczą leśną i miodem z opoki. Wymowna to postać, wymowne dla niego było zadanie. I wypełnił go – do końca.

Po ludzku określając należy powiedzieć: nie staję w obecności rodziców, bo oni już żyją w innej rzeczywistości – w wieczności. Nie staję tu w obecności przyjaciół, znajomych, ludzi mniej czy bardziej życzliwych – bo oni są gdzieś rozproszeni w polsce i w świecie. I można by po ludzku powiedzieć, że jestem osamotniony. Tymczasem, gdy zatrzymuję się przed Nią, u Jej stóp, nagle wszyscy są, wszyscy jesteśmy, i jesteście obecni. Wszyscy wpatrują się wraz ze mną w Jej oblicze, wsłuchują się w bicie Jej serca, z którego tętni i emanuje wielka miłość. A tą Miłością jest Ona. Do naszych serc do wszystkich serc, nawet do tych serc uśpionych, przyszła Miłość. A oprócz tej wielkiej radości słychać szept: „porzućmy zło, przestańmy złem się bawić. I czystą łzą spróbujmy serce zbawić”. I tak mija ten Janowy, Patronalny, Chrzcicielowy, świętojański wieczór. Nie ważne jak ktoś go sobie nazwie. On jest piękny bo z Nią – Maryją. I jeśli ten tekst czytasz, Ty także jesteś teraz u Jej stóp. Bo i Ciebie ogarniam modlitwą, gdzie Ona jest obecna. Przwyołałem dziś każdego z Was, i nawet nie jesteś tego świadomy. Dziś jesteś tutaj - na Jasnej Górze.

Już od rana przeczytałem dziś wiele esemesów z życzeniami, wiele maili napisanych, wiele odebranych telefonów – gdy była tylko wolna chwila. Czuję zaś jak wiele w tym dniu płynie też nie zapisanych, nie przesłanych, nie przekazanych, tak wiele życzeń. Wiem jednak, że moc i siła, które mnie wiodą, są pochodną tej pamięci. Cóż więc pozostaje rzec, powiedzieć? Dziękuję. Bardziej i mniej życzliwym. Wszystkim. Bardziej i mniej przekonanym. Wszystkim. Bardziej i mniej pamiętliwym. Wszystkim. Bardziej i niej wierzącym. Wszystkim. Bardziej i mniej o ludzkim obliczu. Wszystkim. Wiem zaś jedno, że wy Wszyscy dziś ze mną jesteście. Jesteście razem ze mną u stóp Pani Jasnogórskiej. Jest więc takie miejsce, jest taki czas, jest taki dar – gdzie mimo wielu różnić, przeszkód, być razem. To wielki dar.

Amicus